Effe bijpraten

‘So, julle tydjie wordt nou min’. Dat zinnetje horen we de laatste tijd van alle kanten. Nog een week of zeven, dan gaan we terug. Tenminste, als alles volgens plan verloopt. We zitten nog steeds te steggelen met BAT Heidelberg, die doet moeilijk over het betalen van onze terugvlucht. Dat hadden ze in het begin bij het aanbieden van het contract wel beloofd, maar nou krabbelen ze terug. Het is ook typisch Zuid-Afrikaans, dat gezeik over geld. Maar van zo’n groot beursgenoteerd bedrijf verwacht je toch een wat professionele houding. Gelukkig kan ik goed kwaaie brieven schrijven. En anders is het hun probleem, zijn wij straks door BAT z’n schuld illegale vreemdelingen als onze verblijfsvergunning verloopt. Kamperen we wel in de receptie van de BAT, es kijken hoe lang dat duurt.

Marcel moet een dezer dagen nog wel wat kartonnen dozen meenemen van de fabriek, het wordt zo zoetjesaan tijd om een beetje te gaan inpakken.
De overgespoten Jeep krijgt hopelijk ook deze week z’n police clearance (via een collega van Marcel, die heeft een vriend die bij de politie werkt – zo regel je dat.) Als die binnen is, kunnen we de exportvergunning aanvragen. Vervolgens de auto naar Durban karren en daar op een 20-voets container. De spullen mogen er helaas niet bij in, die moeten apart mee in de container.
Komende maand moeten we ook flink gaan kleren shoppen hier; het is hier toch wel een stuk goedkoper dan in NL. En de kids gaan straks ook niet meer in schooluniform naar school, die moeten er dan weer een beetje netjes bij lopen. Zeker op de Hoogkamp…;p

Maar tot die tijd gaan we nog effe lekker werken en genieten hier. De afgelopen maand goed bezig geweest, mooie verhalen gemaakt samen met Richard. Het was ook heel gezellig met omroep Limburg, voor herhaling vatbaar! Ook leuk om weer eens met een vakbroeder over vakinhoudelijke dingen te kunnen praten. De gewone huis-tuin-en-keukendiscussies die je normaal op een redactie hebt, mis ik wel, als eenpitter.
Nou vooruit, om ‘m een beetje te pesten nog even een foto van Richard in actie op GGA.

Liederlijk

En het leven kabbelt rustig voort in onze zachtfruitrepubliek.
Had de onnavolgbare Julius Malema net het strijdlied "schiet de boeren dood, het zijn allemaal verkrachters" aan de vergetelheid ontrukt, oordeelt de Hoge Raad dat die toch wel enigzins opruiende tekst ongrondwettelijk is. Liedje verboden.

Hè verdorie. ANC weer boos, want waarom mogen we nou dat liedje niet zingen? Dat is onderdeel van ons historisch cultureel erfgoed! Het gaat niet om het doodschieten van boeren, maar om de strijd tegen de apartheid! Die vertaalslag maken onze uiterst geletterde kiezers heus wel!
Dus het ANC nu op hoge poten naar het Constitutioneel Hof om te eisen dat ze 'schiet alle boeren dood' mogen zingen. Want anders wordt de herinnering aan de struggle uitgewist.

Heeft nou niet één van die ANC'ers een wijze oude moeder? "Jongens... Waar zíjn jullie nou helemaal mee bézig? Jullie hebben toch wel iets belangrijkers te doen? Lijkt me dat er nog wel het een en ander moet gebeuren aan het onderwijs en de gezondheidszorg. Huppekee, aan de slag. En als je er dan per se bij wil zingen, zing dan maar een iets aardiger liedje."

Vooruit maar weer.
Ook in huize Mons kabbelt het leven rustig voort.
Vorig weekend waren we met twee BAT-collega's van Marcel plus hun gezinnen plus Willie een weekendje in het Waterberg gebied, was erg gezellig. Was meteen het afscheidsfeestje voor Willie, want die gaat morgen weer terug naar Nederland na bijna een jaar BAT Heidelberg. Op de terugweg nog inkopen gedaan bij onze favoriete curioshop in Vaalwater.



Dorien heeft deze week ook de onderbeugel in gekregen. De orthodontist plukt ons nog net even kaal voordat we teruggaan.
Verder heeft het spul sinds vrijdag paasvakantie, tot 12 april. De meiden hadden alletwee weer super beste rapporten. Margriet stond een 8,7 gemiddeld voor alle vakken. Ook Dorien scoorde beter dan verwacht. Het is voor Dorus altijd nog een hele klus om het huiswerk te doen, als ze uit school komt is de puup wel min of meer leeg, maar het gemartel werpt blijkbaar wel z’n vruchten af.

