Gien in Afrika

Gien uit Afrika...

2010-09-01T20:36:00.002+02:00

We zijn d’r weer!!!
Sinds zaterdagmiddag weer terug in Arnhem, op het oude nest. En inderdaad: het voelt alsof we niet weg zijn geweest, en al helemaal niet alsof er drie jaar is verstreken... We pakken zo de draad weer op.

Maar even terug naar vorige week vrijdag, toen hebben we alle laatste spullen ingepakt. Ik dacht: ‘dat gaat makkelijk in onze vijf koffers’, maar hoe kan een mens zich vergissen. We hebben op het laatst nippertje nog twee grote koffers moeten lenen van onze buurtjes Jacco & Mariska. Inclusief onze eigen grote gele sporttas gingen we vrijdagavond dus weg met acht stuks bagage, en nog een hele zwik volgepropte handbagage-tassen. Alles paste mooi in de groene Jeep. (Daar moest ook de grote terraskachel/vuurpot nog in, die ging naar Deon) De kids reden met Jacco en Mariska mee.

Vervolgens haakten er nog een hele stoet aan: de Moloi’s gingen mee uitzwaaien, en de Hlatswayo’s, en de Mahlakazelaatjes (de familie van Dineo). Als een township-begrafenisstoet tuften we naar O.R. Tambo Airport. Ter plekke stonden Deon en Tersia ons op te wachten om de auto over te nemen en afscheid te nemen. Kortom: we stonden met een hele bende emotioneel volk op het vliegveld. Alwaar er nog wat overgepakt moest worden van te zware naar te lichte koffers, met veel druk geregel en gedoe van Ivan...
Anyway. Omstreeks middernacht vlogen we. Zaterdagochtend om 11 uur stond bijna de hele familie Mons plus een afvaardiging Lozemannen op Schiphol, met spandoek en al. En ’s middags thuis in Arnhem werden we opnieuw warm onthaald met een braai annex welkomstborrel, met heel veel buren, vrienden en familie. Veel mensen hadden ook alvast wat boodschappen meegenomen; brood, melk, kaas, thee, koffie, wijn, drop, hagelslag, pindakaas… Het was geweldig thuiskomen, echt een warm bad.

Het huis zag/ziet er na drie jaar nog steeds best goed uit, maar het her-settelen verloopt toch chaotischer dan gedacht. Het is nog steeds zoeken naar spullen: waar hebben de huurders nou weer de keukentrap – verlengsnoer – handdoeken – kleerhangers etc gelaten??
En de kinderen zijn natuurlijk groter. Toen we gingen lag Toon nog in een ledikantje en nu moet hij in een gewoon bed, Margriet is uit d’r roze prinsessenkamer gegroeid (daar ligt Anthony nu in…), Margriet naar de logeerkamer, Doriens bed moest weer in elkaar worden gezet, was dus nog heel wat schuiven met meubels, bedden en spullen. En na drie jaar kijk je zelf ook anders naar je huis. Ik vraag me nu geregeld bij een heleboel spullen af waarom ik die ‘zooi’ drie jaar geleden niet heb weggegooid. Huppekee weg d’r mee! Ruimt lekker op.

Tussen alle bedrijven door – hervestiging regelen in de gemeente Arnhem, modem opnieuw installeren, e-mail accounts aanmaken, drie jaar niet gebruikte fietsen weer gangbaar maken, verwilderd balkon snoeien, en noem maar op – hebben we ook nog heel veel aanloop. Het is dus dus een lekkere gezellige bende. De vriendjes van de kinderen lopen weer als vanouds in en uit; Margriet kan nu op mijn fiets, dus die is de hele dag de hort op naar haar vriendinnen, en Dorien en Anne(tje) zijn ook weer ouderwets onafscheidelijk. De dames pakken moeiteloos de draad weer op. Toon heeft (nog) iets minder aansluiting; zijn meeste vriendjes zitten nog op Pienkie Ponkie. Maar volgende week begint het nieuwe schooljaar weer, dus hij zal snel zat nieuwe maatjes krijgen.

Marcel rijdt weer met een grote grijns rond in z’n Cadillac uit ’65, die kwam Nico van Noord zaterdagavond nog brengen. Marcel is op dit moment met Jos op pad om ergens in Drenthe onze oude groene Merc uit een schuur van Gerda’s oma te halen.
Als het goed is komt medio volgende week de boot aan met onze Afrika-Jeep en de rest van de verhuisrommel. Dan kan de Caddie in principe naar de winterstalling en staan er weer twee oldtimerts veur de deur veur: één varkensboerenbak en een ouwe kaki Jeep met bullbar en Afrika-modderspatten. Oftewel: de Tokkies zijn weer thuis…

Vanaf maandag neemt het leven hopelijk weer een beetje z’n gewone loop. Marcel gaat dan beginnen in Scherpenzeel, kids naar school, en ik moet het freelance-gebeuren weer op poten zetten. Mag eerst nog wel een setje normale telefoons kopen, want die apparaten die er nu staan, kraken en knetteren alleen maar. We hebben overigens weer/nog steeds het oude telefoonnummer.

En daarmee zit het er echt op! Ook met deze blog. Gien is uit Afrika. Na drie jaar correspondentschap rest nog deze foto en verder heel, heel veel ervaring en goede herinneringen…

Nou, de groeten aan iedereen, en wie zin heeft, komt maar een bakkie doen in Arnhem!!

Afscheid

2010-08-26T21:43:00.002+02:00

Nog één nachtje. Morgenavond het vierde en laatste afscheidsetentje, en dan zit het erop…
Woensdagavond de afscheidsbraai gehad van de buurt, vanavond gebraaid bij de andere buurtjes (de Molois) en morgenavond nemen we Jacco & Mariska mee uit eten. Marcel heeft gisteren afscheid genomen op z’n werk – af en toe best emotioneel, sommige collega’s hielden het niet droog. Was effe slikken.
Het huis is schoon – gisteren twee man personeel gehuurd – zelfs de zonwering boven het terras is weer krakend wit, alle roet van de vuurpot is weg. De bloembakken zitten fris in de verf, gebarsten ruit is vervangen, auto gewassen - we zijn klaar voor vertrek. Morgen alleen nog inpakken en koffers wegen.

Voordeel van zo’n hele verhuizing is wel dat je ‘erin groeit’: het is een proces van weken van uitsorteren, opruimen, weggeven en weggooien; waardoor je er mentaal ook naartoe groeit. Ik ben er klaar voor, het is goed geweest.
Tenminste - dat zegt het verstand. Emotioneel zal het best nog wel even moeilijk worden als de wielen van het KLM-toestel loskomen van Afrikaanse bodem.

Staking

2010-08-24T17:02:00.004+02:00

En toen sloeg het noodlot toe: de onderwijsbonden staken dus de scholen zitten dicht!! Woensdag begon het gerommel, donderdag en vrijdag waren we zelf weg, en sinds gisteren doet ook de blanke onderwijsbond mee en is de school van onze meiden ook gesloten. Dus zit ik nou de hele dag met een stuk of vijf blagen in huis, die zich lopen te vervelen omdat op de playmobil na zo ongeveer al het speelgoed al richting boot is. Dus is mijn telefoon ingepikt om spelletjes te doen en video’s op te nemen, en hangen ze in de bank (annex composthoop) vegetatief tv te kijken. Maar wat vooral sneu is, is dat de meiden niet eens echt afscheid hebben kunnen nemen van school – nu blijkt ineens dat woensdag hun laatste schooldag is geweest. Er is een klein kansje dat de staking donderdag is afgelopen, maar ik geloof nooit dat ze op vrijdag – die laatste halve schooldag voor het weekend – weer gaan beginnen met lesgeven.

Maar behalve de onderwijzers staakt ook het verplegend personeel in de staatsziekenhuizen, en daarbij vallen onze ‘zorgen’ volledig in het niet. Als ze hier staken, wordt er ook echt, volledig gestaakt: geen mens meer in het ziekenhuis. (En wie wel zou willen werken, wordt door de heetgebakerde vakbondsleden wel zo bedreigd dat-ie niet meer durft.) Ambulances met hoogzwangere vrouwen en andere kritieke patiënten worden bij de poort tegengehouden en teruggestuurd, premature baby’s zijn zonder pardon achtergelaten, met alleen de bewaking om voor ze te zorgen. Naar geruchten zijn er zelfs al kindjes overleden omdat ze geen eten kregen. De prvié-ziekenhuizen hebben minstens 100 prematuurtjes opgenomen. Ook het leger plus legio burger-vrijwilligers springen bij in de ziekenhuizen.
Eén dode is er in elk geval gevallen, een kennis van Heather uit het GGA-bestuur: vrouw, net bevallen, krijgt complicaties, maar kan niet gestabiliseerd worden op de IC omdat er geen personeel is. Gevolg: moeder overleden. Stel had jarenlang geprobeerd zwanger te worden, eindelijk gelukt, zwangerschap tot het einde toe voldragen, en dan dit. Zo ongelofelijk triest. Als er niet was gestaakt, was het nooit gebeurd. Maar de stakers zijn meedogenloos. “Ik lever pas zorg als aan mijn salariseisen wordt voldaan.” Kei- en keihard is dat volk. Ze zouden die gasten dood door schuld ten laste moeten leggen!!

Huis leeg

2010-08-21T17:21:00.004+02:00

Het einde nadert met rasse schreden. Het huis is bijna leeg, alle zut die mee moet is in 15 dozen gepakt en gisteren met auto en al afgeleverd in Durban. Inclusief de prachtige Baueriaanse Plug’n Play-kunstkerstboom met verkleurende lichtjes, een opgezet zwart wildebeest en een springbok (koppen).
Ik had het meeste spul al in dozen zitten, donderdag hebben we de laatste dingen ingepakt, dozen genummerd en een inventarislijst gemaakt. Intussen pakten de kinderen hun eigen koffertjes in, want we zouden 2 nachten bij GGA gaan slapen (want comfortabel dicht bij Durban). In alle drukte nooit meer naar die koffertjes gekeken, Toon had dus geen pyjama mee en ook geen warme kleren, Door ook niet, en het was vreselijk koud in Cato Ridge. Maar even wat geleend uit een stapel gedoneerde kinderkleding...
Vrijdag naar het pakhuis in Durban gereden. Het afleveren ging allemaal redelijk soepel, ter plekke alles overgepakt in de oude Jeep en de sleutels overhandigd. Paste precies, zie foto. Hij mag dus niet zo volgepakt ‘roll on-roll of’ op de boot, maar wel in de container. Die vertrekt woensdag naar Nederland en dan zal het wel een week of twee, drie duren voordat hij in Nederland is.

Na het afleveren van de auto hadden we nog tijd om even naar het strand te gaan; al was het maar een graad of achttien: als die blagen van ons de zee zien, worden ze gek. Dus hup, badpakken aan en gaan. Verder zie je geen hond op het strand behalve een dik aangeklede sportvisser en twee bodysurfers – maar volgens de kinderen was het helemaal niet koud. Die hebben dus nog mooi even genoten van de Indische Oceaan, voor de laatste keer.

Prachtig land

2010-08-13T18:55:00.003+02:00

Het zit er (bijna) weer op. Na bijna drie jaar in Zuid-Afrika keren we terug naar Arnhem. Wat laten we achter? Een prachtig land met een heerlijk klimaat, fantastische natuur, lieve mensen en lekker eten. “Daar moet je gewoon elke dag van genieten – totdat er een gek voorbij komt die je een kogel door je kop schiet”, grapten we vaak tegen Nederlands bezoek.
Een geintje met een serieuze ondertoon. Criminaliteit kán hier heel heftig en gewelddadig zijn, dat zullen we niet ontkennen. Maar gelukkig hebben wij – noch onze gasten – het ooit aan den lijve ondervonden. Ook hordes Oranje-supporters konden thuis vertellen dat het lang niet zo erg was als ze hadden gedacht.
De beeldvorming van Zuid-Afrika is wat criminaliteit betreft nog steeds sterk overtrokken. Toen wij in 2005 afreisden om onze adoptiezoon op te halen, werd er verteld dat er bewust een vlucht werd geregeld die in de ochtend landde, omdat het véél te gevaarlijk was om ’s avonds in Johannesburg aan te komen. Inmiddels hebben we talloze keren mensen ’s avonds opgehaald of afgeleverd op het vliegveld – super veilig, geen probleem. Kijk, op vrijdagavond met pech langs de weg staan in de buurt van een township als Alexandra, da’s een ander verhaal. Er zijn absoluut do’s en don’ts voor toeristen – maar die heb je ook in New York, zelfs in Amsterdam. Met gewone voorzichtigheid kom je een heel eind.
Als je de samenleving als een piramide beschouwt, zitten de criminelen in de arme onderlaag. In het midden een brede laag van vriendelijk volk. Het uiterste topje is ook weer gevuld met schurken. Daar zetelt de regering. De goeden niet te na gesproken, maar het African National Congress is helaas geen schare Nelson Mandela’s. Sinds de bevrijdingsbeweging in 1994 aan de macht kwam, is het gros vooral bezig met schaamteloze zelfverrijking. Fraude, bedrog, machtsmisbruik en corruptie vieren hoogtij. Daarbij zakken de publieke sectoren als binnenlandse zaken, onderwijs en gezondheidszorg steeds verder weg in het moeras van mismanagement. Het ANC benoemt op cruciale posten allereerst trouwe partijgenoten om ze te belonen voor hun aandeel in de strijd tegen de apartheid. Of die mensen verstand van zaken hebben, is punt twee. Dat het land daardoor zoetjesaan steeds verder afglijdt, interesseert ze niet. Ik stel het heel hard, maar voor mij is dit de grootste vorm van misdaad.
De regering komt ermee weg, want de partij heeft een heel groot ‘bevrijdingskrediet’. Puur vanwege het afschaffen van de apartheid zal ze de verkiezingen van 2014, 2019 en waarschijnlijk ook 2024 nog met ruime meerderheid winnen. Mijn enige hoop voor het land is tamelijk utopisch: een nieuwe partij, met eerlijke, integere leiders.

Tot die tijd blijft het een prachtig land - voor toeristen.

Afscheidscolumn Seuntjie, in de Gelderlander van 31 juli.

Binnen!

