Madam & Eve

Altijd fijn, de cartoon van Madam & Eve! (Uit het magazine van de Sunday Times.)

Skemerkelkie

Ik ben het Afrikaans gaan waarderen. Het is een prachtige, rijke, beeldende taal – en een stuk lastiger om onder de knie te krijgen dan je als Nederlander zou denken. Maar vooruit, ons verstaan mekaar. Al blijft het soms ingewikkeld.
Want waar Nederlanders graven met een schep, is het in het Afrikaans precies andersom: ons skep met ’n graaf. Daarvoor staat men douvoordag op, in plaats van voor dag en dauw. Gelukkig is het maar een hanetreetjie (kippeneindje) lopen. Moegewerkt en trek in een kom stevige soep? Vraag dan om sop. Dat heeft niks te maken met de afwas. Die heet hier opwas, en droog gerust af met de vadoek want dat is de theedoek. De stoep is geen stoep maar de veranda. Onze stoep is ’n sypaadjie. Een Nederlander die daarop kuiert maakt een wandelingetje, als Afrikaners kuier op die stoep zitten ze gezellig bij elkaar op visite. Kortom: genoeg stof voor enige spraakverwarring.

Wat te denken van de nieuwslezer die doodernstig voorleest dat de Palestijnen vuurpyle hebben afgeschoten op Israël? Wij rolden bijna van de bank van het lachen, maar Riaan Cruywagen sprak toch echt over een raketaanval. Zo betekent plofstof gewoon explosieven, is springmielies de Afrikaanse variant van popcorn en is een scooter een bromponie. Daarbij dragen ze overigens gewoon een veiligheidshelm en geen pletterpet. Dat is net zo’n studentikoos woord als onze ‘flappentap’ voor geldautomaat. Ook ‘amperbroekie’ voor een string valt in die categorie. Die dingen worden hier deurtrekkers genoemd, wat ik nog ranziger vind klinken dan het Nederlandse reetveter.

De naarste woorden in het dagelijks spraakgebruik vind ik ‘ons’ versus ‘hulle’. Omdat het gesprek dan eigenlijk altijd gaat over de tegenstellingen tussen blank en zwart, en vrijwel altijd in negatieve zin. Hulle kry nou eenmaal niks reg nie.

Maar er zijn ook woorden die ik zó naar Nederland wil meenemen. Padvark houden we erin voor iedereen die asociaal rijgedrag vertoont. En vrot bekt ook een stuk lekkerder dan ons beschaafde ‘verrot’. Idem voor vrek. Vrektes onder het vee klinken nog heel wat ernstiger en definitiever dan sterftes. En het meelevende genadedood komt weer warmer en menselijker over dan het klinische euthanasie. En oogt een bollemakiesie niet veel vrolijker dan een koprol? En wat te denken van een spookasem in plaats van een suikerspin?
Een van de allermooiste woorden is voor mij skemerkelkie. Ik weet er geen goed Nederlands woord voor. In het Engels is het een sundowner, een borrel die je drinkt als de zon ondergaat. Maar sundowners kun je nog luidruchtig achteroverslaan met een groep vrienden in de kroeg. Een skemerkelkie niet. Die drink je samen met je geliefde, stilzwijgend genietend, terwijl de zon bloedrood zakt over de Afrikaanse savanne.

Column in De Gelderlander, 10 april 2010.

Klipkerk

Vanochtend weer trouw naar de gym. De veertig nadert en daarmee de bingo wings; we trekken met behulp van apparaten en gewichten vrouwmoedig ten strijde tegen alles wat verzakt en verslapt. Strikt voor dames, deze curves-klas.
Iron pumping in een Heidelbergs bovenzaaltje, met uitzicht op de kerkklok van de Klipkerk en een parkeerplaats vol bakkies.
Vanochtend ging het lekker, wat zeg ik, LEKKERRR! Eindelijk eens goeie muziek: I’ve got a feeling van de Blackeyed Peas, gevolgd door Locnville’s Sun in my pocket. Bijna hardop meezingen, apparaten moeiteloos op standje 8.
Maar na twee nummers trokken de tannies het al niet meer. Er ging een cd in van Kurt Darren, de locale evenknie van Fransje Bauer. En er ging een golf van verlichting door het zaaltje.
Zucht.
In elk geval klopte de muziek toen wel weer met het uitzicht.

Big Hole

En ineens is hij natuurlijk een hééle grote jongen, met z'n eerste echte tand eruit!!
Ook met deze vriend zullen we wel het orthodontistentraject in moeten, want zijn bovengebit staat naar binnen en 'schaart' met zijn ondergebit (heet dat geen cross bite?). Hij slist ook. Maar die beugel zal moeten wachten tot hij wat meer tanden heeft gewisseld...

Bed & breakfast

Vandaag moesten de twee verdachten van de moord op AWB-leider Eugene Terre’Blanche weer voor de rechter komen. Dit in verband hun verzoek om borgtocht.
Echter.
De jongste verdachte (15 jaar) trok zijn verzoek terug. De jongen krijgt in voorarrest behalve een echt bed om in te slapen ook nog drie maaltijden per dag. Bovendien mag hij ’s avonds tv kijken! Een dergelijke luxe was hem in zijn leven nog nooit eerder beschoren...

Jarig

Ook namens het jarige vlakvark zelf: dank voor alle felicitaties!

Kruger

Dit is wel uiterst decadent: vanaf de stoep van de cottage in Olifants Rest Camp in de Kruger wildtuin de blog bijwerken. Maar het kan kort: we zijn vrijdag aangekomen in het uiterste noorden van de Kruger (Punda Maria kamp) en trekken sindsdien van kamp naar kamp. We zijn de steenbokskeerkring al gepasseerd.















Nu in Olifants dus, met een ongelofelijk mooi uitzicht op de Olifantsrivier vanaf het panoramadek.
We hebben al veel gezien, maar nog geen grote katachtigen. Verder vermaken we ons prima. Genoeg close encounters met olifanten, moerse spinnen en een boomslangetje dat op de picknickplaats uit de boom kukelde.
Vanuit de rimboe weinig nieuws dus. Kom er wel net achter dat AWB-leider Eugene Terre’Blanche afgelopen zaterdag vermoord is. Maar dat is dus onderhand ook al weer oud nieuws. Tja, het risico van vakantie houden...

Morgen gaan we verder naar Satara. We vieren dan ook Marcel z’n 44e verjaardag. Het zal wel iets worden met ruige bushpaden, biesjes kieken en braaien na afloop...