Effe bijpraten

‘So, julle tydjie wordt nou min’. Dat zinnetje horen we de laatste tijd van alle kanten. Nog een week of zeven, dan gaan we terug. Tenminste, als alles volgens plan verloopt. We zitten nog steeds te steggelen met BAT Heidelberg, die doet moeilijk over het betalen van onze terugvlucht. Dat hadden ze in het begin bij het aanbieden van het contract wel beloofd, maar nou krabbelen ze terug. Het is ook typisch Zuid-Afrikaans, dat gezeik over geld. Maar van zo’n groot beursgenoteerd bedrijf verwacht je toch een wat professionele houding. Gelukkig kan ik goed kwaaie brieven schrijven. En anders is het hun probleem, zijn wij straks door BAT z’n schuld illegale vreemdelingen als onze verblijfsvergunning verloopt. Kamperen we wel in de receptie van de BAT, es kijken hoe lang dat duurt.

Marcel moet een dezer dagen nog wel wat kartonnen dozen meenemen van de fabriek, het wordt zo zoetjesaan tijd om een beetje te gaan inpakken.
De overgespoten Jeep krijgt hopelijk ook deze week z’n police clearance (via een collega van Marcel, die heeft een vriend die bij de politie werkt – zo regel je dat.) Als die binnen is, kunnen we de exportvergunning aanvragen. Vervolgens de auto naar Durban karren en daar op een 20-voets container. De spullen mogen er helaas niet bij in, die moeten apart mee in de container.
Komende maand moeten we ook flink gaan kleren shoppen hier; het is hier toch wel een stuk goedkoper dan in NL. En de kids gaan straks ook niet meer in schooluniform naar school, die moeten er dan weer een beetje netjes bij lopen. Zeker op de Hoogkamp…;p

Maar tot die tijd gaan we nog effe lekker werken en genieten hier. De afgelopen maand goed bezig geweest, mooie verhalen gemaakt samen met Richard. Het was ook heel gezellig met omroep Limburg, voor herhaling vatbaar! Ook leuk om weer eens met een vakbroeder over vakinhoudelijke dingen te kunnen praten. De gewone huis-tuin-en-keukendiscussies die je normaal op een redactie hebt, mis ik wel, als eenpitter.
Nou vooruit, om ‘m een beetje te pesten nog even een foto van Richard in actie op GGA.

Korte update

Kort maar krachtig: mijn laptop is gecrashed, verder alles goed. Qua timing komt het natuurlijk nooit goed uit en nu al helemaal niet, maar daar doe je niks aan. Dit logje rammel ik op de oude traaage laptop van Marcel. Schiet allemaal niks op.
Gelukkig mag ik tot de wederkomst (die van ons dan, in Arnhem) de laptop van Richard lenen. Die laat hij hier straks achter, hij werkt thuis toch op een PC en dan kan ik mooi kijken hoe zo'n Apple bevalt. En straks in NL als zelfstandig freelancert een nieuwe laptop kopen, dat is fiscaal aantrekkelijker dan wanneer ik het hier doe. Dat en andere nuttige dingen zoals starterssubsidie en zelfstandigenaftrek leer ik allemaal van Richard, die drie jaar geleden voor zichzelf is begonnen. Het samenwerken bevalt ook super; we hebben vorige week weer reportages gemaakt van uitersten: van hippe rijke zwarte jongeren in Soweto tot blanke mijnwerkers die door faillissement van de mijn tot de bedelstaf zijn gebracht. Mooie verhalen, moet ze alleen nog optikken...

