Posts tonen met het label freelance journalist. Alle posts tonen
Posts tonen met het label freelance journalist. Alle posts tonen

zondag 18 juli 2010

Effe bijpraten

‘So, julle tydjie wordt nou min’. Dat zinnetje horen we de laatste tijd van alle kanten. Nog een week of zeven, dan gaan we terug. Tenminste, als alles volgens plan verloopt. We zitten nog steeds te steggelen met BAT Heidelberg, die doet moeilijk over het betalen van onze terugvlucht. Dat hadden ze in het begin bij het aanbieden van het contract wel beloofd, maar nou krabbelen ze terug. Het is ook typisch Zuid-Afrikaans, dat gezeik over geld. Maar van zo’n groot beursgenoteerd bedrijf verwacht je toch een wat professionele houding. Gelukkig kan ik goed kwaaie brieven schrijven. En anders is het hun probleem, zijn wij straks door BAT z’n schuld illegale vreemdelingen als onze verblijfsvergunning verloopt. Kamperen we wel in de receptie van de BAT, es kijken hoe lang dat duurt.

Marcel moet een dezer dagen nog wel wat kartonnen dozen meenemen van de fabriek, het wordt zo zoetjesaan tijd om een beetje te gaan inpakken.
De overgespoten Jeep krijgt hopelijk ook deze week z’n police clearance (via een collega van Marcel, die heeft een vriend die bij de politie werkt – zo regel je dat.) Als die binnen is, kunnen we de exportvergunning aanvragen. Vervolgens de auto naar Durban karren en daar op een 20-voets container. De spullen mogen er helaas niet bij in, die moeten apart mee in de container.
Komende maand moeten we ook flink gaan kleren shoppen hier; het is hier toch wel een stuk goedkoper dan in NL. En de kids gaan straks ook niet meer in schooluniform naar school, die moeten er dan weer een beetje netjes bij lopen. Zeker op de Hoogkamp…;p

Maar tot die tijd gaan we nog effe lekker werken en genieten hier. De afgelopen maand goed bezig geweest, mooie verhalen gemaakt samen met Richard. Het was ook heel gezellig met omroep Limburg, voor herhaling vatbaar! Ook leuk om weer eens met een vakbroeder over vakinhoudelijke dingen te kunnen praten. De gewone huis-tuin-en-keukendiscussies die je normaal op een redactie hebt, mis ik wel, als eenpitter.
Nou vooruit, om ‘m een beetje te pesten nog even een foto van Richard in actie op GGA.

maandag 21 juni 2010

Korte update

Kort maar krachtig: mijn laptop is gecrashed, verder alles goed. Qua timing komt het natuurlijk nooit goed uit en nu al helemaal niet, maar daar doe je niks aan. Dit logje rammel ik op de oude traaage laptop van Marcel. Schiet allemaal niks op.
Gelukkig mag ik tot de wederkomst (die van ons dan, in Arnhem) de laptop van Richard lenen. Die laat hij hier straks achter, hij werkt thuis toch op een PC en dan kan ik mooi kijken hoe zo'n Apple bevalt. En straks in NL als zelfstandig freelancert een nieuwe laptop kopen, dat is fiscaal aantrekkelijker dan wanneer ik het hier doe. Dat en andere nuttige dingen zoals starterssubsidie en zelfstandigenaftrek leer ik allemaal van Richard, die drie jaar geleden voor zichzelf is begonnen. Het samenwerken bevalt ook super; we hebben vorige week weer reportages gemaakt van uitersten: van hippe rijke zwarte jongeren in Soweto tot blanke mijnwerkers die door faillissement van de mijn tot de bedelstaf zijn gebracht. Mooie verhalen, moet ze alleen nog optikken...

Richard leeft zich op dit moment uit in KwaZulu-Natal, hij is via GGA een fotoreportage aan het maken bij een kindergezin(child headed household) in de vallei, blijft daar 2 nachten in een krot slapen en vindt dat hé-le-maal geweldig. Hij gaat zich ook nog professioneel nuttig maken met foto's voor de GGA-website.
Afgelopen weekend waren we op GGA, deels om het voetbal te gaan zien in Durban (weer geen inspirerende pot voetbal maar het was gezellig en de 3 punten zijn binnen...) en deels met letterlijk een karrevracht aan tweedehands kleren. Bij de kleding zat vooral veel spul voor de grotere meiden (10 jaar en ouder) dus dat uitdelen was een feest.Ook voor de gogo's zat er heel wat geschikte kleding bij. Foto's heb ik wel maar ik zit nu weer te hannesen om die via Marcel z'n laptop te verkleinen zodat ik ze kan uploaden. Als dat lukt volgen die later.
De vracht donaties was in no-time bijeenverzameld door onze bijbelstudiegroep. Daarin bevindt zich ook Willem, een Afrikaner dieselmonteur met handen als kolenschoppen, die we konden porren om mee te gaan en de grote GGA-voedseluitdeelvrachtwagen een beurt te geven. Wij de onderdelen betaald, hij de arbeid geschonken, en als het goed is komt het apparaat nou weer door de keuring. Geweldig dat hij dat kon doen!