De ouderavond was een semi-publiek gebeuren, in de zin dat we ook meekregen wat er met de ouders vóór ons werd besproken. "Tja mevrouw, de prestaties van Thembi zijn erg mager. Ik adviseer u om zijn mobieltje voorlopig af te nemen, de PlayStation en de Wii op te bergen en ook het abonnement op de schotel-tv op te zeggen, tot hij betere cijfers haalt." Moeder: "Ik ga ‘m vermóórden! Hij voert geen bal uit! Morgen lezen jullie het in de krant, dan zit ik in de gevangenis!!" Zo hoor je nog ’s wat.

Ondertussen bereiden we ons voor op onze eigen paasvakantie. Volgende week vrijdag vertrekken we naar de Kruger. We beginnen helemaal bovenin bij Punda Maria en tien dagen later kruipen we er onderin bij Crocodile Bridge weer uit. Stapel DVD’s mee om de kinderen stil te houden, en beesjes kieken. Heel veel beesjes kieken.

We zijn al aan de malariakuur begonnen. Voor een dagje of twee Kruger wil ik de gok nog wel nemen zonder pillen (goed insemeren tegen de muggen) maar anderhalve week is net iets te gortig. De pillen haal je hier zo zonder recept bij de apotheek, ideaal. Gelukkig is het maar ene pil in de week, en valt het tot nu toe nog mee met de paranoia en de psychoses. Wacht ff, daar komt Marcel aan met een groot bloederig me...

Tyrannieke trekjes

Het uitoefenen van het journalistieke ambt wordt hier ook steeds lastiger. De ANC begint tyrannieke trekjes te vertonen.
Eerder deze week werd een fotojourno al gedwongen om foto’s te wissen die hij had gemaakt bij een werkbezoek van Jacob Zuma aan het Chris Hani-ziekenhuis in Soweto. Tshepo Lesole zag in de rij glanzende BMW’s van Zuma’s escorte een mooie foto, maar dat werd hem door de bodyguards van de Prez niet in dank afgenomen. Waren vast nog gepikeerd vanwege het incident met de Kaapse jogger.

Vandaag hielden Zuma’s beveiligers een journalist plus een fotograaf van de Mail & Guardian drie kwartier vast. De heren zaten in hun auto op de openbare weg tegenover het huis van JZ in Joburg, om foto’s te maken van diens optrekje. Werd ook niet op prijs gesteld.

Het lokale genoodschap van hoofdredacteuren Sanef heeft ook een klacht ingediend tegen de ANC jeugdliga, de club van Julius Malema.
ANCYL-woordvoerder Floyd Shibamvu kan niet zo goed tegen de weinig vleiende berichtgeving over zijn heer en gebieder. Shibamvu heeft gedreigd om privé-informatie over 'dat zooitje corrupte, racistische journalisten' op straat te gooien, onder meer met wie ze allemaal het bed zouden delen.(Hoe komt hij daaraan??)

De Sanef staat uiteraard vierkant achter de journo’s; die horen nu eenmaal een doorn in het vlees te zijn. (Je hebt hier wel iets sterkers nodig dan de spreekwoordelijke luis in de pels.)
Daarom schrijven ze ook op dat Julius Malema op visite gaat bij een lokale hiphopartiest die in voorarrest zit. Deze JubJub had samen met z’n maat een straatrace gehouden. Beiden waren onder de invloed van alcohol en cocaïne, en op een mooie middag in Soweto stuiteren ze met hun zatte koppen met hun Mini Coopers van de weg af en maaien zes schooljongens overhoop. Vier dood, twee in coma. Vier gezinnen in de rouw, maar Julius legt een beleefdheidsbezoekje af in de gevangenis, alwaar hij samen met JubJub gezellig Nando’s chicken gaat zitten eten...

Dezelfde Malema is ook al in opspraak omdat hij studenten van de Wits Universiteit in Joburg heeft opgehitst met het onvolprezen strijdlied 'dood alle boeren, het zijn allemaal verkrachters'. Heel gek, maar in de afgelopen week zijn er in Julius home province Limpopo ineens een stuk of vier boeren vermoord. Dan mag je haast je handen nog dichtknijpen met Wilders...