2010-08-12T13:48:00.003+02:00

Effe gauw bijpraten: de exportvergunning voor de Jeep is binnen! Zo gebeurt er weken niks, zo krijg je ineens een telefoontje "wat is jullie mailadres? Dan sturen we 'm door." Dus toch nog mooi op tijd.
Verder met Dorien naar de dokter geweest gister, die heeft al een week koorts en is moe, moe, moe. Ze bleek een beste keelontsteking te hebben en opgezwollen lymfeklieren, in combinatie met de vermoeidheid is de kans redelijk groot dat ze Pfeiffer heeft. Antibiotica meegekregen voor de keelontsteking - je moet hier wel heel goed je best doen wil je zónder antibiotica de deur uitgaan - en nou maar afwachten.
Dorien moest vandaag ook voor de laatste keer naar de orthodontist. De boven- en onderbeugel zijn eruit gehaald. Straks in Nederland eens kijken wat we verder gaan doen. De beugel heeft wel geholpen om het gebit te verruimen, maar er zitten een paar nieuwe kiezen en tanden achter de oude te drukken, dus misschien moet er nog een en ander worden getrokken om de boel recht te krijgen.
Verder werk ik aan een van de laatste Afrika-verhalen - ook wel een gek idee. Lastig om de kop erbij te houden, ben meer bezig met de verhuizing. Iedereen vraagt 'wanneer gaan jullie nou precies weg? En heb je zin om terug te gaan?' En links en rechts worden afscheidsbraaien op touw gezet. Nog maar twee weken! De tiet vliegt...

Drie weken

2010-08-07T21:06:00.003+02:00

Ineens gaat de tijd heel erg snel. Over drie weken precies zijn we weer in Arnhem. Het is te hopen dat het voor die tijd nog rond komt met de exportvergunning van de Jeep. Alle aanvraagformulieren plus bijbehorende documenten zijn reeds 23 juli aangetekend opgestuurd naar Pretoria, alwaar het bureau ITAC de exportvergunning moet afgeven. Donderdag maar ’s even gebeld hoe het ermee stond. Bleek dat ze de papieren nog helemaal niet in behandeling hadden; die lagen na enig speurwerk nog steeds op het hoofdpostkantoor in Pretoria. ITAC had de postbus nog niet geleegd. “Maar u had ze gewoon kunnen faxen hoor.” Komen ze nou mee.
Donderdag alles snel nog eens door de fax gedrukt. Gisteren – vrijdag – voor de zekerheid nog eens even gebeld of alles goed was aangekomen. “No ma’am, there’s nobody here now, because of the long weekend, you see.” Oftewel: maandag is een nationale vrije dag (Vrouwendag) en voor het gemak blijft het personeel dan vrijdag ook maar thuis. Omdat ze dan eigenlijk toch niks doen. Dus het wordt op z’n vroegst dinsdag voordat ze ermee beginnen, maar dan staat er een grote landelijke ambtenarenstaking op stapel. Ik vrees met grote vreze…
Volhouden maar, en vertrouwen dat het op tijd goed komt.

De vriendinnetjes van Margriet hadden gisteren een afscheidsfeestje voor haar georganiseerd, met z’n allen naar de Spur en lekker aan de hamburgers. Ze was op school ook al verwend met taart en afscheidscadeautjes. Hoewel ze eerst superveel zin had om terug te gaan naar Nederland, krijgt ze het er nu toch wel moeilijk mee, naar mate de vertrekdatum dichterbij komt. Aan de ene kant trekt Nederland, aan de andere kant Zuid-Afrika, en dat wringt dus in het midden. Dorien lijkt het er minder moeilijk mee te hebben, die laat het gewoon allemaal gebeuren. Ze was van de week wel aardig in de lappenmand, flink koorts en wat verkouden. Misschien ook een symptoom… We zien wel.

Vandaag weer een aantal dozen ingepakt. Het meeste non-essentiële spul zit nu in BAT-dozen. Alsof we de wereld aan sigaretten gaan meesmokkelen. Ook op de valreep nog een paar souvenirs ingeslagen; en meteen in een doos gedrukt. Alles bij elkaar wordt het toch nog heel wat wat mee terug gaat. Ben wel héél blij dat het straks allemaal de container in gaat en we het zelf niet mee hoeven sjouwen.

Online

2010-08-02T10:25:00.002+02:00

We zijn weer in de lucht! Sinds vorige week zondag konden/mochten we niet meer internetten, wegens het bereiken van de downloadlimiet van 5 gig. Zei de Telkom. Hoe dat kon, was me een raadsel - we zitten hier echt geen complete films te downloaden; die kun je sneller via de postduif bestellen. Wachten op de nieuwe maand dus, maar 1 augustus kwam en ging en er veranderde niets. Vanochtend de helpdesk gebeld, bleek dat ze de teller nog moesten resetten. En dat dat de laatste maand ook niet gebeurd was - vandaar dat we ineens aan onze limiet zaten. Altijd fijn, die overheidsbedrijven. Maar vooruit, we zijn weer Skypebaar!

Groeistuipen

2010-07-24T16:17:00.006+02:00

Zooo, vandaag goed wezen shoppen voor de blagen. Want nog een week of zes en dan zitten ze weer in Nederland op school, zonder schooluniformen. Helaas! Want wat is dat verrekte makkelijk! 's Ochtends nooit de vraag 'mam, wat moet ik aan?' In de zomer het zomeruniform (jurkje voor de meiden), in de winter het winteruniform: grijze lange broek + trui of een bordeauxrood trainingspak. Ideaal. Geen gezeur over of het al of niet in de mode is, of dat 'dát echt niet meer kan' - iedereen ziet er namelijk even suf uit. Van mij mogen ze de uniformen acuut invoeren in Nederland. Allemaal dragen ze er goede degelijke schoolschoenen bij, of ze gaan op de blote voeten naar school in de zomer. Alleen af en toe is het 'civvies', dan mogen ze in burger naar school (civil dress, vandaar civvies.) Tegen betaling van 5 rand, dat spekt de schoolkas weer. En prompt begint het genuil over wat ze aan moeten...

Vandaag dus goed ingeslagen. Ik had de laatste tijd de klerenkasten ook flink omgespit, en alles wat maar een beetje te klein was, afgesplitst naar GGA. Ik begin zo zachtjesaan met opruimen en uitsorteren, met het oog op de remigratie. Ook alle 'twijfelgevallen' qua kleding zijn naar de aidswezen. Kleren die drie jaar geleden naar ZA zijn verscheept en sindsdien nauwelijks gedragen, hoeven niet meer mee terug.

Bovendien is hier nu het winterspul in de opruiming en gaan we in Nederland weer naar de winter toe. Shoppen loont hier ook de moeite. Ik zal voor de gein de prijzen er eens bij zetten: voor Margriet een beige corduroy skinny broek en bruin geblokt topje (respectievelijk €9 en €8, zie foto), spijkerjasje (€8), wit v-hals shirtje (€2), korte broek (1 euro). Zelfde spijkerjasje voor Dorien (7,50), geruite skinny broek (€6), zwarte skinny jeans (idem), streepshirtje met lange mouwen (4 euro), zwarte legging (3 euro). Meteen maar 4 stuks ingeslagen want als je leggings zoekt kun je ze nergens krijgen. Nou maar hopen dat de skinny's in september nog niet uit de mode zijn in Nederland...
Voor Anthony een vestje (2 euro), twee t-shirts (1,60 en 1,80), nieuwe slippers (2 euro) en twee degelijke winterjassen. Marcel en ik hadden er allebei afzonderlijk een op de kop getikt voor Toon, een van een tientje en een van veertien euro. Kwam goed uit, want die van Marcel was nog een ruime maat te groot dus die is mooi voor volgend jaar. Alles bij elkaar dus nog geen 100 euro en dan heb je echt tassen vol. Mag ook wel, want hier kennen ze geen kinderbijslag - tenzij je echt onder de armoedegrens zit, en dan krijg je 20 euro per kind per maand. Maar vooruit, voorlopig kunnen ze er weer tegen!

Hier nog even een foto van hoe het spul de hoogte in is geschoten. Ik had al voorgesteld om ze geen eten meer te geven. "Ja jongens, dan snijdt het mes aan twee kanten: scheelt papa en mama geld voor boodschappen, en als jullie niet meer groeien, hoeven jullie ook geen nieuwe kleren meer." Daar moet je dan heel serieus bij kijken...
Ik heb op het zijpaneel van ons wonderschone lichteiken wandmeubel de lengtes bijgehouden. Ik ben begonnen in januari 2008, daar houden ze de vingers bij. Margriet (11) is nu 1,55; Dorien (bijna 9) 1,37 en Anthony 1,14. Hij is volgens mij echt klein voor z'n leeftijd, hij wordt in oktober 6. Anthony is een stuk kleiner dan Dorien op die leeftijd, en die was ook niet groot. Maar Toon is wel een gespierd blokje: hij is compact en sterk, echt eentje met lood in de kont...

Verder is de police clearance voor de Jeep van Marcel rond; die aanvraag voor de exportvergunning is daarmee onderweg. Als het goed is rijden we de wagen + alles wat verder nog mee moet aan kinderspeelgoed, boeken, cd's, fotoalbums et cetera op 19 augustus naar Durban. Daar gaat de Jeep in een container en de spullen in dozen erbij. Huisraad in de auto verschepen, wat ons zo handig leek, is helaas niet toegestaan. Dus de spullen moeten maar met de container mee. Maar als je het allemaal in extra koffers gaat stoppen, of via de post gaat oversturen, ben je minstens zoveel geld kwijt, dus dan is het zo net zo makkelijk. We zien het wel, ergens in september moeten we de handel in Rotterdam of Den Haag uit een loods halen, als alles volgens plan verloopt.

Grap van de dag

2010-07-23T15:11:00.004+02:00

...De grap van vandaag: Jacob Zuma gaat een anti-corruptie-task force in het leven roepen ten behoeve van een krachtdadige, gecoördineerde aanpak van corruptie.
Begenadigd spreker als hij is, kan ik al horen hoe hij die task force gaat aantsturen. "But pleeeeaazz .... gentlemen .... I ask you .... do not .... look into .... the arms deal ... again...."

Tickets

2010-07-19T13:07:00.004+02:00

Goed nieuws! (Voor ons in elk geval ;p): we krijgen de tickets van BAT. Datum voor de terugvlucht hebben we nog niet, maar we koersen aan op het laatste weekend van augustus.

Effe bijpraten

2010-07-18T20:45:00.002+02:00

‘So, julle tydjie wordt nou min’. Dat zinnetje horen we de laatste tijd van alle kanten. Nog een week of zeven, dan gaan we terug. Tenminste, als alles volgens plan verloopt. We zitten nog steeds te steggelen met BAT Heidelberg, die doet moeilijk over het betalen van onze terugvlucht. Dat hadden ze in het begin bij het aanbieden van het contract wel beloofd, maar nou krabbelen ze terug. Het is ook typisch Zuid-Afrikaans, dat gezeik over geld. Maar van zo’n groot beursgenoteerd bedrijf verwacht je toch een wat professionele houding. Gelukkig kan ik goed kwaaie brieven schrijven. En anders is het hun probleem, zijn wij straks door BAT z’n schuld illegale vreemdelingen als onze verblijfsvergunning verloopt. Kamperen we wel in de receptie van de BAT, es kijken hoe lang dat duurt.

Marcel moet een dezer dagen nog wel wat kartonnen dozen meenemen van de fabriek, het wordt zo zoetjesaan tijd om een beetje te gaan inpakken.
De overgespoten Jeep krijgt hopelijk ook deze week z’n police clearance (via een collega van Marcel, die heeft een vriend die bij de politie werkt – zo regel je dat.) Als die binnen is, kunnen we de exportvergunning aanvragen. Vervolgens de auto naar Durban karren en daar op een 20-voets container. De spullen mogen er helaas niet bij in, die moeten apart mee in de container.
Komende maand moeten we ook flink gaan kleren shoppen hier; het is hier toch wel een stuk goedkoper dan in NL. En de kids gaan straks ook niet meer in schooluniform naar school, die moeten er dan weer een beetje netjes bij lopen. Zeker op de Hoogkamp…;p

Maar tot die tijd gaan we nog effe lekker werken en genieten hier. De afgelopen maand goed bezig geweest, mooie verhalen gemaakt samen met Richard. Het was ook heel gezellig met omroep Limburg, voor herhaling vatbaar! Ook leuk om weer eens met een vakbroeder over vakinhoudelijke dingen te kunnen praten. De gewone huis-tuin-en-keukendiscussies die je normaal op een redactie hebt, mis ik wel, als eenpitter.
Nou vooruit, om ‘m een beetje te pesten nog even een foto van Richard in actie op GGA.

Wors

2010-07-14T10:03:00.001+02:00

Sommer langs die pad in Kempton Park.

Bushman trail

2010-07-11T17:15:00.012+02:00

En toen was ik zomaar een paar dagen uit de lucht! Marcel had bij wijze van verrassing - wegens 17 jaar getrouwd – een driedaagse trip naar de Kruger geregeld. Woensdag heen, zaterdag terug. De kids bleven mooi thuis, Richard paste op, met de buurvrouw als achtervangster.
Vanuit het Bushman Camp (in het uiterste Zuid-Westen van Kruger) maakten we dagelijkse wandelexcursies de bush in. Onder begeleiding van twee rangers, die waren gewapend met een ongelofelijke hoeveelheid kennis van de natuur en twee jachtgeweren. De groep telde in totaal 8 man. Behalve ons waren er vier Amerikaanse jongens van West Point en een Zwitsers stel uit Johannesburg. ’s Ochtends vroeg werden we wakker gemaakt; bak koffie en beschuit en dan op pad. Over de dierenpaadjes, kijken hoe dichtbij we bij het wild konden komen. Dat valt nog niet mee, want je valt als wandelaar best wel op, en je moet ook niet te dicht bij komen. Maar het was wel gaaf, lekker struinen door de natuur. En veel wild gezien, maar meer vanuit de verte. We konden wel tamelijk dichtbij een olifant komen. Halverwege een soort bushontbijt/picknick, en tegen het middaguur weer terug. Lunchen – met dampend maïsbrood - relaxen en ’s avonds nog een stuk lopen of een gamedrive. Dat deel van Kruger Park is ook niet open voor de ‘gewone’ toerist in de auto, dus je komt verder geen kip tegen. Alleen parelhoenders en patrijzen. We hebben ook bushman (Khoi/San) rotstekeningen gezien.

Vlakbij het kamp lag een watergat, daar kwamen ’s avonds de olifanten en de neushoorns drinken. Tel daarbij de leeuwen en het luipaard (tijdens de gamedrive) en de buffels (heeel in de verte) en we hebben de hele Big Five afgevinkt. Maar het meest nog genoten van het met z’n tweeën zijn – heeerlijk rustig, zo zonder de blagen! Daar waren we wel aan toe, na 11 jaar.

Vanochtend heeft Marcel de overgespoten Jeep ook opgehaald; hij is nu kaki gecombineerd met rode Afrika-modderspatten. Permanent vuil, als aandenken aan de Zuid-Afrikaanse dirt roads. Nog een week of wat, dan tuffen we ermee door Arnhem. Als het tenminste lukt met de exportvergunning.