Alle bijdragen zijn hard nodig, want vanwege de economische crisis zijn heel wat sponsors afgehaakt en zit 'ons' aidswezenproject nog steeds financieel in zwaar weer. Er is al door de bodem van de schatkist heengeschraapt. Wanneer ze inkopen gaan doen op de markt, is het gewoon één grote bedeltocht om voedseldonaties voor de pakweg 60 weeskinderen op het terrein. Dus: iedereen die 5 euro in de maand kan missen: meld je aan! Het is letterlijk broodnodig.

zaterdag 12 juni 2010

Ke nako!!

Ke nako! It is here! Het WK is volop losgebarsten, heel Zuid-Afrika is in de ban van het voetbal. Gisteren de openingswedstrijd gekeken, en wat waren ze trots dat ze zo lang met 1-0 voor stonden. Ik vond de ZA-wedstrijd al spannend, dus hoe dat maandag moet in Soccer City bij Nederland-Denemarken... Ik ben nu al zenuwachtig.

Verder een druk weekje gehad. Ben met Richard Fieten – fotograaf en tijdelijke collega – donderdag twee keer Johannesburg in geweest voor reps. Richard logeert bij de Molois en hij vroeg Ivan 'of er nou nog plekken zijn in Johannesburg waar je écht niet naartoe moet gaan, qua crimineel en gevaarlijk.' "Hillbrow", zei Ivan prompt, en dat was dus precies onze locatie van donderdagavond. Hillbrow is vooral het domein van Nigeriaanse criminele bendes, maar donderdagavond - kick-off avond - was het alleen maar feest op straat in Johannesburg. We hebben alleen maar voetbalgekke vuvuzela-toeteraars gezien. We gingen overigens met een lokale daklozenhulporganisatie mee op de soep-en-brood-uitdeelronde en dat was heel bijzonder. Het leverde ook nog mooie platen op.

Donderdag ook nog op bezoek geweest bij arme bewoners van zwaar vervallen (flat)gebouwen in Jo’burg. Daar zijn er ongeveer 1000 van, met elk gemiddeld een paar honderd tot duizend bewoners. De Zimbabwaanse familie waar wij op bezoek gingen, sliep met z’n viertjes (vader, moeder, twee zoontjes) in een tweepersoonsbed, in een kamer van 3 x 3 zonder ramen in een gebouw zonder elektriciteit. Eten koken op een paraffinestelletje bij het licht van een kaars, en overdag proberen je kostje bij elkaar te scharrelen via het verkopen van Zuid-Afrikaanse vlaggen bij het stoplicht. Heftig hoor. Besef je weer hoe enorm gezegend je bent met een gewoon huis, een salaris, brood op de plank...

We hebben nog heel wat plannen voor mooie en interessante reportages. Of we ze allemaal kunnen realiseren is de vraag, maar we gaan het in elk geval proberen. Richard gaat me ook wat fotografische tips & trucs bijbrengen - en allerlei ongekende handigheidjes van de camera uitleggen – zodat mijn foto’s technisch wat beter worden. Zo leer ik elke dag weer bij. Life’s a journey!

Bijgaand nog een mooi Fifa-logo dat door creatieve geesten is aangepast op de Zuid-Afrikaanse realiteit.... De Fifa was er minder blij mee.

donderdag 18 maart 2010

Tyrannieke trekjes


Het uitoefenen van het journalistieke ambt wordt hier ook steeds lastiger. De ANC begint tyrannieke trekjes te vertonen.
Eerder deze week werd een fotojourno al gedwongen om foto’s te wissen die hij had gemaakt bij een werkbezoek van Jacob Zuma aan het Chris Hani-ziekenhuis in Soweto. Tshepo Lesole zag in de rij glanzende BMW’s van Zuma’s escorte een mooie foto, maar dat werd hem door de bodyguards van de Prez niet in dank afgenomen. Waren vast nog gepikeerd vanwege het incident met de Kaapse jogger.