Nou. Om maar even op een lichtere noot af te sluiten: onze Toon heeft z’n eerste officiële losse tand. Ik had verwacht dat het nog wel een jaar zou duren – zijn melktanden kwamen pas na een jaar dóór – maar het is toch echt een losse tand. En het gaat ook goed met zwemles. Kijk zelf maar.

Zimbabwe achterna?

De kreet "We gaan Zimbabwe achterna" ligt onderhand voor op de lippen bij iedereen die kritiek heeft op de Zuid-Afrikaanse regering. Het begint een cliché te worden, ja. Maar soms...

Een van de beruchte blue light brigades – roekeloos voortjakkerende konvooien dure Duitse automobielen die ANC-hotemetoten vervoeren - reed vorige week in Kaapstad bijna een hardloper van de sokken. De 25-jarige student riep een verwensing en stak z’n middelvinger omhoog, niet wetende dat The Prez verscholen zat achter de donkergetinte ramen.
Binnen de kortste keren werd hij door de beveiligers aangehouden wegens belediging van Jacob Zuma, 24 uur de cel in gegooid en aan de tand gevoeld over zijn politieke voorkeuren en wat dies meer zij. Ook zijn huis werd doorzocht. Nou was deze Chumani Maxwele gelukkig een card carrying member van de ANC, maar anders had het heel anders voor hem kunnen aflopen.
Helen Zille, oppositieleidster van de DA en premier van de provincie Westkaap, heeft het incident aangegerepen om de blue light bullies in de ban te doen. Binnen haar provinciegrenzen mogen voortaan alleen nooddiensten nog met zwaailichten op pad.
De zwaailichtbrigades hebben geen beste reputatie; er zijn al meer voetgangers en atuomobilisten verongelukt. Recent werd ook een oudere mevrouw kilometers achtervolgd en aangevallen door een boze ANC-topman uit Kwazulu-Natal, omdat die vond dat de bestuurster niet snel genoeg aan de kant was gegaan.

Las net in de krant The Star dat een van Nelson Mandela’s kleinkinderen ooit aan opa had gevraagd waarom hij als president geen motorescorte had. "Dat hebben we in Zuid-Afrika niet nodig", antwoordde Madiba; knipogend: "dat soort dingen laten we wel aan meneer Mugabe over."

Diezelfde krant publiceerde eerder deze week op de voorpagina een groot artikel over de luxueuze levensstijl van ANC-jeugdleider Julius Malema, inmiddels omgedoopt tot Juwelius. Onder de kop Malema’s Millions berichtte de krant hoe Malema op een officieel ANC-salarisje van tweeduizend euro (plus een stuk of vier bedrijven die hij op zijn naam heeft staan) twee kapitale keten heeft gekocht, plus drie bijpassende blingbakken: een Mercedes Benz, een Aston Martin en een Range Rover. Daarnaast wordt deze voorvechter van het communisme regelmatig gesignaleerd in glanzende Gucci-pakken, afgerond met een peperduur Breitling-horloge.
Het artikel werd aangekondigd als de eerste in een serie waarin de levensstijlen van Zuid-Afrika’s politici onder de loep worden genomen.

De ANC roept nu dat de krant met de goede naam en faam van hun beminde Juliusje in diskrediet heeft gebracht, en eist dat The Star per onmiddellijk z’n verontschuldigingen aanbiedt. De ANC jeugdliga schreeuwt dat de krant niets te maken heeft met het privé-leven van Malema. "Dit slaat helemaal nergens op!" Juweliusje zelf beet de verslaggeefster toe: "Jezelf, je man en je gezin. Ga dáár maar over schrijven!"
Opvallend is dat de de kritiek vooral een hoog 'waar bemoeien jullie je mee' gehalte heeft, en worden de beweringen nauwelijks inhoudelijk weerlegd.

Nou kan en mag The Star dit nog brengen, maar zo langzamerhand bekruipt je het gevoel dat het met de vrijheid van meningsuiting bergafwaarts gaat in Zuid-Afrika. In elk geval daar waar het de ANC betreft. En in een dicatuur (eenpartijstaat?) is de persvrijheid zoals bekend het eerste slachtoffer.
Van alle Afrikalanden heeft Zimbabwe momenteel het grootste aantal journalisten in ballingschap: 48. Meer dan Ethiopië (41) of het door burgeroorlog verscheurde Somalië (30). Ik hoop niet dat het nog zo ver komt dat ook Zuid-Afrikaanse kranten in het buitenland gemaakt moeten worden.