K(n)opjes

2010-07-04T20:55:00.006+02:00

Even wat foto's op de blog voor de opa's & oma's!
Richard heeft me gisteren een snelcursus digitale fotocamera gegeven. Ik gebruikte bijna altijd de 'automatische' standen van mijn camera omdat me er teveel knopjes en keuzemogelijkheden op zaten en ik geen zin had om de hele bijbehorende Sony-almanak te lezen. Nou weet ik tenminste een béétje wat ik doe, qua diafragma en sluitertijd enzo, en begin ik vaag door te krijgen wat er nog meer voor ongekende mogelijkheden zitten op dat apparaat. Vanochtend flink zitten oefenen, met stoffig tegenlicht en kinderen als dankbaar slachtoffer.
Maar als ik dan zie wat Richard dan allemaal nog kan met Photoshop... Ongelofelijk. Daar zitten me ook nog veel te veel knopjes op.

Verder is het wachten nog steeds op Marcel z'n Jeep uit 1985 die nog bij het overspuitbedrijf staat, tis winter en dan droogt de lak niet zo snel en meer van dergelijke smoezen, het loopt weer fijn uit daar. Die auto moet namelijk lijfelijk (carosserielijk?) aanwezig zijn voor de police clearance (bewijs van echtheid/niet gestolen) die nodig is voor de exportvergunning. Gaat allemaal weer lekker lang duren en we hebben nog minder dan 2 maanden te gaan! De tied vliegt.

Het WK - waar ze hier vier jaar naar hebben zitten aftellen - vliegt ook om, dinsdag staat Nederland alweer in de halve finale. Toe maar. We kunnen ze hebben, die Uruguayanen. Gelukkig is die rat van 'n Soarez uitgeschakeld. Effe met één handsbal de droom van een compleet Afrikaans continent aan gruzelementen slaan. Ik had het de Ghanezen zó gegund!!

Enne, over een week de finale: Nederland-Duitsland! Kaartjes worden hier op de lokale Marktplaat wel aangeboden, maar met prijzen van omgerekend tussen de duizend en tweeduizend euro per stuk wordt het waarschijnlijk toch thuis kijken.

Op naar de HALVE!

2010-07-02T18:15:00.003+02:00

SOOOOOWWWWWW wat een spannende pot was dat! Heb er nog rubberen knieën van. Wat hebben ze hard gevochten. Geweldig.
Potverpielekes wat een pot. Het hart in de keel, als het maar géén verlenging en penalties worden...
Tot het einde toe spannend. We hadden hier de hut vol met vier zwarte gasten, één blanke buurman, één Braziliaan - arm jong - en Richard. Ik heb foto's genomen met de mobiele telefoon maar die communiceert nog niet met Richard z'n Apple. Anyway, dat het hier feest was, daar kun je de plaatjes wel bij bedenken.
En nu mis ik Nederland! Dit moet je toch eigenlijk in Nederland meemaken - of in het stadion in Port Elizabeth, maar dat was ook voor ons te ver.

Verder alles in orde hier, hard gewerkt en veel getikt de laatste tijd. (Af te lezen aan de blogstilte en de hoeveelheid stof en vuil in huis...) Richard is nog teruggeweest naar het kindergezin in de Valley om een paar dingetjes die hij nog miste, te fotograferen. En ook bij de mijnwerkers. Mooooie platen gemaakt.

En nou roept de braai, want dit wordt natuurlijk goed gevierd!!

Korte update

2010-06-21T21:04:00.004+02:00

Kort maar krachtig: mijn laptop is gecrashed, verder alles goed. Qua timing komt het natuurlijk nooit goed uit en nu al helemaal niet, maar daar doe je niks aan. Dit logje rammel ik op de oude traaage laptop van Marcel. Schiet allemaal niks op.
Gelukkig mag ik tot de wederkomst (die van ons dan, in Arnhem) de laptop van Richard lenen. Die laat hij hier straks achter, hij werkt thuis toch op een PC en dan kan ik mooi kijken hoe zo'n Apple bevalt. En straks in NL als zelfstandig freelancert een nieuwe laptop kopen, dat is fiscaal aantrekkelijker dan wanneer ik het hier doe. Dat en andere nuttige dingen zoals starterssubsidie en zelfstandigenaftrek leer ik allemaal van Richard, die drie jaar geleden voor zichzelf is begonnen. Het samenwerken bevalt ook super; we hebben vorige week weer reportages gemaakt van uitersten: van hippe rijke zwarte jongeren in Soweto tot blanke mijnwerkers die door faillissement van de mijn tot de bedelstaf zijn gebracht. Mooie verhalen, moet ze alleen nog optikken...

Richard leeft zich op dit moment uit in KwaZulu-Natal, hij is via GGA een fotoreportage aan het maken bij een kindergezin(child headed household) in de vallei, blijft daar 2 nachten in een krot slapen en vindt dat hé-le-maal geweldig. Hij gaat zich ook nog professioneel nuttig maken met foto's voor de GGA-website.
Afgelopen weekend waren we op GGA, deels om het voetbal te gaan zien in Durban (weer geen inspirerende pot voetbal maar het was gezellig en de 3 punten zijn binnen...) en deels met letterlijk een karrevracht aan tweedehands kleren. Bij de kleding zat vooral veel spul voor de grotere meiden (10 jaar en ouder) dus dat uitdelen was een feest.Ook voor de gogo's zat er heel wat geschikte kleding bij. Foto's heb ik wel maar ik zit nu weer te hannesen om die via Marcel z'n laptop te verkleinen zodat ik ze kan uploaden. Als dat lukt volgen die later.
De vracht donaties was in no-time bijeenverzameld door onze bijbelstudiegroep. Daarin bevindt zich ook Willem, een Afrikaner dieselmonteur met handen als kolenschoppen, die we konden porren om mee te gaan en de grote GGA-voedseluitdeelvrachtwagen een beurt te geven. Wij de onderdelen betaald, hij de arbeid geschonken, en als het goed is komt het apparaat nou weer door de keuring. Geweldig dat hij dat kon doen!

Alle bijdragen zijn hard nodig, want vanwege de economische crisis zijn heel wat sponsors afgehaakt en zit 'ons' aidswezenproject nog steeds financieel in zwaar weer. Er is al door de bodem van de schatkist heengeschraapt. Wanneer ze inkopen gaan doen op de markt, is het gewoon één grote bedeltocht om voedseldonaties voor de pakweg 60 weeskinderen op het terrein. Dus: iedereen die 5 euro in de maand kan missen: meld je aan! Het is letterlijk broodnodig.

'NO 1 Holland Supporter'

2010-06-15T22:53:00.006+02:00

Ja ech wel! We hebben de website van het Amerikaanse Sports Illustrated magazine gehaald!
Zie fotogalerij. Ongetwijfeld te danken aan Marcel z'n outfit.
En er staan ook nog videootjes van ons en van de meiden op Winkball.com. Lachen!
Iedereen overigens nog bedankt voor alle felicitaties, mailtjes, kaartjes, blogposts, wallposts etc etc... Was fijn jarig vandaag.

(M)ons was dáár!

2010-06-14T22:15:00.007+02:00

Het voetbal was niet geweldig, maar de sfeer maakte veel goed. (M)ons was daar!!. Marcel had zich natuurlijk het meest bijzonder uitgedost, met een Heineken Pletterpet, en KNALoranje korte tuinbroek (lasbril wordt geadviseerd), oranje sokken en een Hollandse vlag om z’n nek.
In combinatie met onze twee oranje meiden die beiden oranje pruiken droegen met vlaggetjes erbovenop, was het een waar schouwspel. Echt bizar hoeveel mensen een foto wilden maken van Marcel en de meiden. Richard was ook mee (die wist bovendien nog een kaartje te scoren!) en heeft bijgaande foto’s gemaakt.
Marcel moest z’n Heineken-makarapa nog bijna inleveren, wegens ongeoorloofd sponsormateriaal, maar met een beetje krabben over het logo kwam het nog goed. Voor en vooral na de wedstrijd was het heel gezellig, super sfeer, helemaal ayoba, en gelukkig op het laatst nog een echte goal, zodat er uiteindelijk verdiend werd gewonnen. En dat ze nou maar een beetje beter mogen spelen in Durban.

Ke nako!!

2010-06-12T18:49:00.005+02:00

Ke nako! It is here! Het WK is volop losgebarsten, heel Zuid-Afrika is in de ban van het voetbal. Gisteren de openingswedstrijd gekeken, en wat waren ze trots dat ze zo lang met 1-0 voor stonden. Ik vond de ZA-wedstrijd al spannend, dus hoe dat maandag moet in Soccer City bij Nederland-Denemarken... Ik ben nu al zenuwachtig.

Verder een druk weekje gehad. Ben met Richard Fieten – fotograaf en tijdelijke collega – donderdag twee keer Johannesburg in geweest voor reps. Richard logeert bij de Molois en hij vroeg Ivan 'of er nou nog plekken zijn in Johannesburg waar je écht niet naartoe moet gaan, qua crimineel en gevaarlijk.' "Hillbrow", zei Ivan prompt, en dat was dus precies onze locatie van donderdagavond. Hillbrow is vooral het domein van Nigeriaanse criminele bendes, maar donderdagavond - kick-off avond - was het alleen maar feest op straat in Johannesburg. We hebben alleen maar voetbalgekke vuvuzela-toeteraars gezien. We gingen overigens met een lokale daklozenhulporganisatie mee op de soep-en-brood-uitdeelronde en dat was heel bijzonder. Het leverde ook nog mooie platen op.

Donderdag ook nog op bezoek geweest bij arme bewoners van zwaar vervallen (flat)gebouwen in Jo’burg. Daar zijn er ongeveer 1000 van, met elk gemiddeld een paar honderd tot duizend bewoners. De Zimbabwaanse familie waar wij op bezoek gingen, sliep met z’n viertjes (vader, moeder, twee zoontjes) in een tweepersoonsbed, in een kamer van 3 x 3 zonder ramen in een gebouw zonder elektriciteit. Eten koken op een paraffinestelletje bij het licht van een kaars, en overdag proberen je kostje bij elkaar te scharrelen via het verkopen van Zuid-Afrikaanse vlaggen bij het stoplicht. Heftig hoor. Besef je weer hoe enorm gezegend je bent met een gewoon huis, een salaris, brood op de plank...

We hebben nog heel wat plannen voor mooie en interessante reportages. Of we ze allemaal kunnen realiseren is de vraag, maar we gaan het in elk geval proberen. Richard gaat me ook wat fotografische tips & trucs bijbrengen - en allerlei ongekende handigheidjes van de camera uitleggen – zodat mijn foto’s technisch wat beter worden. Zo leer ik elke dag weer bij. Life’s a journey!

Bijgaand nog een mooi Fifa-logo dat door creatieve geesten is aangepast op de Zuid-Afrikaanse realiteit.... De Fifa was er minder blij mee.

Wvttk

2010-06-08T21:48:00.005+02:00

Even een paar foto's uit m'n telefoon upgeload, of hoe zeg je dat.
Heel Zuid-Afrika is nu dus aan het aftellen, donderdag is het kick-off-concert en vrijdag de openingswedstrijd tegen Mexico. De WK-koorts loopt goed op. In de Pick'nPay super zijn ook Hollandse fan-artikelen te krijgen, zie de prachtplaat van mijn schone moeder...
Zelfs onze kerk had afgelopen zondag Soccer Sunday, inclusief de dominee met een Bafana-shirt en een makarapa op z'n kop (pas na de dienst overigens, blijft natuurlijk wel een dominee). Na de dienst was er een voetbalfeest voor de kids, met de onvermijdelijke boereworsrolle. We kwamen nog een Nederlands echtpaar tegen dat min of meer op de bonnefooi naar ZA is gekomen, om vakantie te houden en de voelsprieten uit te steken naar wat langduriger vrijwilligerswerk. Wie weet wat voor GGA?? We hebben in elk geval genoeglijk met deze dwaalgasten gebraaid, 's middags.
Kwam ook nog een foto tegen van het slachten van het schaap bij de Molois in de garage. De kinderen hebben ademloos toegekeken.
Ander vee, maar dan levend: deze prachtige witte pluuskiepjes + kuikentjes lopen bij een terrasje in Heidelberg. Zodra de koffie met wortelcake is geserveerd, staat de hele bende onder je tafeltje te schooien. Ook eenden en ander pluimvee lopen er vrij rond. Aaaaaahhh, kielief!!
Vanavond laat haal ik Richard op van het vliegveld, de Limburgse zwager van een broer van Marcel. Richard is fotograaf annex fotojournalist, en als alles volgens plan verloopt gaan we de komende weken samen een paar mooie reportages maken. Na 2,5 jaar als eenpitter weer eens een - tijdelijke - collega!! Gaat vast heel gezellig worden.

Bijzonder land

2010-06-03T20:57:00.003+02:00

Het is een bijzonder land, en dat is het. Als je beroepsmatig het nieuws een beetje volgt, komen soms de meest bizarre zaken voorbij.

Zo is er in Kaapstad een heuse rel ontstaan rond toiletten in township. De gemeente Kaapstad zit een beetje krap bij kas, ze wilde wel toiletten installeren als de lokale gemeenschap dan zelf het toilethokje zou afbouwen. Aldus werd het afgesproken. De toiletten kwamen er, maar in delen van Khayelithsa kwam het ombouwen ervan nooit van de grond. Dat leverde trieste inhumane toestanden op, waarbij mensen open en bloot, of gehuld in een deken, hun behoefte moesten doen. Schokkende beelden op de tv.
De gemeente timmerde er toen uit nood zelf maar een golfplaten hokje omheen.

Grote schande! Mensonwaardig! Schetterde de ANC-jeugdliga. De blikken omhulsels riekten naar apartheid! Ze knoopten er direct een fijne protestactie aan vast en braken de schijthuisjes joelend af. Tot ongenoegen van de bewoners die nu weer letterlijk te kakken werden gezet. De gemeente Kaapstad vond het toen ook welletjes en haalde vervolgens ook de kale toiletten weg. "Jullie zoeken het maar fijn uit met die ANC-jeugd, maar die toiletten komen pas weer terug als de ombouw hersteld is." Dus, daar is het wachten nu op...

Ander nieuws: de Zuid-Afrikaanse politie is de afgelopen twee boekjaren bij elkaar 5.362 dienstwapens 'verloren'. Meer dan negentig procent is nooit teruggevonden, moest de politieminister bekennen.
Het verlies van dienstwapens is geen onbekend fenomeen; vermoedens bestaan dat politiemannen hun karige salaris aanvullen met het verpatsen van hun vuurwapens op de zwarte markt. Aan dezelfde criminelen waar ze later dan weer jacht op moeten maken. Met een nieuw dienstpistool...