Vandaag hielden Zuma’s beveiligers een journalist plus een fotograaf van de Mail & Guardian drie kwartier vast. De heren zaten in hun auto op de openbare weg tegenover het huis van JZ in Joburg, om foto’s te maken van diens optrekje. Werd ook niet op prijs gesteld.

Het lokale genoodschap van hoofdredacteuren Sanef heeft ook een klacht ingediend tegen de ANC jeugdliga, de club van Julius Malema.
ANCYL-woordvoerder Floyd Shibamvu kan niet zo goed tegen de weinig vleiende berichtgeving over zijn heer en gebieder. Shibamvu heeft gedreigd om privé-informatie over 'dat zooitje corrupte, racistische journalisten' op straat te gooien, onder meer met wie ze allemaal het bed zouden delen.(Hoe komt hij daaraan??)

De Sanef staat uiteraard vierkant achter de journo’s; die horen nu eenmaal een doorn in het vlees te zijn. (Je hebt hier wel iets sterkers nodig dan de spreekwoordelijke luis in de pels.)
Daarom schrijven ze ook op dat Julius Malema op visite gaat bij een lokale hiphopartiest die in voorarrest zit. Deze JubJub had samen met z’n maat een straatrace gehouden. Beiden waren onder de invloed van alcohol en cocaïne, en op een mooie middag in Soweto stuiteren ze met hun zatte koppen met hun Mini Coopers van de weg af en maaien zes schooljongens overhoop. Vier dood, twee in coma. Vier gezinnen in de rouw, maar Julius legt een beleefdheidsbezoekje af in de gevangenis, alwaar hij samen met JubJub gezellig Nando’s chicken gaat zitten eten...

Dezelfde Malema is ook al in opspraak omdat hij studenten van de Wits Universiteit in Joburg heeft opgehitst met het onvolprezen strijdlied 'dood alle boeren, het zijn allemaal verkrachters'. Heel gek, maar in de afgelopen week zijn er in Julius home province Limpopo ineens een stuk of vier boeren vermoord. Dan mag je haast je handen nog dichtknijpen met Wilders...

Nou. Om maar even op een lichtere noot af te sluiten: onze Toon heeft z’n eerste officiële losse tand. Ik had verwacht dat het nog wel een jaar zou duren – zijn melktanden kwamen pas na een jaar dóór – maar het is toch echt een losse tand. En het gaat ook goed met zwemles. Kijk zelf maar.

zaterdag 20 februari 2010

Zimbabwe achterna?

De kreet "We gaan Zimbabwe achterna" ligt onderhand voor op de lippen bij iedereen die kritiek heeft op de Zuid-Afrikaanse regering. Het begint een cliché te worden, ja. Maar soms...

Een van de beruchte blue light brigades – roekeloos voortjakkerende konvooien dure Duitse automobielen die ANC-hotemetoten vervoeren - reed vorige week in Kaapstad bijna een hardloper van de sokken. De 25-jarige student riep een verwensing en stak z’n middelvinger omhoog, niet wetende dat The Prez verscholen zat achter de donkergetinte ramen.
Binnen de kortste keren werd hij door de beveiligers aangehouden wegens belediging van Jacob Zuma, 24 uur de cel in gegooid en aan de tand gevoeld over zijn politieke voorkeuren en wat dies meer zij. Ook zijn huis werd doorzocht. Nou was deze Chumani Maxwele gelukkig een card carrying member van de ANC, maar anders had het heel anders voor hem kunnen aflopen.
Helen Zille, oppositieleidster van de DA en premier van de provincie Westkaap, heeft het incident aangegerepen om de blue light bullies in de ban te doen. Binnen haar provinciegrenzen mogen voortaan alleen nooddiensten nog met zwaailichten op pad.
De zwaailichtbrigades hebben geen beste reputatie; er zijn al meer voetgangers en atuomobilisten verongelukt. Recent werd ook een oudere mevrouw kilometers achtervolgd en aangevallen door een boze ANC-topman uit Kwazulu-Natal, omdat die vond dat de bestuurster niet snel genoeg aan de kant was gegaan.

Las net in de krant The Star dat een van Nelson Mandela’s kleinkinderen ooit aan opa had gevraagd waarom hij als president geen motorescorte had. "Dat hebben we in Zuid-Afrika niet nodig", antwoordde Madiba; knipogend: "dat soort dingen laten we wel aan meneer Mugabe over."