Sollicitatie

De terugkeer naar Nederland – eind augustus - komt langzaam in zicht.
Vandaag heeft Marcel z’n eerste sollicitatiebrief op de post gedaan. Naar Hauni Maschinenbau te Hamburg. Deze Duitsers maken machines waar sigaretten mee worden geproduceerd en leveren die aan peukendraaiers over de hele wereld. Ze zoeken servicemonteurs in de buitendienst. Mocht Marcel vanaf september im Kundendienst aan de slag kunnen, dan betekent dat hij regelmatig enkele weken tot een maand of twee van huis is. "Nadeel is dat-ie dan ook elke keer weer een week of twee thuis is", grapte mijn broertje laconiek.

Anyway. Het lijkt Mars een érg leuke job, wereldwijd sigarettenmachines installeren en opstarten, maar hij ziet er wel tegenop om veel van huis weg te zijn.
We hebben het er ook met de kinderen over gehad. Als papa dan maar wel kan Skypen, vinden ze het oké. Want ze moeten de opa's en oma's nu ook al bijna drie jaar missen maar die zien ze wel geregeld via de Skype dus dan is het goed. "En kunnen we dan ook een hond? Jippiiieee!!" Oftewel: Marcel weet ook weer waar hij staat in de pikorde.

Aan mij dan de taak om het thuisfront te bewaken en de nieuwe hond uit te laten, als/wanneer/indien Marcel bij Hauni onder de pannen is. D.V. Het zou mij wel de mogelijkheid (en de financiële rust) geven om op mijn gemak mijn freelance praktijk in Arnhem op te bouwen. Alle drie de kids op de basisschool, onder schooltijd mooie verhalen maken en geen gesjees meer van werk naar naschoolse opvang!

Maar het zal wel weer wennen worden in Nederland. Dan krijg ik het niet meer voor elkaar om voor 25 euro mijn haar bij een professionele salon te laten knippen, kleuren en föhnen (zie ik er voor een halve dag wel uit als een ouderwetse CNN-presentatrice, met m’n blow-kop...) En ook een volledige check-up bij de tandarts voor drie tientjes - inclusief tandsteen verwijderen – gaan we in Arnhem niet meer redden.
Nochtans.
We zien er niet naar uit om Zuid-Afrika te verlaten, maar wel naar het weerzien met al onze dierbaren in Nederland.

WKaartjes en ander geluk

Yes! De eerste WK-kaartjes zijn binnen! Op 14 juni zitten we bij Nederland-Denemarken in Sowetho, in onze oranje uitdossing in het Zuid-Afrikaanse vak. Maar als South African residents betalen we voor die vier kaartjes (het maximum dat je kunt bestellen) maar 50 euro. Ellek nadeel heb ze voordeel. Oranje vuvuzela’s mee en gáán.
Als het goed is komt er ook nog wat Hollandse visite mee; hoop dat we op de een of andere manier ook bij elkaar kunnen zitten. De meiden hebben er in elk geval vreselijk veel zin in. Anthony valt af, hij is er ook eigenlijk nog een beetje te klein voor. De 19e zitten Marcel en ik in Durban bij Nederland-Japan te toeteren.

Ander goed nieuws: onze huurders in Arnhem blijven een paar maanden langer dan gepland! Zoals het er nu naar uitziet zeker nog tot en met mei, met een uitloop naar juni, afhankelijk van hoe het vlot met de verbouwing van hun nieuwe huis. Het betekent in elk geval dat we geen nieuwe huurders meer hoeven te zoeken om de periode tussen 1april en half augustus te overbruggen. Met een beetje mazzel (van ons uit bezien dan) kunnen we elkaar straks gewoon aflossen.

En het hield niet op vandaag: ook de registratiepapieren voor de Jeep die mee teruggaat naar Nederland zijn nu voor elkaar. De Cherokee, die in 1997 vanuit Amerika is ingevoerd, dateert uit '85 en dat staat nu ook correct op z'n papieren. Het betekent dat hij in Nederland straks is vrijgesteld van wegenbelasting en ook van rekeningrijden, mocht dat er door komen.
We stampen 'm vol met huisraad (kinderspeelgoed, boeken, fotoalbums etc.) en dan gaat-ie in Durban op de boot. Via de site van de Belastingdienst kun je als expat een verhuisgoederen formulier downloaden waarop je aangeeft wat je allemaal mee terug wilt nemen, en dat laat je in Nederland bij je lokale douanekantoor afstempelen. Kind kan de was doen. Zo simpel klinkt het in elk geval, nu nog afwachten of dat in de praktijk ook zo is...