Ook de transportminister haalde het nieuws. In het land waar dagelijks ruim veertig verkeersdoden vallen, is hem een licht op gegaan. Hij overweegt nu om aspirant-automobilisten te verplichten tot het volgen van professionele rijlessen. Dat hoeft nu nog niet; een theorie-examen halen (lees: kopen) is voldoende. Vervolgens plak je een grote L van Learner op je achterruit, en karren maar.
Dat rijlessen hier niet verplicht waren, wist ik ook niet (ons dorp heeft namelijk wel een soort oefencircuitje) maar het verklaart wel veel...

Overigens: WK bezoekers kunnen gerust zijn. Het ministerie heeft het Zuid-Afrikaanse volk bevolen om geduld te betrachten met de overzeese bezoekers, omdat die nog moeten wennen aan het links rijden hier... Moenie worrie nie!

Feest # 2

2010-05-30T14:46:00.011+02:00

Opnieuw een feestelijke zaterdag, gisteren. Het tweede deel van de trouwerij van Blessing, nu bij de Molois thuis. Op loopafstand dus. Ik denk dat onze wijk nog niet eerder een dergelijke traditionele zwarte bruiloft heeft meegemaakt, dus het werd wel een keer tijd.
Het was ongeveer dezelfde ceremonie als een maand geleden in Middelburg, met veel zang en dans, uitwisselen van kado’s en lekker eten. Ik ga het hele verhaal niet weer opschrijven, maar het was een vrolijk en gezellig kleurrijk geheel. Inclusief drag queen (“will you take my picture, darling?”) uit Vosloorus die ook geweldig goed kan poetsen. Vanochtend was hij/zij (rechts) weer bezig, in maillot, met schrobben, vegen en dweilen, om de keet van Ivan & Theo weer toonbaar te maken. Een tante van Theo kookte de ingewanden van het schaap dat gisteren in de garage van de Moloi’s was geslacht. Kortom: een bruiloft zoals we die niet gauw weer mee zullen maken.
Met prachtig volk.

Het was wel een dag van uitersten. 's Avonds moest Anthony met z'n kleuterschooltje nog optreden bij een concert van Kurt Darren in Heidelberg, zeg maar de locale Fransje Bauer. Zaten we weer midden tussen de Afrikaners...

Feest

2010-05-22T20:41:00.009+02:00

Het was weer feest vandaag. In alle opzichten, en helemaal op z’n Zuid-Afrikaans.

Allereerst is Margriet natuurlijk jarig. Oudste dochter is vandaag alweer 11! En opa en oma waren er dit keer bij om te zingen, dus dat gaf een extra feestelijk tintje.

Verder begon da dag vanochtend al goed: de stroom was er af. Bij kragonderbrekings midden in de nacht kun je er donder op zeggen dat er kabeldieven actief zijn geweest. Het is vaak raak hier. Onze wijk ligt net een stukje buiten de dorpskern, dus kun je ’s nachts mooi ongezien de kabels uitgraven langs de doorgaande weg.
Zodra ze een stuk kabel bloot hebben liggen, maken ze aan het begin en aan het eind van de kabel een vuurtje om het plastic eraf te smelten. En schijnbaar kun je de kabel dan ook makkelijker doorhakken. Dat moet met één goed gemikte klap met een scherpe bijl. Vaak lukt dat; een enkele keer vinden ze ’s anderendaags een verkoolde kabeldief.

Anyway.
Vandaag dus de hele dag geen stroom. Tot grote frustratie van Margriet; die zag haar sleepover party met video’s kijken al helemaal in het water vallen...

In de loop van de middag moest ik op pad naar Soweto. Het vernieuwde stadion Soccer City, vlaggenschip van het WK (wegens openings- en finalewedstrijd) beleefde haar officiële opening met de finale van de Nedbank Cup, een soort Amstel Cup. Was dus meteen een mooie generale voor het WK.
Mijn voornaamste doel was praten met de informal traders, de jongens die allerhande etenswaren en fan-artikelen proberen te sijten. Die hadden gehoopt met het WK hun slag te slaan, maar de Fifa wil dat zooitje ongeregeld niet om het stadion hebben en heeft speciale plekken voor de handelaren aangewezen. Maar daar zitten ze niet op te wachten. De cooking mama's maken op een normale goeie wedstrijddag met hun pap, rijst en vlees toch zo'n drie- tot vierhonderd euro winst, en ze hoopten dat met het WK te verdriedubbelen.
Maar ja, als je die uitgeleefde caravans en ranzige krotjes ziet waar ze hun eten koken en verkopen, dan kan ik me voorstellen dat de Fifa dat liever niet voor de deur heeft. Het ziet er ook niet uit. Maar als je daar nou eens een paar nette stalletjes voor in de plaats zet??

Ma Mons ging voor de gezelligheid ook mee, en die heeft genoten! Qua sfeer gaat het absoluut helemaal goedkomen met het WK!! De atmosfeer was fantastisch, super veel volk, iedereen in Bafana Bafana shirts (ook al was het AmaZulu vs. Bidvest Wits); écht voetbalfeest! Prachtige opwarmer voor het WK.

Qua transport was het echter één grote chaos!! Zo’n 2 kilometer voor het stadion was er al geen doorkomen meer aan. Omdat er tegelijkertijd ook nog een halve finale in de rugby Super14 werd gespeeld in het naburige Orlando stadion liep heel Soweto vast. We hebben de auto in de berm gezet en het laatste stuk gelopen. Op elk vrij gaatje in de berm stonden auto's. Het is maar goed dat ik geen VIP ben, want die speciale VIP-parkeerplaats op spuugafstand van het stadion had ik nooit op tijd bereikt. Transportmanagement is nog een aandachtspuntje, zeg maar. Goed om te weten voordat we naar NL-DEN gaan. Die wedstrijd is ook in Soccer City.
Verder was het echt helemaal geweldig!! Allemaal vrolijke supporters, en maar toeteren op die vuvuzela’s... Echt heel anders dan in Nederland: niks geen hooligans, geen onderlinge spanningen, gewoon één groot feest. Geen criminaliteit, geen onveiligheid, gewoon fantastisch.

Tegen het einde van de middag, toen de wedstrijd al dik in de tweede helft was, was er nog steeds volk op weg naar het stadion. Het scheelt ze ook niks, volgens mij. Ze hebben een geweldige middag en die wedstrijd: ach, wat maakt het uit. We maken er een dagje van. Dat idee. Prachtig.

Tegen een uur of zes waren we thuis. Nog steeds geen krag. Maar we zijn inmiddels goed voorbereid, met kaarsen, olielampjes en waxinelichtjes werd het nog heel gezellig. Terwijl Marcel friet aan het halen was met de kinderen, sprong ineens toch de electriciteit weer aan. Dus toen ze terug kwamen, hadden we een reuzeblije dochter. En nu ligt het spul met z’n allen op de slaapbank te reuzelen en gezellig films te kijken...
Gisteren heeft Margriet haar voornaamste cadeau al gehad: een middag met mama en oma naar de mall en heerlijk kleren shoppen. Vriendinnetje Dineo mocht ook mee. Margriet is een echte mall rat, de vindt dat winkelen héérlijk, maar gezien de genetische afwijking van haar moeder gebeurt het maar hoogst zelden. Moeders is namelijk in staat tot kaartlezen, belastingaangiftes invullen en achteruit inparkeren - en ik heb een gruwelijke hekel aan shoppen...
Maar ja, je dochter wordt maar één keer 11! (En gezien de prijzen hier, loont het ook om goed kleren in te slaan voordat we weer teruggaan naar NL...)

Jobhop

2010-05-20T21:28:00.005+02:00

Goed nieuws! Marcel is aangenomen in Scherpenzeel, bij de fabrikant van modulaire vloerbedekking (lees: tapijttegels...) Interface Flor. Zelfde soort werk, technische begeleiding van de productie en storingen oplossen en dergelijke, en ook in drieploegendienst. Maar dan met slijtvaste vezels in plaats van tabak.

Het Skype-sollicitatiegesprek was al erg ontspannen, en het team van Interface was unaniem in het besluit dat Marcel het moest worden. Dus da's mooi in de knip, voordat we teruggaan naar Nederland! Geeft heerlijk rust. We hadden er wel vertrouwen in, maar toch fijn, dat spreekwoordelijke verlossende telefoontje...
We zijn het meteen met pa & ma Mons wezen vieren met onbeperkte ribbetjes in de Spur.
Nou nog wat slijtvaste vezels afhechten mbt contract en salaris en dergelijke, maar dat zal wel loslopen. Ze willen 'm graag zo snel mogelijk hebben. Mooi toch, of niet??

PS:
Het zogenoemde 'haartapijt', die on-ver-woestbare oranje projecttegels uit de jaren '70, maken ze nog steeds!

Vlaggen # 2

2010-05-17T19:58:00.003+02:00

Onze Jeep is sinds dit weekend ook opgetuigd voor het WK; met Zuid-Afrikaanse vlaggetjes om de buitenspiegels en de Hollandse driekleur in top. Een oranje veren-boa moet nog over het dashboard.
Het duurde even voordat we de Hollandse vlag hadden gevonden bij de straathandelaren; de meeste rood-wit-blauwe vlaggen die ze in de aanbieding hadden waren van Paraguay. Uiteindelijk eentje gescoord voor op de auto, en een grote voor aan het huis.
Rij ik onze wijk binnen, springt er een hele blije bewaker uit het wachthuisje. "Vous viennez de France? Parlez-vous Francais??"
Ach, dommage! Hélas, beurre de cacahuète!! Dacht die lieve Congolees even dat wij Frans waren. Ze lijken ook op elkaar, die vlaggen. Zeker alstie een beetje scheef hangt. Maar ik kon wel een auto vol blagen imponeren met mijn zwaar verroeste middelbareschoolfrans.

Hoop

2010-05-14T18:56:00.002+02:00

"Is het niet heel erg gevááárlijk?" Die vraag krijgen Nederlanders in Zuid-Afrika nogal eens te horen. Want de reputatie van Zuid-Afrika is niet al te best. En inderdaad, áls er wat gebeurt, is het al snel tamelijk gewelddadig.

De gruwelijkheden worden ook breed uitgemeten in de kranten, de Afrikaanstalige Beeld voorop. Als je die als referentiekader gebruikt, ga je vanzelf geloven dat Zuid-Afrika de misdaadhoofdstad van de wereld is. Waarin de slachtoffers altijd blank zijn en de daders meedogenloze zwarte criminelen. Dat vertekent en vernauwt je wereldbeeld op den duur. Afrikaners voeden elkaar ook met bangmaakstories, die die stereotypen bevestigen.

Maar soms kom je een verhaal tegen dat er een haaks licht op werpt. Zo belandde er onlangs een waargebeurd relaas in mijn mailbox van een blanke man die op een vrijdagavond met zijn bejaarde moeder in de auto op pad is. Op de plaats van bestemming wil het automatische toegangshek voor het huis niet open en de zoon stapt uit. Op dat moment springen twee gewapende overvallers te voorschijn. Ze kapen de auto - met moeder en al. Autokapingen zijn in Zuid-Afrika geen onbekend fenomeen en de familie vreest dan ook het ergste voor hun oude moeder.

Maar dan krijgt het verhaal een onverwachte wending. De 70-jarige Afrikaner vrouw slaagt erin een gesprek aan te knopen met een van de jonge zwarte kapers. De jongen kalmeert, hij praat zelfs terug en vertelt haar dat hij een gezin van zes personen moet onderhouden, hij is de enige met een 'inkomen'.
Het slachtoffer geeft aan dat ze al 9 jaar weduwe is en diabetes heeft. 'Als jij me doodmaakt, is het vreselijk, maar ik heb al een heel leven achter de rug. Maar jij moet je hele leven verder met de wetenschap dat je een bejaarde vrouw hebt vermoord.'
De kaper antwoordt dat hij dat niet van plan is. Even later zetten ze de auto stil en helpen ze de vrouw eruit, ze geven haar zelfs haar handtas mee!

De oude tannie staat nu weerloos in het donker in de berm. Het is al laat op de vrijdagavond, in een ongure woonbuurt. Er komen twee zwarte jongemannen aangeslenterd. Maar dwars tegen haar verwachting komen de jongens haar te hulp. Ze geven haar een arm en lopen met haar mee naar het politiebureau. Ze wijken niet van haar zijde tot de familie arriveert.

De gelovige familie, die direct is gaan bidden om bescherming voor hun oude moeder, stuurt dit verhaal rond als een getuigenis van de kracht van het gebed. Maar het verhaal is voor mij net zo zeer een getuigenis van menselijkheid. En van hoop. Een lichtpuntje. Dat het nog best kan goedkomen met deze Regenboognatie.

(Column in De Gelderlander, 8 mei)

Vlaggen

2010-05-13T19:13:00.003+02:00

De voetbalgekte komt nu echt los in ZA; in de lokale Pick 'n Pay-super zijn zelfs Hollandse attributen te krijgen! De laatste twee weken is het aantal vlaggen en vlaggetjes in het straatbeeld hand over hand toegenomen, prachtig.

Daartegenover hangen de vlaggen nu in Nederland halfstok. Vreselijke tragedie. De media staan er hier ook bol van. Bizar dat dat Tilburgse jongetje het heeft overleefd. Ik vraag me wel af of hij straks nog wel blij kan zijn dat hij nog leeft... Zonder vader, moeder en broertje. Zo triest.

Tegelijkertijd is er hier in ZA ook wel iets van besmuikte opluchting te bespeuren. Dat het vliegtuig in Libië is gecrashed, en niet al bij het opstijgen in Johannesburg. Met minder dan een maand te gaan voor het WK zou - naast het menselijke leed - ook de imagoschade niet te overzien zijn geweest...

Kaartjes!!

2010-05-07T21:37:00.004+02:00

De WK-kaartjes zijn binnen! Vanmiddag opgehaald in een van de officiële Fifa-ticketcentra, deze in een groot winkelcentrum in Pretoria. Moest toch naar Pretoria om schoonmoeders op te halen, die had een weekje bij haar nichten gelogeerd.
Daarvandaan dus door naar de reusachtige Brooklyn Mall, waarin de bewegwijzering naar het ticketcentre wel iets beter had gekund. Maar aardige bewakers wezen vriendelijk de weg. Het ticketcentre werkte perfect, zag er ook allemaal mooi uit. Voor de gelegenheid maar een foto gemaakt van de jongen die de kaartjes uitdraaide! De officiële tickets voor Nederland-Denemarken en Nederland-Japan!! En dat voor maar 14 euro per stuk, geen geld...

Daarvandaan door naar de sjieke meisjesschool van Naledi, die lag er ook in de buurt. Kon ze mooi met ons meerijden naar huis. De terugweg was bepaald geen feest, hartstikke druk op de weg wegens grote rugbywedstrijd, en ook nog een poos vast gestaan achter een kapotte vrachtwagen. Was 7 uur thuis...