Richard leeft zich op dit moment uit in KwaZulu-Natal, hij is via GGA een fotoreportage aan het maken bij een kindergezin(child headed household) in de vallei, blijft daar 2 nachten in een krot slapen en vindt dat hé-le-maal geweldig. Hij gaat zich ook nog professioneel nuttig maken met foto's voor de GGA-website.
Afgelopen weekend waren we op GGA, deels om het voetbal te gaan zien in Durban (weer geen inspirerende pot voetbal maar het was gezellig en de 3 punten zijn binnen...) en deels met letterlijk een karrevracht aan tweedehands kleren. Bij de kleding zat vooral veel spul voor de grotere meiden (10 jaar en ouder) dus dat uitdelen was een feest.Ook voor de gogo's zat er heel wat geschikte kleding bij. Foto's heb ik wel maar ik zit nu weer te hannesen om die via Marcel z'n laptop te verkleinen zodat ik ze kan uploaden. Als dat lukt volgen die later.
De vracht donaties was in no-time bijeenverzameld door onze bijbelstudiegroep. Daarin bevindt zich ook Willem, een Afrikaner dieselmonteur met handen als kolenschoppen, die we konden porren om mee te gaan en de grote GGA-voedseluitdeelvrachtwagen een beurt te geven. Wij de onderdelen betaald, hij de arbeid geschonken, en als het goed is komt het apparaat nou weer door de keuring. Geweldig dat hij dat kon doen!

Alle bijdragen zijn hard nodig, want vanwege de economische crisis zijn heel wat sponsors afgehaakt en zit 'ons' aidswezenproject nog steeds financieel in zwaar weer. Er is al door de bodem van de schatkist heengeschraapt. Wanneer ze inkopen gaan doen op de markt, is het gewoon één grote bedeltocht om voedseldonaties voor de pakweg 60 weeskinderen op het terrein. Dus: iedereen die 5 euro in de maand kan missen: meld je aan! Het is letterlijk broodnodig.

Ke nako!!

Ke nako! It is here! Het WK is volop losgebarsten, heel Zuid-Afrika is in de ban van het voetbal. Gisteren de openingswedstrijd gekeken, en wat waren ze trots dat ze zo lang met 1-0 voor stonden. Ik vond de ZA-wedstrijd al spannend, dus hoe dat maandag moet in Soccer City bij Nederland-Denemarken... Ik ben nu al zenuwachtig.

Verder een druk weekje gehad. Ben met Richard Fieten – fotograaf en tijdelijke collega – donderdag twee keer Johannesburg in geweest voor reps. Richard logeert bij de Molois en hij vroeg Ivan 'of er nou nog plekken zijn in Johannesburg waar je écht niet naartoe moet gaan, qua crimineel en gevaarlijk.' "Hillbrow", zei Ivan prompt, en dat was dus precies onze locatie van donderdagavond. Hillbrow is vooral het domein van Nigeriaanse criminele bendes, maar donderdagavond - kick-off avond - was het alleen maar feest op straat in Johannesburg. We hebben alleen maar voetbalgekke vuvuzela-toeteraars gezien. We gingen overigens met een lokale daklozenhulporganisatie mee op de soep-en-brood-uitdeelronde en dat was heel bijzonder. Het leverde ook nog mooie platen op.

Donderdag ook nog op bezoek geweest bij arme bewoners van zwaar vervallen (flat)gebouwen in Jo’burg. Daar zijn er ongeveer 1000 van, met elk gemiddeld een paar honderd tot duizend bewoners. De Zimbabwaanse familie waar wij op bezoek gingen, sliep met z’n viertjes (vader, moeder, twee zoontjes) in een tweepersoonsbed, in een kamer van 3 x 3 zonder ramen in een gebouw zonder elektriciteit. Eten koken op een paraffinestelletje bij het licht van een kaars, en overdag proberen je kostje bij elkaar te scharrelen via het verkopen van Zuid-Afrikaanse vlaggen bij het stoplicht. Heftig hoor. Besef je weer hoe enorm gezegend je bent met een gewoon huis, een salaris, brood op de plank...

We hebben nog heel wat plannen voor mooie en interessante reportages. Of we ze allemaal kunnen realiseren is de vraag, maar we gaan het in elk geval proberen. Richard gaat me ook wat fotografische tips & trucs bijbrengen - en allerlei ongekende handigheidjes van de camera uitleggen – zodat mijn foto’s technisch wat beter worden. Zo leer ik elke dag weer bij. Life’s a journey!

Bijgaand nog een mooi Fifa-logo dat door creatieve geesten is aangepast op de Zuid-Afrikaanse realiteit.... De Fifa was er minder blij mee.