Verder zat er vanochtend een KNOERT van een rain spider tegen het plafond van de slaapkamer; het heeft hier afgelopen weekend gehoosd en dan trekt dat volk naar binnen. Ze zijn volstrekt ongevaarlijk maar wel mega-groot; dit exemplaar had de palm van m'n hand kunnen bedekken. Maar daar heeft hij nooit de kans voor gekregen; Marcel heeft 'm met de stofzuiger verslagen. Kloenk-kloenk door de buis. Gelukkig hadden we vorige week net een nieuwe gekocht met een formidabele 2000 Watt zuigkracht. Ons oude Chinese plastikke prutszuigertje uit de supermarkt had het absoluut afgelegd tegen deze knoeperd.

Tja, wildlife is leuk, maar niet in de slaapkamer. Afgelopen weekend zaten we wel in een gameparkje nabij Kimberley. Marcel had The Big Hole in Kimberley al jaren op z’n lijstje staan. "Als je het grote gat wil bekijken, kan ik ook even krom gaan staan", opperde ik nog, "scheelt een paar honderd kilometer rijden." Maar dat was toch niet hetzelfde volgens hem.
Bijgaand een kiekje van de bewuste krater, waar rond 1875 iedereen op z’n kop in stond te spitten naar diamanten. Kunnen we ook weer afvinken!

Moord & doodslag

De tijd gaat snel, nog maar iets meer dan 130 dagen tot de World Cup. Het maken van voorverhalen begint op stoom te komen, naast het gewone nieuws. Er komen zware onderwerpen voorbij. De laatste tijd heb ik – schrijvende - m’n geld verdiend met prostitutie, moord en doodslag.

In een interview kwamen we op het buitensporige geweld dat hier opvallend vaak wordt toegepast bij roofovervallen op (doorgaans blanke) boeren, burgers en buitenlui. Weerloze oude mensen waarbij met een snoeischaar de vingers worden afgeknipt, oogleden worden afgesneden, vrouwen die met hete strijkijzers op de borst worden gebrand. Een Indiaas meisje van 10 jaar wordt bij een overval eerst verkracht en vervolgens opgehangen.
De buit - soms niet meer dan een mobiele telefoon of een paar tientjes in contanten - staat vaak in geen enkele verhouding tot het geweld. Als het de overvallers om waardevolle spullen te doen zou zijn, zouden ze die martelingen toch achterwege kunnen laten?

Hier vlakbij is in 2007 nog een blanke boer vermoord door een ontslagen plaaswerker. Die bond de boer aan een touw achter zijn eigen bakkie en jakkerde kilometers over een grindpad totdat de man totaal ontveld was.

De rechtervleugel van de Afrikaner natie ziet hierin het bewijs van pure rassenhaat. Immers, de daders van plaasaanvalle zijn bijna altijd zwart, de slachtoffers blank.
Mijn gesprekspartner, een wat meer gematigde Afrikaner boer, geloofde daar niet in. "Misschien zit het gewoon in de Afrikaanse cultuur", opperde hij. "Als je ziet wat zwarte mensen elkaar aandeden tijdens de apartheid; in de townships necklaceten ze elkaar op straat terwijl de kinderen eromheen speelden. Als je zo opgroeit, heeft een mensenleven toch totaal geen waarde meer? Kijk naar Rwanda, kijk naar Sierra Leone, waar armen en handen werden afgehakt. Kijk naar wat er in de martelkamers in Zimbabwe gebeurt."

Nou waren er ook genoeg blanke politiemannen die onder de apartheid de meest gruwelijke martelingen verzonnen. Of dichter bij huis, in de concentratiekampen in voormalig Joegoslavië. De Amerikanen (en daarvoor de Irakezen) in de Abu Graib gevangenis. Het blanke ras kan er ook wat van.

Al zou je in daarbij misschien nog kunnen aanvoeren dat er sprake was van oorlogsistuaties, met ideologiën en gezagsstructuren. Als is dat natuurlijk nooit een exuus voor marteling.

Maar bij een bejaarde blanke vrouw de ringvinger afknippen, enkel en alleen omdat jij die trouwring wil hebben en zij 'm er niet snel genoeg af kan krijgen?
Of een zwarte jonge vrouw verkrachten en vervolgens met een nagelknippertje haar beide ogen uitsteken, zoals van de week is gebeurd?

Wat maakt dat een mens op het punt belandt dat je een mede-mens zoiets aan kunt doen? Wat gebeurt er in die hersenen? Worden er bepaalde knoppen (medemenselijkheid, geweten, gevoel, verstand) uitgeschakeld? En, engst van alles: kan iedereen op dat punt komen?