Marcel heeft in elk geval thuis in alle rust zijn sollicitatiegesprek kunnen voeren - via skype - met de tapijtjongens van Interface, en dat ging zeer ontspannen en gezellig. Was meer dollen en ouwehoeren dan solliciteren, volgens Marcel. Ze zoeken een ervaren monteur op de plaats van een uitzendkracht. Over twee weken moet hij meer weten. We wachten af!

SA road signs

2010-05-07T10:45:00.005+02:00

Even een korte cursus Zuid-Afrikaanse bewegwijzering, ten behoeve van de WK-gasten...

Volluk!

2010-05-04T21:36:00.010+02:00

Zo heb je een half jaar geen visite, zo zit de hut weer vol. En zit m'n schoonmoeder weer gezellig te handwerken.
Pa en ma Mons arriveerden vorige week woensdag – keurig volgens planning – en onverwacht konden we dezelfde avond ook vriend DJ oplaaien in Joburg. Hier had de Ijslandse vulkaan wat roet in het vluchtschema gegooid. Dirk kwam een paar dagen later dan gepland, maar dat kwam achteraf mooi uit, konden we vrijdag met z’n allen een weekendje naar het Waterberg gebied.
En vooruit, Dineo ook mee. Kon ze meteen zwemles krijgen van Margriet. En voor het eerst de zebra’s, giraffen en neushoorns in het wild bekijken.

Even dag zeggen tegen de nijlpaarden... (Die in het Afrikaans seekoeien heten...

De mannen konden zich fijn uitleven op de hotseknotspaden van de wildplaas - Marcel had in geval van nood Dirk Jan bij de hand, als persoonlijke sleutelkoning. Hele weekend ging het goed, maar Dirk had zondagavond z’n kont nog niet gekeerd of Marcel rijdt een band aan flarden. Net als een half jaar geleden, in hetzelfde wildparkje, ook tijdens een weekendje met pa & ma. Waarschijnlijk dezelfde steen. Need I say more??

De oude (1985) Jeep is maandag ook weggebracht naar een hobbyboer annex autospuiter. Marcel wil ‘m weer in de originele kaki safarikleur laten spuiten, aangevuld met zebrastrepen. Het apparaat moet ook mee naar Nederland. Ik vrees dat de hele Hoogkamp straks denkt dat hij een bedrijfsauto rijdt van Burgers’ Zoo....
Verder niet heel veel nieuws; we bereiden ons zo zachtjesaan voort op de terugkeer naar Arnhem.Onze huurders zijn per 1 juli weg, dus als iemand nog op zoek is naar tijdelijke woonruimte (2 maanden) in Arnhem-noord? Compleet ingerichte woning is in juli en augustus beschikbaar. Vanaf september willen we er zelf weer in.
En verder heeft Marcel as vrijdag een sollicitatiegesprek bij een bedrijf in Scherpenzeel, via Skype! Ben benieuwd. Duimen maar!

Hier nog een sprinkhaan van oudtestamentische afmetingen. Fraai exemplaar!

Wedding Blessing...

2010-04-25T15:22:00.015+02:00

Een traditionele suthu-bruiloft maak je ook niet elke dag mee; daarom uitgebreid verslag van de trouwdag van Blessing, oudste zoon van onze buren Ivan & Theo.
Aan de trouwerij gingen maanden van onderhandelingen over de bruidsschat – lobola – vooraf; maar gisteren was de grote dag daar.
De bruid trouwde vanuit haar ouderlijk huis in een buitenwijk van Middelburg, 200 km verderop. Daar verzamelden zich rond het middaguur de gasten van de kant van Blessings familie. Op de stoep.
Er lag ook een scharminkelig holstein-pink in een aanhangkarretje te wachten - gelukkig niet op het slagersmes. Beest was bestemd voor de fokkerij. Onderdeel van de traditionele geschenken van de bruidegom aan de familie van de bruid.

We drentelen wat. Aan de andere kant van het hek waren de voorbereidingen nog in volle gang, we konden nog niet naar binnen. Ze waren bijvoorbeeld nog bezig om een zeiltje te spannen tegen de regen.
Wachten dus.
Uiteindelijk ging onder luid gezang het hek open, en trok de schoonfamilie al zingend naar binnen.

Vervolgens begonnen de vrouwen van beide families beurtelings te zingen, in een soort battle, zie filmpje. Als je je ogen dicht deed stond je tussen de rondavels in plaats van in een woonwijk in Middelburg.

Voor de gasten was er zelfgebrouwen maïsbier (dikke, ondoorzichtige witte drank, lijkt meer of kefir) en thee met koekjes. De meeste ooms en neven - ervaren in dit soort evenementen - hadden zelfkoelboxen met bier en sterke drank meegenomen.

Ondertussen was het wachten nog op Blessing. Ivan was weliswaar om half vijf opgestaan, maar je hebt nou eenmaal niet alles in de hand... En vooral Blessing heeft een reputatie hoog te houden op dat gebied.
Zitten en wachten dus.
In de achtertuin werden een schaap en een geit geslacht – ook cadeaus van de bruidegom – en werd de pink aan de waslijnpaal gebonden. Daar hingen even later ook de geit en het schaap aan, netjes uitgebeend. Aan de andere kant hing ook nog een mega-onderbroek aan de lijn...

Blessing arriveerde, maar die moest zich vervolgens nog omkleden in traditionele suthu-outfit. Omdat het een 'traditional wedding' was, liepen ook veel bruiloftsgasten (suthu, zulu, swazi) er traditioneel bij. Vooral de vrouwen. Prachtig!

Het bruidspaar ging even de deur uit, om even later 'officieel' aan te komen bij haar ouderlijk huis. De bruidegom getooid met suthu-hoed, knopkirie en deken, de bruid in Afrikaanse jurk. De stoet trok voor de tweede keer naar binnen, onder luid gejuich en gezang.

Ondertussen werd de achtertuin haastig aangekleed voor de ceremonie: rieten matten werden uitgerold en een ingehuurde decorateur drapeerde doeken en maakte arrangementen met rieten manden met fruit, bloemen, bierpotten et cetera.
Binnen kleedde de bruid zich om in traditionele trouwjurk en blauwgeblokte deken, en om een uur of half vier kon de ceremonie beginnen. Bruid en bruidegom centraal, geflankeerd door bruidsjonkers en bruidsmeisjes, en haar familie aan de ene kant, zijn familie aan de andere kant.

Bruid Winnie (links)wordt naar de bruidegom gebracht. De traditie schrijft een verlegen, deemoedige houding voor...

Na het welkomstwoord - alles in het suthu - werden geschenken van de familie van de bruidegom overhandigd aan de familie van de bruid. Een mooie jas voor schoonvader en oom, overhemden voor de mannen, en luxueuze dekens en dekbedden voor de schoonmoeder en schoonzusjes.

Ook de bruid kreeg een nieuwe deken om, een zachte dikke. Geen overbodige luxe, want het was tamelijk fris. Ik denk een graad of veertien. Maar gelukkig bleef het droog!

(Marcel en Ivan)

Achter het echtpaar aan ging het toen naar het township van Middelburg, waar we zouden eten in een zaaltje. Dat leek ietwat klein voor alle bruiloftsgasten, maar met passen en meten en extra stoelen aanslepen kwam het best goed. De gasten namen plaats aan mooi gedekte ronde tafels, het bruidspaar zat op een podium, er was muziek en er werd Afrikaans gedanst. Ook door ondergetekende; daar scoorde deze mlungu goed punten mee!
Blessing en zijn vrouw kregen vervolgens van de aanwezige gasten geld opgespeld, briefjes van 100 en 50 rand – en desgewenst kon je wisselgeld pakken...
Het eten werd op borden geschept en rondgebracht, en na zo’n middag hangen en wachten ging dat er goed in. De kinderen waren uitgehongerd. Het was ook erg lekker; spinazie-rijst, pap, verschillende soorten suddervlees, gestoofde groenten en bonensalade. Drinken bleef een beetje behelpen, er stonden wel mooie glazen op tafel maar de kannen met jus d’orange hebben we alleen uit de verte gezien.
Ondertussen was het donker geworden, en waaide de karakteristieke township-lucht van kolenkachelrook naar binnen. Om een uur of half zeven was het eten op en begonnen de eerste gasten af te taaien – feest was afgelopen! Maar oké, het was wel twee uur rijden naar huis en zo waren we mooi op tijd thuis. Nou is het wachten alleen nog op Blessing. Die had onze Jeep geleend als trouwauto.
Het kersverse bruidspaar woont overigens de eerste maand bij Ivan en Theo in. De bruid moet volgens de traditie bij haar schoonmoeder in de leer, om te leren koken en poetsen op de manier die haar echtgenoot van huis uit gewend is... Over een maand hebben we weer feest, als de 'makoti' (bruid) is goedgekeurd door haar schoonfamilie. Grappig, al die tradities!
Over pakweg een jaar volgt de 'white wedding', de Westerse trouwerij met kerk en witte trouwjurk, uitwisselen van ringen en alle toeters en bellen... Maar dan wonen we weer in Nederland, dus als we er bij willen zijn, wordt het nog flink sparen!!

Madam & Eve

2010-04-23T19:02:00.003+02:00

Altijd fijn, de cartoon van Madam & Eve! (Uit het magazine van de Sunday Times.)

Skemerkelkie

2010-04-21T22:05:00.004+02:00

Ik ben het Afrikaans gaan waarderen. Het is een prachtige, rijke, beeldende taal – en een stuk lastiger om onder de knie te krijgen dan je als Nederlander zou denken. Maar vooruit, ons verstaan mekaar. Al blijft het soms ingewikkeld.
Want waar Nederlanders graven met een schep, is het in het Afrikaans precies andersom: ons skep met ’n graaf. Daarvoor staat men douvoordag op, in plaats van voor dag en dauw. Gelukkig is het maar een hanetreetjie (kippeneindje) lopen. Moegewerkt en trek in een kom stevige soep? Vraag dan om sop. Dat heeft niks te maken met de afwas. Die heet hier opwas, en droog gerust af met de vadoek want dat is de theedoek. De stoep is geen stoep maar de veranda. Onze stoep is ’n sypaadjie. Een Nederlander die daarop kuiert maakt een wandelingetje, als Afrikaners kuier op die stoep zitten ze gezellig bij elkaar op visite. Kortom: genoeg stof voor enige spraakverwarring.

Wat te denken van de nieuwslezer die doodernstig voorleest dat de Palestijnen vuurpyle hebben afgeschoten op Israël? Wij rolden bijna van de bank van het lachen, maar Riaan Cruywagen sprak toch echt over een raketaanval. Zo betekent plofstof gewoon explosieven, is springmielies de Afrikaanse variant van popcorn en is een scooter een bromponie. Daarbij dragen ze overigens gewoon een veiligheidshelm en geen pletterpet. Dat is net zo’n studentikoos woord als onze ‘flappentap’ voor geldautomaat. Ook ‘amperbroekie’ voor een string valt in die categorie. Die dingen worden hier deurtrekkers genoemd, wat ik nog ranziger vind klinken dan het Nederlandse reetveter.

De naarste woorden in het dagelijks spraakgebruik vind ik ‘ons’ versus ‘hulle’. Omdat het gesprek dan eigenlijk altijd gaat over de tegenstellingen tussen blank en zwart, en vrijwel altijd in negatieve zin. Hulle kry nou eenmaal niks reg nie.

Maar er zijn ook woorden die ik zó naar Nederland wil meenemen. Padvark houden we erin voor iedereen die asociaal rijgedrag vertoont. En vrot bekt ook een stuk lekkerder dan ons beschaafde ‘verrot’. Idem voor vrek. Vrektes onder het vee klinken nog heel wat ernstiger en definitiever dan sterftes. En het meelevende genadedood komt weer warmer en menselijker over dan het klinische euthanasie. En oogt een bollemakiesie niet veel vrolijker dan een koprol? En wat te denken van een spookasem in plaats van een suikerspin?
Een van de allermooiste woorden is voor mij skemerkelkie. Ik weet er geen goed Nederlands woord voor. In het Engels is het een sundowner, een borrel die je drinkt als de zon ondergaat. Maar sundowners kun je nog luidruchtig achteroverslaan met een groep vrienden in de kroeg. Een skemerkelkie niet. Die drink je samen met je geliefde, stilzwijgend genietend, terwijl de zon bloedrood zakt over de Afrikaanse savanne.

Column in De Gelderlander, 10 april 2010.

Klipkerk

2010-04-19T19:19:00.004+02:00

Vanochtend weer trouw naar de gym. De veertig nadert en daarmee de bingo wings; we trekken met behulp van apparaten en gewichten vrouwmoedig ten strijde tegen alles wat verzakt en verslapt. Strikt voor dames, deze curves-klas.
Iron pumping in een Heidelbergs bovenzaaltje, met uitzicht op de kerkklok van de Klipkerk en een parkeerplaats vol bakkies.
Vanochtend ging het lekker, wat zeg ik, LEKKERRR! Eindelijk eens goeie muziek: I’ve got a feeling van de Blackeyed Peas, gevolgd door Locnville’s Sun in my pocket. Bijna hardop meezingen, apparaten moeiteloos op standje 8.
Maar na twee nummers trokken de tannies het al niet meer. Er ging een cd in van Kurt Darren, de locale evenknie van Fransje Bauer. En er ging een golf van verlichting door het zaaltje.
Zucht.
In elk geval klopte de muziek toen wel weer met het uitzicht.

Big Hole

2010-04-18T19:45:00.004+02:00

En ineens is hij natuurlijk een hééle grote jongen, met z'n eerste echte tand eruit!!
Ook met deze vriend zullen we wel het orthodontistentraject in moeten, want zijn bovengebit staat naar binnen en 'schaart' met zijn ondergebit (heet dat geen cross bite?). Hij slist ook. Maar die beugel zal moeten wachten tot hij wat meer tanden heeft gewisseld...

Bed & breakfast

2010-04-14T20:40:00.002+02:00

Vandaag moesten de twee verdachten van de moord op AWB-leider Eugene Terre’Blanche weer voor de rechter komen. Dit in verband hun verzoek om borgtocht.
Echter.
De jongste verdachte (15 jaar) trok zijn verzoek terug. De jongen krijgt in voorarrest behalve een echt bed om in te slapen ook nog drie maaltijden per dag. Bovendien mag hij ’s avonds tv kijken! Een dergelijke luxe was hem in zijn leven nog nooit eerder beschoren...

Jarig

2010-04-07T21:44:00.001+02:00

Ook namens het jarige vlakvark zelf: dank voor alle felicitaties!