Diezelfde krant publiceerde eerder deze week op de voorpagina een groot artikel over de luxueuze levensstijl van ANC-jeugdleider Julius Malema, inmiddels omgedoopt tot Juwelius. Onder de kop Malema’s Millions berichtte de krant hoe Malema op een officieel ANC-salarisje van tweeduizend euro (plus een stuk of vier bedrijven die hij op zijn naam heeft staan) twee kapitale keten heeft gekocht, plus drie bijpassende blingbakken: een Mercedes Benz, een Aston Martin en een Range Rover. Daarnaast wordt deze voorvechter van het communisme regelmatig gesignaleerd in glanzende Gucci-pakken, afgerond met een peperduur Breitling-horloge.
Het artikel werd aangekondigd als de eerste in een serie waarin de levensstijlen van Zuid-Afrika’s politici onder de loep worden genomen.

De ANC roept nu dat de krant met de goede naam en faam van hun beminde Juliusje in diskrediet heeft gebracht, en eist dat The Star per onmiddellijk z’n verontschuldigingen aanbiedt. De ANC jeugdliga schreeuwt dat de krant niets te maken heeft met het privé-leven van Malema. "Dit slaat helemaal nergens op!" Juweliusje zelf beet de verslaggeefster toe: "Jezelf, je man en je gezin. Ga dáár maar over schrijven!"
Opvallend is dat de de kritiek vooral een hoog 'waar bemoeien jullie je mee' gehalte heeft, en worden de beweringen nauwelijks inhoudelijk weerlegd.

Nou kan en mag The Star dit nog brengen, maar zo langzamerhand bekruipt je het gevoel dat het met de vrijheid van meningsuiting bergafwaarts gaat in Zuid-Afrika. In elk geval daar waar het de ANC betreft. En in een dicatuur (eenpartijstaat?) is de persvrijheid zoals bekend het eerste slachtoffer.
Van alle Afrikalanden heeft Zimbabwe momenteel het grootste aantal journalisten in ballingschap: 48. Meer dan Ethiopië (41) of het door burgeroorlog verscheurde Somalië (30). Ik hoop niet dat het nog zo ver komt dat ook Zuid-Afrikaanse kranten in het buitenland gemaakt moeten worden.

donderdag 18 februari 2010

Sollicitatie

De terugkeer naar Nederland – eind augustus - komt langzaam in zicht.
Vandaag heeft Marcel z’n eerste sollicitatiebrief op de post gedaan. Naar Hauni Maschinenbau te Hamburg. Deze Duitsers maken machines waar sigaretten mee worden geproduceerd en leveren die aan peukendraaiers over de hele wereld. Ze zoeken servicemonteurs in de buitendienst. Mocht Marcel vanaf september im Kundendienst aan de slag kunnen, dan betekent dat hij regelmatig enkele weken tot een maand of twee van huis is. "Nadeel is dat-ie dan ook elke keer weer een week of twee thuis is", grapte mijn broertje laconiek.

Anyway. Het lijkt Mars een érg leuke job, wereldwijd sigarettenmachines installeren en opstarten, maar hij ziet er wel tegenop om veel van huis weg te zijn.
We hebben het er ook met de kinderen over gehad. Als papa dan maar wel kan Skypen, vinden ze het oké. Want ze moeten de opa's en oma's nu ook al bijna drie jaar missen maar die zien ze wel geregeld via de Skype dus dan is het goed. "En kunnen we dan ook een hond? Jippiiieee!!" Oftewel: Marcel weet ook weer waar hij staat in de pikorde.

Aan mij dan de taak om het thuisfront te bewaken en de nieuwe hond uit te laten, als/wanneer/indien Marcel bij Hauni onder de pannen is. D.V. Het zou mij wel de mogelijkheid (en de financiële rust) geven om op mijn gemak mijn freelance praktijk in Arnhem op te bouwen. Alle drie de kids op de basisschool, onder schooltijd mooie verhalen maken en geen gesjees meer van werk naar naschoolse opvang!

Maar het zal wel weer wennen worden in Nederland. Dan krijg ik het niet meer voor elkaar om voor 25 euro mijn haar bij een professionele salon te laten knippen, kleuren en föhnen (zie ik er voor een halve dag wel uit als een ouderwetse CNN-presentatrice, met m’n blow-kop...) En ook een volledige check-up bij de tandarts voor drie tientjes - inclusief tandsteen verwijderen – gaan we in Arnhem niet meer redden.
Nochtans.
We zien er niet naar uit om Zuid-Afrika te verlaten, maar wel naar het weerzien met al onze dierbaren in Nederland.