Kruger

2010-04-06T22:16:00.010+02:00

Dit is wel uiterst decadent: vanaf de stoep van de cottage in Olifants Rest Camp in de Kruger wildtuin de blog bijwerken. Maar het kan kort: we zijn vrijdag aangekomen in het uiterste noorden van de Kruger (Punda Maria kamp) en trekken sindsdien van kamp naar kamp. We zijn de steenbokskeerkring al gepasseerd.

Nu in Olifants dus, met een ongelofelijk mooi uitzicht op de Olifantsrivier vanaf het panoramadek.
We hebben al veel gezien, maar nog geen grote katachtigen. Verder vermaken we ons prima. Genoeg close encounters met olifanten, moerse spinnen en een boomslangetje dat op de picknickplaats uit de boom kukelde.
Vanuit de rimboe weinig nieuws dus. Kom er wel net achter dat AWB-leider Eugene Terre’Blanche afgelopen zaterdag vermoord is. Maar dat is dus onderhand ook al weer oud nieuws. Tja, het risico van vakantie houden...

Morgen gaan we verder naar Satara. We vieren dan ook Marcel z’n 44e verjaardag. Het zal wel iets worden met ruige bushpaden, biesjes kieken en braaien na afloop...

Liederlijk

2010-03-27T17:06:00.006+01:00

En het leven kabbelt rustig voort in onze zachtfruitrepubliek.
Had de onnavolgbare Julius Malema net het strijdlied "schiet de boeren dood, het zijn allemaal verkrachters" aan de vergetelheid ontrukt, oordeelt de Hoge Raad dat die toch wel enigzins opruiende tekst ongrondwettelijk is. Liedje verboden.

Hè verdorie. ANC weer boos, want waarom mogen we nou dat liedje niet zingen? Dat is onderdeel van ons historisch cultureel erfgoed! Het gaat niet om het doodschieten van boeren, maar om de strijd tegen de apartheid! Die vertaalslag maken onze uiterst geletterde kiezers heus wel!
Dus het ANC nu op hoge poten naar het Constitutioneel Hof om te eisen dat ze 'schiet alle boeren dood' mogen zingen. Want anders wordt de herinnering aan de struggle uitgewist.

Heeft nou niet één van die ANC'ers een wijze oude moeder? "Jongens... Waar zíjn jullie nou helemaal mee bézig? Jullie hebben toch wel iets belangrijkers te doen? Lijkt me dat er nog wel het een en ander moet gebeuren aan het onderwijs en de gezondheidszorg. Huppekee, aan de slag. En als je er dan per se bij wil zingen, zing dan maar een iets aardiger liedje."

Vooruit maar weer.
Ook in huize Mons kabbelt het leven rustig voort.
Vorig weekend waren we met twee BAT-collega's van Marcel plus hun gezinnen plus Willie een weekendje in het Waterberg gebied, was erg gezellig. Was meteen het afscheidsfeestje voor Willie, want die gaat morgen weer terug naar Nederland na bijna een jaar BAT Heidelberg. Op de terugweg nog inkopen gedaan bij onze favoriete curioshop in Vaalwater.

Dorien heeft deze week ook de onderbeugel in gekregen. De orthodontist plukt ons nog net even kaal voordat we teruggaan.
Verder heeft het spul sinds vrijdag paasvakantie, tot 12 april. De meiden hadden alletwee weer super beste rapporten. Margriet stond een 8,7 gemiddeld voor alle vakken. Ook Dorien scoorde beter dan verwacht. Het is voor Dorus altijd nog een hele klus om het huiswerk te doen, als ze uit school komt is de puup wel min of meer leeg, maar het gemartel werpt blijkbaar wel z’n vruchten af.

De ouderavond was een semi-publiek gebeuren, in de zin dat we ook meekregen wat er met de ouders vóór ons werd besproken. "Tja mevrouw, de prestaties van Thembi zijn erg mager. Ik adviseer u om zijn mobieltje voorlopig af te nemen, de PlayStation en de Wii op te bergen en ook het abonnement op de schotel-tv op te zeggen, tot hij betere cijfers haalt." Moeder: "Ik ga ‘m vermóórden! Hij voert geen bal uit! Morgen lezen jullie het in de krant, dan zit ik in de gevangenis!!" Zo hoor je nog ’s wat.

Ondertussen bereiden we ons voor op onze eigen paasvakantie. Volgende week vrijdag vertrekken we naar de Kruger. We beginnen helemaal bovenin bij Punda Maria en tien dagen later kruipen we er onderin bij Crocodile Bridge weer uit. Stapel DVD’s mee om de kinderen stil te houden, en beesjes kieken. Heel veel beesjes kieken.

We zijn al aan de malariakuur begonnen. Voor een dagje of twee Kruger wil ik de gok nog wel nemen zonder pillen (goed insemeren tegen de muggen) maar anderhalve week is net iets te gortig. De pillen haal je hier zo zonder recept bij de apotheek, ideaal. Gelukkig is het maar ene pil in de week, en valt het tot nu toe nog mee met de paranoia en de psychoses. Wacht ff, daar komt Marcel aan met een groot bloederig me...

Tyrannieke trekjes

2010-03-18T18:30:00.007+01:00

Het uitoefenen van het journalistieke ambt wordt hier ook steeds lastiger. De ANC begint tyrannieke trekjes te vertonen.
Eerder deze week werd een fotojourno al gedwongen om foto’s te wissen die hij had gemaakt bij een werkbezoek van Jacob Zuma aan het Chris Hani-ziekenhuis in Soweto. Tshepo Lesole zag in de rij glanzende BMW’s van Zuma’s escorte een mooie foto, maar dat werd hem door de bodyguards van de Prez niet in dank afgenomen. Waren vast nog gepikeerd vanwege het incident met de Kaapse jogger.

Vandaag hielden Zuma’s beveiligers een journalist plus een fotograaf van de Mail & Guardian drie kwartier vast. De heren zaten in hun auto op de openbare weg tegenover het huis van JZ in Joburg, om foto’s te maken van diens optrekje. Werd ook niet op prijs gesteld.

Het lokale genoodschap van hoofdredacteuren Sanef heeft ook een klacht ingediend tegen de ANC jeugdliga, de club van Julius Malema.
ANCYL-woordvoerder Floyd Shibamvu kan niet zo goed tegen de weinig vleiende berichtgeving over zijn heer en gebieder. Shibamvu heeft gedreigd om privé-informatie over 'dat zooitje corrupte, racistische journalisten' op straat te gooien, onder meer met wie ze allemaal het bed zouden delen.(Hoe komt hij daaraan??)

De Sanef staat uiteraard vierkant achter de journo’s; die horen nu eenmaal een doorn in het vlees te zijn. (Je hebt hier wel iets sterkers nodig dan de spreekwoordelijke luis in de pels.)
Daarom schrijven ze ook op dat Julius Malema op visite gaat bij een lokale hiphopartiest die in voorarrest zit. Deze JubJub had samen met z’n maat een straatrace gehouden. Beiden waren onder de invloed van alcohol en cocaïne, en op een mooie middag in Soweto stuiteren ze met hun zatte koppen met hun Mini Coopers van de weg af en maaien zes schooljongens overhoop. Vier dood, twee in coma. Vier gezinnen in de rouw, maar Julius legt een beleefdheidsbezoekje af in de gevangenis, alwaar hij samen met JubJub gezellig Nando’s chicken gaat zitten eten...

Dezelfde Malema is ook al in opspraak omdat hij studenten van de Wits Universiteit in Joburg heeft opgehitst met het onvolprezen strijdlied 'dood alle boeren, het zijn allemaal verkrachters'. Heel gek, maar in de afgelopen week zijn er in Julius home province Limpopo ineens een stuk of vier boeren vermoord. Dan mag je haast je handen nog dichtknijpen met Wilders...

Nou. Om maar even op een lichtere noot af te sluiten: onze Toon heeft z’n eerste officiële losse tand. Ik had verwacht dat het nog wel een jaar zou duren – zijn melktanden kwamen pas na een jaar dóór – maar het is toch echt een losse tand. En het gaat ook goed met zwemles. Kijk zelf maar.

Typisch Zuid-Afrika

2010-03-15T14:27:00.003+01:00

De notoire combi-taxibusjes staakten vandaag in Soweto. Tegen de uitbreiding van de nieuwe snelle buslijn Rea Vaya, die vandaag in ging. Efficiënt, snel, veilig en goedkoop, en daarmee een bedreiging voor de taxibranche. Die misschien wel snel en goedkoop is maar zéker niet veilig: vandaag in Pretoria weer zeven doden bij een taxi-ongeluk.

Niettemin zien de taxi-tsotsi's de bus als broodroof. Staken dus. Heel Soweto moest plat! We pikken die bus niet! Die kantoren blijven vandaag leeg in Joburg! Enne, wie het waagt om met z'n bakkie een paar gestrande forensen naar Johannesburg te vervoeren, die zullen we molesteren!

Echter.

De forensen waren op de hoogte van de staking.

Geen kip te bekennen op de grote taxistandplaatsen.

Iedereen ging mooi met de bus.

Taxichauffeurs en de kunst van het eigen glazen ingooien.

JZ did it again...

2010-03-11T19:04:00.002+01:00

Blijkens welingelichte bronnen kan The Prez terugkijken op een vruchtbaar staatsbezoek aan Groot-Brittannië...

Ronddraaiwipwap

2010-03-10T15:02:00.007+01:00

Onze onovertroffen Oom Wally en zijn knutselmaat Barry hebben een nieuw speeltoestel ontworpen: een ronddraaiende wipwap. Bovendien is de balans verstelbaar, handig als het ene kind zwaarder is dan het andere. Kijkt en verwondert u, mensen!

Verder gaat het hier z'n gangetje. Ik ben redelijk druk met de schrijverij, maar over twee weken is het alweer schoolvakantie, dus voor die tijd maar zo veel mogelijk zien te doen!!

Anthony's eerste lustrum

2010-03-07T07:17:00.017+01:00

Vandaag is het een beetje feest: Anthony is vijf jaar bij ons!
Op maandag 7 maart 2005 kregen we in het kantoortje van Abba Adoptions in Pretoria een prachtig klein baby’tje overhandigd. Vijf jaar later is-ie een prachtige kleine dondersteen. Ons eerste lustrum, zogezegd. We vieren het niet groot – het is namelijk eigenlijk elke dag feest met Toon.

Vandaag hebben we buurmeisje Naledi ook afgeleverd bij haar sjieke meisjesschool in Pretoria. Ze kon mooi meerijden omdat we naar de verjaardag van Deon gingen. Bleek de Pretoria Girls' High op steenworp afstand te liggen van het guesthouse waar we vijf jaar geleden logeerden met Anthony's adoptie. Dus zijn we daar ook nog even langs gereden, en langs het kantoortje van Abba Adoptions, en langs de oude locatie van de Nederlandse ambassade. Dat lag allemaal vlak bij. Zo was de cirkel weer helemaal rond!

Koe in 't bakkie

2010-03-06T16:22:00.004+01:00

Ergens in m'n achterhoofd sluimert het 'bakkieproject': een fotocollage van alle rariteiten die je tegenkomt in Zuid-Afrikaanse bakkies. Vooral veel huisraad; waar dan bij voorkeur hier en daar nog een arm of been uitsteekt van een lifter of een verhuizer. Of waar drie parkietenkooien nog aanhangen, met vogels en al. Een aanhanger vol met afgekookte schapenkoppen. Je komt de gekste dingen tegen.
Eén van de mooiste taferelen die ik ooit ben tegengekomen, bestond uit twee zwarte kerels die in een soort camping-setting achterop een bakkie zaten - compleet met tuintafeltje, twee campingstoelen en een biertje erbij. Zij hadden de grootste lol, en wij ook.
In m'n hoofd heb ik al heel veel foto's gemaakt. In de realiteit lukt het vaker niet dan wel. Als je zelf achter het stuur zit is het eigenlijk geen optie, en als ik niet rijd is het ook vaak een kwestie van geluk om net op tijd de mobiele telefoon te voorschijn te trekken én 'm op de fotostand te hebben. Ik ben daar nog steeds niet handig mee.

Maar soms lukt het.

Het stonk wel gigántisch.
En ik weet ook niet waar deze meneer naar toe reed met z'n dode holsteinkoe, de open bek net boven de achterrand van het bakkie. Maar een aanwinst voor het project!

Deed me nog even denken aan een speciale aflevering van Top Gear in Amerika, waar het team onderweg moest kamperen en alleen 'roadkill' mocht eten. Nou kwamen ze alleen maar plat gereden possums tegen, dus dat schoot niet op. Toen herinnnerde Jeremy Clarkson zich nog die dode koe die hij langs de weg had zien liggen. Die hij vervolgens bovenop zijn Volkswagen Sirocco (?) knoopte, en zo het campingterrein opreed... "Eten, jongens!"

Onderwijs

2010-02-27T15:36:00.011+01:00

Zo, Ginus is weer computable. Deze week is de flaptop gemigreerd van een niet geheel authentieke versie van Windows XP naar Windows 7. Vista maar overgeslagen. Ook Microsoft Office is nu vervangen door de 2007-versie. Home&Student, dat Outlook kostte me te veel voor een emailprogramma. En Mozilla Thunderbird doet 't ook best.
Het was wel even prutsen om alle programma’s opnieuw te installeren en om de toetsenbordinstellingen (vooral speciale tekens en accenten) weer te krijgen zoals ik wil, maar het loopt weer – zoals je ziet.

Beide softwarepakketten kostten samen bijna tweehonderd euro. De installatie is gedaan door een klein computerbedrijfje in buurdorp Nigel. Toen ik de laptop had opgehaald, nam ik op de terugweg een liftster mee. Alleenstaande moeder met drie jongens. Ze werkte vijf dagen in de week als bedrijfsbeveiliger en vroeg of ik nog een weekendbaantje voor haar wist. Bleek dat ze als security guard in een maand net zoveel verdiende als wat ik vijf minuten daarvoor in een oogwenk aan mijn computer had uitgegeven: net geen tweehonderd euro... Nou is het wel geen reuze intensieve baan, maar het zet je wel aan het denken.

Donderdag nog een zeer interessante lezing bijgewoond van Jonathan Jansen, een bijzonder intelligente meneer die als een van de weinige academici annex opiniemakers hier ronduit kritiek durft te leveren op de regering. Hij sprak over het morele verval van Zuid-Afrika.
Jansen (onderwijsdeskundige en universiteiten-crisismanager) vertelde hoe hij op bezoek ging bij een universiteit in Kwazulu-Natal. Op de straat vlak voor de universiteit lag een dode man. Maar niemand die zich daar wat van aan trok; schoolkinderen stapten gewoon over het lijk heen, taxibusjes reden er met een boogje omheen. Een beeld dat schokkend duidelijk maakt hoe ver de samenleving het spoor bijster is geraakt.
Tegelijkertijd staat er recht tegenover die universiteit een gewone, niet-particuliere middelbare school, waar nagenoeg 100 procent van alle eindexamenkandidaten slaagt. Landelijk is het zo'n 60 procent. Die school levert (na vervolgonderwijs) meer afgestudeerde ingenieurs op dan welke school ook in Zuid-Afrika.
Het geheim? Doodeenvoudige discipline: scholieren en docenten komen gewoon elke dag op school, correct gekleed, er wordt orde gehouden en les gegeven.
Dat gebeurt helaas steeds minder, volgens Jansen: "Als je eens goed wilt schrikken, loop dan maar eens een willekeurige school binnen in Sowetho." Leraren komen heel laat of helemaal niet op school, houden er bijbanen op na en beginnen halverwege de ochtend alweer aan het afbouwen van de dag. Veel kinderen zien het nut van school daarom niet meer in; het aantal voortijdige schoolverlaters loopt in de tienduizenden.
Ik denk dat veel van dat soort leraren ook niet voor het beroep kiezen omdat ze een passie hebben voor onderwijs. Ze willen een salaris en als ze een salaris kunnen krijgen door ergens voor de klas te gaan staan, worden ze leraar. Voor hetzelfde geld waren ze vrachtwagenchauffeur geworden. En als ze vervolgens ergens een tientje in de maand meer kunnen verdienen, veranderen ze zo van baan.

Jansen is sinds vorig jaar ook rector van de Universiteit van de Vrijstaat. In die provincie is de universiteit nu bezig met het op vrijwillige basis begeleiden van scholen, om de discipline weer terug te brengen: kinderen en docenten die gewoon elke dag naar school komen en les krijgen dan wel geven. Scholen die die begeleiding willen, moeten erin toestemmen dat niet-functionerend onderwijspersoneel mag worden ontslagen. "Want op zwak onderwijs kun je geen sterk land bouwen", aldus Jansen. Helemaal waar. Moge zijn initiatief breed worden opgepakt!

Zimbabwe achterna?

2010-02-20T21:34:00.006+01:00

De kreet "We gaan Zimbabwe achterna" ligt onderhand voor op de lippen bij iedereen die kritiek heeft op de Zuid-Afrikaanse regering. Het begint een cliché te worden, ja. Maar soms...

Een van de beruchte blue light brigades – roekeloos voortjakkerende konvooien dure Duitse automobielen die ANC-hotemetoten vervoeren - reed vorige week in Kaapstad bijna een hardloper van de sokken. De 25-jarige student riep een verwensing en stak z’n middelvinger omhoog, niet wetende dat The Prez verscholen zat achter de donkergetinte ramen.
Binnen de kortste keren werd hij door de beveiligers aangehouden wegens belediging van Jacob Zuma, 24 uur de cel in gegooid en aan de tand gevoeld over zijn politieke voorkeuren en wat dies meer zij. Ook zijn huis werd doorzocht. Nou was deze Chumani Maxwele gelukkig een card carrying member van de ANC, maar anders had het heel anders voor hem kunnen aflopen.
Helen Zille, oppositieleidster van de DA en premier van de provincie Westkaap, heeft het incident aangegerepen om de blue light bullies in de ban te doen. Binnen haar provinciegrenzen mogen voortaan alleen nooddiensten nog met zwaailichten op pad.
De zwaailichtbrigades hebben geen beste reputatie; er zijn al meer voetgangers en atuomobilisten verongelukt. Recent werd ook een oudere mevrouw kilometers achtervolgd en aangevallen door een boze ANC-topman uit Kwazulu-Natal, omdat die vond dat de bestuurster niet snel genoeg aan de kant was gegaan.

Las net in de krant The Star dat een van Nelson Mandela’s kleinkinderen ooit aan opa had gevraagd waarom hij als president geen motorescorte had. "Dat hebben we in Zuid-Afrika niet nodig", antwoordde Madiba; knipogend: "dat soort dingen laten we wel aan meneer Mugabe over."

Diezelfde krant publiceerde eerder deze week op de voorpagina een groot artikel over de luxueuze levensstijl van ANC-jeugdleider Julius Malema, inmiddels omgedoopt tot Juwelius. Onder de kop Malema’s Millions berichtte de krant hoe Malema op een officieel ANC-salarisje van tweeduizend euro (plus een stuk of vier bedrijven die hij op zijn naam heeft staan) twee kapitale keten heeft gekocht, plus drie bijpassende blingbakken: een Mercedes Benz, een Aston Martin en een Range Rover. Daarnaast wordt deze voorvechter van het communisme regelmatig gesignaleerd in glanzende Gucci-pakken, afgerond met een peperduur Breitling-horloge.
Het artikel werd aangekondigd als de eerste in een serie waarin de levensstijlen van Zuid-Afrika’s politici onder de loep worden genomen.

De ANC roept nu dat de krant met de goede naam en faam van hun beminde Juliusje in diskrediet heeft gebracht, en eist dat The Star per onmiddellijk z’n verontschuldigingen aanbiedt. De ANC jeugdliga schreeuwt dat de krant niets te maken heeft met het privé-leven van Malema. "Dit slaat helemaal nergens op!" Juweliusje zelf beet de verslaggeefster toe: "Jezelf, je man en je gezin. Ga dáár maar over schrijven!"
Opvallend is dat de de kritiek vooral een hoog 'waar bemoeien jullie je mee' gehalte heeft, en worden de beweringen nauwelijks inhoudelijk weerlegd.

Nou kan en mag The Star dit nog brengen, maar zo langzamerhand bekruipt je het gevoel dat het met de vrijheid van meningsuiting bergafwaarts gaat in Zuid-Afrika. In elk geval daar waar het de ANC betreft. En in een dicatuur (eenpartijstaat?) is de persvrijheid zoals bekend het eerste slachtoffer.
Van alle Afrikalanden heeft Zimbabwe momenteel het grootste aantal journalisten in ballingschap: 48. Meer dan Ethiopië (41) of het door burgeroorlog verscheurde Somalië (30). Ik hoop niet dat het nog zo ver komt dat ook Zuid-Afrikaanse kranten in het buitenland gemaakt moeten worden.

Sollicitatie

2010-02-18T18:59:00.002+01:00

De terugkeer naar Nederland – eind augustus - komt langzaam in zicht.
Vandaag heeft Marcel z’n eerste sollicitatiebrief op de post gedaan. Naar Hauni Maschinenbau te Hamburg. Deze Duitsers maken machines waar sigaretten mee worden geproduceerd en leveren die aan peukendraaiers over de hele wereld. Ze zoeken servicemonteurs in de buitendienst. Mocht Marcel vanaf september im Kundendienst aan de slag kunnen, dan betekent dat hij regelmatig enkele weken tot een maand of twee van huis is. "Nadeel is dat-ie dan ook elke keer weer een week of twee thuis is", grapte mijn broertje laconiek.

Anyway. Het lijkt Mars een érg leuke job, wereldwijd sigarettenmachines installeren en opstarten, maar hij ziet er wel tegenop om veel van huis weg te zijn.
We hebben het er ook met de kinderen over gehad. Als papa dan maar wel kan Skypen, vinden ze het oké. Want ze moeten de opa's en oma's nu ook al bijna drie jaar missen maar die zien ze wel geregeld via de Skype dus dan is het goed. "En kunnen we dan ook een hond? Jippiiieee!!" Oftewel: Marcel weet ook weer waar hij staat in de pikorde.

Aan mij dan de taak om het thuisfront te bewaken en de nieuwe hond uit te laten, als/wanneer/indien Marcel bij Hauni onder de pannen is. D.V. Het zou mij wel de mogelijkheid (en de financiële rust) geven om op mijn gemak mijn freelance praktijk in Arnhem op te bouwen. Alle drie de kids op de basisschool, onder schooltijd mooie verhalen maken en geen gesjees meer van werk naar naschoolse opvang!

Maar het zal wel weer wennen worden in Nederland. Dan krijg ik het niet meer voor elkaar om voor 25 euro mijn haar bij een professionele salon te laten knippen, kleuren en föhnen (zie ik er voor een halve dag wel uit als een ouderwetse CNN-presentatrice, met m’n blow-kop...) En ook een volledige check-up bij de tandarts voor drie tientjes - inclusief tandsteen verwijderen – gaan we in Arnhem niet meer redden.
Nochtans.
We zien er niet naar uit om Zuid-Afrika te verlaten, maar wel naar het weerzien met al onze dierbaren in Nederland.

WKaartjes # 2

2010-02-11T18:56:00.003+01:00

(In het Afrikaanse dagblad Beeld van vandaag.)

WKaartjes en ander geluk

2010-02-08T22:43:00.010+01:00

Yes! De eerste WK-kaartjes zijn binnen! Op 14 juni zitten we bij Nederland-Denemarken in Sowetho, in onze oranje uitdossing in het Zuid-Afrikaanse vak. Maar als South African residents betalen we voor die vier kaartjes (het maximum dat je kunt bestellen) maar 50 euro. Ellek nadeel heb ze voordeel. Oranje vuvuzela’s mee en gáán.
Als het goed is komt er ook nog wat Hollandse visite mee; hoop dat we op de een of andere manier ook bij elkaar kunnen zitten. De meiden hebben er in elk geval vreselijk veel zin in. Anthony valt af, hij is er ook eigenlijk nog een beetje te klein voor. De 19e zitten Marcel en ik in Durban bij Nederland-Japan te toeteren.

Ander goed nieuws: onze huurders in Arnhem blijven een paar maanden langer dan gepland! Zoals het er nu naar uitziet zeker nog tot en met mei, met een uitloop naar juni, afhankelijk van hoe het vlot met de verbouwing van hun nieuwe huis. Het betekent in elk geval dat we geen nieuwe huurders meer hoeven te zoeken om de periode tussen 1april en half augustus te overbruggen. Met een beetje mazzel (van ons uit bezien dan) kunnen we elkaar straks gewoon aflossen.

En het hield niet op vandaag: ook de registratiepapieren voor de Jeep die mee teruggaat naar Nederland zijn nu voor elkaar. De Cherokee, die in 1997 vanuit Amerika is ingevoerd, dateert uit '85 en dat staat nu ook correct op z'n papieren. Het betekent dat hij in Nederland straks is vrijgesteld van wegenbelasting en ook van rekeningrijden, mocht dat er door komen.
We stampen 'm vol met huisraad (kinderspeelgoed, boeken, fotoalbums etc.) en dan gaat-ie in Durban op de boot. Via de site van de Belastingdienst kun je als expat een verhuisgoederen formulier downloaden waarop je aangeeft wat je allemaal mee terug wilt nemen, en dat laat je in Nederland bij je lokale douanekantoor afstempelen. Kind kan de was doen. Zo simpel klinkt het in elk geval, nu nog afwachten of dat in de praktijk ook zo is...

Verder zat er vanochtend een KNOERT van een rain spider tegen het plafond van de slaapkamer; het heeft hier afgelopen weekend gehoosd en dan trekt dat volk naar binnen. Ze zijn volstrekt ongevaarlijk maar wel mega-groot; dit exemplaar had de palm van m'n hand kunnen bedekken. Maar daar heeft hij nooit de kans voor gekregen; Marcel heeft 'm met de stofzuiger verslagen. Kloenk-kloenk door de buis. Gelukkig hadden we vorige week net een nieuwe gekocht met een formidabele 2000 Watt zuigkracht. Ons oude Chinese plastikke prutszuigertje uit de supermarkt had het absoluut afgelegd tegen deze knoeperd.

Tja, wildlife is leuk, maar niet in de slaapkamer. Afgelopen weekend zaten we wel in een gameparkje nabij Kimberley. Marcel had The Big Hole in Kimberley al jaren op z’n lijstje staan. "Als je het grote gat wil bekijken, kan ik ook even krom gaan staan", opperde ik nog, "scheelt een paar honderd kilometer rijden." Maar dat was toch niet hetzelfde volgens hem.
Bijgaand een kiekje van de bewuste krater, waar rond 1875 iedereen op z’n kop in stond te spitten naar diamanten. Kunnen we ook weer afvinken!

Zachtfruitrepubliek Zumbabwe

2010-02-03T20:20:00.005+01:00

Ktsjinggg! En de Jacob Zuma kinderteller staat op 20. Die heeft 'm ook niet met pissen versleten, zogezegd.
De jongste presidentiële telg is ontsproten aan de schoot van Sonona Khoza, de 39-jarige dochter van Zuma’s goede vrind, WK-organisator en Orlando Pirates-baas Irvin Khoza. Kennelijk maakt de prez er een gewoonte van om met de dochters van vrienden het bed in te duiken. Ook de vader van de 31-jarige dame die hem in 2005 betichtte van verkrachting was een oude makker van 'm. Je vraagt je toch af hoe dat gaat. Je ziet het kind het ene moment nog in de luier en een paar jaar later duik je ermee het bed in. Ouwe viezerik!

Hoho, dat mag ik niet zeggen. Van de ANC mogen we helemaal geen commentaar leveren op het gedrag van de landspresident. Dat is privé. Waar bemoeit iedereen zich mee! Gaat jullie niks an!
Tja, de democratie is nog jong, je kunt niet alles weten. En dus leggen deskundigen vervolgens weer geduldig uit aan de ANC dat hoe hóger iemand in de regering komt, hoe mínder recht die persoon houdt op privacy.

Blijkt nu ook dat JZ kortgeleden geheel en al onder de radar door nog een boterbriefje heeft gehaald, waarmee vrouw Khoza dus feitelijk vrouw nummer zes is. Maar ook op zijn uitdijende harem lever ik geen commentaar. Veelwijverij hoort nou eenmaal bij de Zulu-cultuur, dat moeten we maar eens accepteren, mopperde Zuma onlangs nog in Davos. Maar als je tegelijkertijd op Wereld Aids Dag schande spreekt van de losse seksuele moraal van de hedendaagse jeugd en de ganse natie probeert te mobiliseren tot één sekspartner (de OneLove-campagne) staat dat wel een beetje stom.

Bijna net zo stom als wanneer je als vrouw van de minister van staatsveiligheid wordt gearresteerd wegens het ronselen van drugsrunners.
Of als DG van plattelandsontwikkeling kleine boeren aanmoedigt om de trekker te laten staan en met ossen te gaan ploegen, omdat dat zoveel milieuvriendelijker is. Of met de hand! Omspitten die hectares. Doen ze in India ook, en daar zijn ze wel voor 70 procent zelfvoorzienend voor voedsel!
Zullen we dan maar meteen op grote schaal bananen gaan telen in de republiek Zumbabwe?

Ambtelijke molen

2010-01-29T18:55:00.006+01:00

Het gaat nou echt hard met de integrasie; de dames spelen nu regelmatig cricket! Ik snap het spel nog steeds niet, met alle runs en slips en overs, maar vooruit. Het houdt ze op straat (ipv voor de tv).

Vandaag weer fijn vastgelopen in de ambtelijke molen. We zijn al een tijdje bezig om ons Nederlandse rijbewijs te verruilen voor een Zuid-Afrikaans. (Want naar het schijnt kan het je lelijk opbreken als je in een aanrijding verzeild raakt en je hebt geen internationaal of Zuid-Afrikaans rijbewijs bij je.)

Eerst naar het Traffick and Licensing Department van de gemeente. Daar regeert al sinds 1975 een blanke tannie. Aanvraagformulier keurig ingevuld, maar dat was niet voldoende. "U moet eerst een bewijs van echtheid van uw rijbewijs opvragen bij uw ambassade."

Ambassade gemaild en gebeld, Pretoria toe, omgerekend 60 euro betaald voor twee simpele fotokopietje van onze rijbewijzen met een stempel plus handtekening erop van de consul. Dat zou voldoende moeten zijn, volgens de ambassademedewerkster.

Terug naar het ijskonijn. "Neehee, dit is niet goed, want dit geeft nog geen verklaring van de codes die op uw rijbewijs staan. U moet wel kunnen aantonen waar die B voor staat. Bovendien moet het op briefpapier van de ambassade staan. Zodat we een telefoonnummer hebben. Voor als we ze moeten bellen."

@#R$&@dikkeme. Zeg dat dan meteen.

Ambassade weer gebeld, doorverwezen naar het RDW. Op die site kun je een aanvraagformulier downloaden voor een internationaal bewijs van echtheid van je rijbewijs. Formulier geprint, ingevuld, ondertekend en teruggefaxt naar de RDW.

RDW moest de echtheidsverklaring vervolgens doorsturen naar de rechtbank in Den Haag, die er een apostille aan moest hangen. Kostte alles bij elkaar ook weer enkele tientjes.

Er gingen een paar weken overheen, maar gisteren lagen de aangetekende Hollandse documenten op het postkantoor. Vanochtend met alle ingevulde aanvraagformulieren, bijbehorende paperassen plus ondertekende apostille compleet met lakstempel terug naar het gemeentehuis.

Alwaar de helleteef ons wederom NEE verkocht. "Om een Zuid-Afrikaans rijbewijs aan te vragen moet je een Zuid-Afrikaans ID-nummer hebben. Anders is het niet mogelijk."
Want hoewel je op het groene Zuid-Afrikaanse rijbewijs-aanvraagformulier kunt aangeven dat het gaat om de omzetting van een buitenlands rijbewijs, en er een specifiek vakje is waar je je buitenlandse identiteitsnummer kunt invullen, kan de gemeente je vervolgens alleen een rijbewijs verstrékken als je een Zuid-Afrikaans paspoort of ID-boekje hebt. En dat hebben we niet. Want we zijn hier te kort om een permanent residence permit aan te vragen.

Múts! ZEG DAT DAN METEEN!!!Gewoon één vraagje: "Heeft u wel een Zuid-Afrikaans ID-nummer dan? Anders kan het niet, hoor." Dat had een heleboel rompslomp gescheeld.
Dat soort dingen, daar word ik nou zó chagrijning van. Maar vooruit. Mochten we nou door de politie worden aangehouden, dan hebben we een hele stapel papier om de geldigheid van ons rijbewijs mee aan te tonen. Met lakstempel van de Haagse rechtbank.

Nog een sterk staaltje.
Vorige week een officiële brief in de bus van het mysterie van Home Affairs, met het verzoek of we ons ten spoedigste bij het kantoor in Vereeniging konden vervoegen. Paniek sloeg toe, want dat zijn de jongens van de werkvergunning. Er zou toch niks fout zijn? Dus maar even gebeld waar het over ging. "Nou, er ligt hier een document voor u klaar dat bij de werkvergunning hoort. Kunt u dat komen ophalen?"
Dan ga je er toch van uit dat het iets Belangrijks is dat je dat persoonlijk moet afhalen. Anders hadden ze het wel opgestuurd. Toch?

Dus vanochtend (nog chagrijnig van de Heidelberger tannie) door naar Vereeniging, drie kwartier verderop. Vervoegd bij de balie. Indiër bladert in zijn stapel paperassen. "Jaaa, ja hoor, hier heb ik het. O wacht, ik zie dat mijn chef het nog niet heeft ondertekend. Weet u wat? Zodra hij het getekend heeft, stuur ik het wel op. Net zoals we met dat andere briefje hebben gedaan." Blije glimlach. "Is dat OK?"

Nee, niet ok. Had dat dan meteen gedaan, malloot. "Maarre, wat is het eigenlijk, meneer Malloot?" Weer die blije glimlach. "Nou, het officiële aanvraagformulier voor uw werkvergunning."
Huh? Maar die werkvergunning hebben we al lang binnen?
"Ja, maar het officiële aanvraagformulier heeft u nooit gehad. En dat hoort er wel bij..."

Duuuuussssssss...

Moord & doodslag

2010-01-28T20:20:00.007+01:00

De tijd gaat snel, nog maar iets meer dan 130 dagen tot de World Cup. Het maken van voorverhalen begint op stoom te komen, naast het gewone nieuws. Er komen zware onderwerpen voorbij. De laatste tijd heb ik – schrijvende - m’n geld verdiend met prostitutie, moord en doodslag.

In een interview kwamen we op het buitensporige geweld dat hier opvallend vaak wordt toegepast bij roofovervallen op (doorgaans blanke) boeren, burgers en buitenlui. Weerloze oude mensen waarbij met een snoeischaar de vingers worden afgeknipt, oogleden worden afgesneden, vrouwen die met hete strijkijzers op de borst worden gebrand. Een Indiaas meisje van 10 jaar wordt bij een overval eerst verkracht en vervolgens opgehangen.
De buit - soms niet meer dan een mobiele telefoon of een paar tientjes in contanten - staat vaak in geen enkele verhouding tot het geweld. Als het de overvallers om waardevolle spullen te doen zou zijn, zouden ze die martelingen toch achterwege kunnen laten?

Hier vlakbij is in 2007 nog een blanke boer vermoord door een ontslagen plaaswerker. Die bond de boer aan een touw achter zijn eigen bakkie en jakkerde kilometers over een grindpad totdat de man totaal ontveld was.

De rechtervleugel van de Afrikaner natie ziet hierin het bewijs van pure rassenhaat. Immers, de daders van plaasaanvalle zijn bijna altijd zwart, de slachtoffers blank.
Mijn gesprekspartner, een wat meer gematigde Afrikaner boer, geloofde daar niet in. "Misschien zit het gewoon in de Afrikaanse cultuur", opperde hij. "Als je ziet wat zwarte mensen elkaar aandeden tijdens de apartheid; in de townships necklaceten ze elkaar op straat terwijl de kinderen eromheen speelden. Als je zo opgroeit, heeft een mensenleven toch totaal geen waarde meer? Kijk naar Rwanda, kijk naar Sierra Leone, waar armen en handen werden afgehakt. Kijk naar wat er in de martelkamers in Zimbabwe gebeurt."

Nou waren er ook genoeg blanke politiemannen die onder de apartheid de meest gruwelijke martelingen verzonnen. Of dichter bij huis, in de concentratiekampen in voormalig Joegoslavië. De Amerikanen (en daarvoor de Irakezen) in de Abu Graib gevangenis. Het blanke ras kan er ook wat van.

Al zou je in daarbij misschien nog kunnen aanvoeren dat er sprake was van oorlogsistuaties, met ideologiën en gezagsstructuren. Als is dat natuurlijk nooit een exuus voor marteling.

Maar bij een bejaarde blanke vrouw de ringvinger afknippen, enkel en alleen omdat jij die trouwring wil hebben en zij 'm er niet snel genoeg af kan krijgen?
Of een zwarte jonge vrouw verkrachten en vervolgens met een nagelknippertje haar beide ogen uitsteken, zoals van de week is gebeurd?

Wat maakt dat een mens op het punt belandt dat je een mede-mens zoiets aan kunt doen? Wat gebeurt er in die hersenen? Worden er bepaalde knoppen (medemenselijkheid, geweten, gevoel, verstand) uitgeschakeld? En, engst van alles: kan iedereen op dat punt komen?

Verhaaltje

2010-01-19T20:43:00.008+01:00

Zaterdagmorgen, we liggen nog te reuzelen in bed. Langzaam ontwaken met een pot koffie en wat leesvoer. Anthony slaat die opstartfase echter helemaal over. Zodra hij wakker is, wil hij spelen en donderjagen. Liefst bij papa en mama op het grote bed. Daar ben ik met m’n duffe kop nog niet aan toe. "Vriend, kun je niet even met de Playmobil gaan spelen? Of maak anders een mooie tekening voor mama."

Dat werkt. Toon rent naar de speelgoedkast voor de dikke stiften, en naar de printer voor een A4tje. Even later is hij druk aan het tekenen. Goed zo, vrije expressie. Op de Afrikaner kleuterschool gaat het er vaak erg sturend aan toe. 'Jullie kleuren nú allemaal het dak róód.' Dat idee.

"Kijk mama!" Hij komt trots laten zien wat hij heeft gemaakt, wijst met z’n bruine vingertje. "Deze mevrouw is helemaal rood, want ze is boos. Het is een witte mevrouw net als jij, mama, met lange haren." Ik vraag waarom ze boos is. "Nou, omdat ze in de gevangenis zit. Want ze had een baby’tje afgepakt. Dat baby’tje had hele kleine krulhaartjes. Net als ik. En toen moest ze het kindje teruggeven aan de moeder die bruin was."

Op slag ben ik klaarwakker van alle alarmbellen die als gekken afgaan in mijn adoptiemoederhoofd. Gottegot, hier voltrekt zich een Wezenlijk Adoptie Moment, en het is van het allergrootste belang hier pedagogisch juist op te reageren. Koortsachtig probeer ik de nuttige tips uit het handboek ‘Wereldkind, praten met je Adoptiekind’ op te graven, maar het enige wat boven komt, is openvragenstellenOPENVRAGENSTELLEN!

"Ehhhhh... Waarom deed die witte mevrouw dat?" "Nou, omdat ze zelf geen baby’tje had en ze wou altijd een baby’tje." "Enne, wat zei die bruine moeder dan?" Maar Anthony besluit dat het nu mooi geweest is. Hij bergt de tekening met een gedecideerde klap op in de la van het nachtkastje. "De rest vertel ik morgen. Dan ga ik verder tekenen."

De hele dag spookt het voorval door m’n hoofd, ronddansend met begrippen als creatieve therapie en verwerkingsproces. Hoe pakken we dit aan? Sturen? Loslaten?

Als het bedtijd is, lees ik Anthony een verhaaltje voor. De twee trolletjes op het plaatje zien er een beetje griezelig uit. "Maar trollen bestaan niet echt hoor. Alleen in verhaaltjes", stel ik hem gerust.
Terwijl hij in z’n pyjama tegen me aan hangt, waag ik een poging. "Heb je al bedacht wat je verder nog gaat tekenen? Van de mevrouw die dat baby’tje had gestolen? Want deze mama heeft óók een bruin kindje gekregen. Maar wij hebben jou niet gestólen, Toon. Dat weet je toch?"
Hij reageert met een verveelde zucht. "Maar mama, het was maar een verhááltje, hoor!"

(Column Seuntjie in De Gelderlander, 16 januari.)

PS:
Ik word momenteel erg chagrijnig van alle negatieve reacties op internet over het bericht dat Nederland ruim 100 Haïtiaanse adoptiekinderen versneld naar Nederland laat komen. 'Munt slaan uit chaos', 'verkapte kinderhandel', 'kinderwens gaat boven hulp' en wat dies meer zij. Het gaat voor het overgrote gedeelte om kinderen van wie de adoptieprocedure sowieso al was afgerond, alleen de reisdocumenten ontbraken nog. Buitenlandse adoptie gebeurt nu al vrijwel uitsluitend als laatste redmiddel, wanneer kinderen niet ondergebracht kunnen worden bij familie of bij een adoptiegezin in het land zelf.

En ja, buitenlandse adoptie ís ingrijpend voor een kind - zeker als dat bovendien net zwaar getraumatiseerd is door een aardbeving. Maar moet je ze dan daar laten zitten, in de chaos van een toch al straatarm land, zonder eten, zonder drinken en zonder basisveiligheid?

Natuurlijk zou het het mooiste zijn als elk kind kon opgroeien in z'n eigen land en bij zijn eigen liefdevolle ouders of familie. Zelfs al zijn die arm als kerkratten. Maar als dat om welke reden dan ook niet haalbaar is, en er zijn elders in de wereld ouders die het kind graag en met liefde willen opnemen: niet zeuren!

Ik zeg niet dat adoptie altijd de perfecte oplossing is. Er gaat heus genoeg mis. Maar dat geldt ook voor gezinnen met biologisch eigen kinderen. Elk kind is uniek en je krijgt er nu eenmaal geen handboek bij. Opvoeden is een uiterst complexe taak en ik denk dat er geen ouder is die daarin nooit fouten heeft gemaakt. Zo is het leven! En veel belangrijker dan 'alles goed doen', is: onvoorwaardelijk houden van. En de adoptieouders die ik ken, die doen dat. Zeker weten.

Eben Haëzer

2010-01-17T21:32:00.004+01:00

Besloten zaterdagavond bij ons thuis
Mistvoeten liepen sluipend langs de schuur.
Er was geen ziel meer buiten op dat uur
De blauwe boerderij een dichte kluis

Daar woonden wij bijeen met man en muis
Door koestalraampjes viel een richel vuur
uit goudlampen op deel, eeuwig van duur
en stil van lijnkoeken en hooi in huis

Mijn vader celebreerde er de mis:
de koeien voeren, plechtig bij de koppen
Hun tong krult om zijn handen als een vis.

Een schim, diagonaal tot in de nokken.
Godsdienst hing zwaar tegen de hanebalken.
Zijn aderen beginnen te verkalken.

Gerrit Achterberg

(Gewoon omdat 't zo mooi is.)

Vroeg

2010-01-14T14:49:00.002+01:00

Hedenochtend een nieuwe weg ingeslagen. Naar de sportschool nog wel. Als aanvulling op dan wel ter vervanging van het hardlopen, want de motivatie slijt en de knieën ook. Op dus naar het Curves-programma. Op zich heb ik wel curves, maar die zitten niet daar waar ik ze wil hebben. De veertig komt in zicht, dan moet je toch iets meer aan tuning gaan doen.

Leuke sportschool, prima programma, niks mis mee. Maar waar ik me toch over blijf verbazen: dat het leven hier zo akelig vroeg begint. De gym gaat dagelijks 05:00 uur open, de eerste lessen lopen al vanaf 05:30 uur. Ik vind 07:45 al vroeg zat. (Maar het past wel mooi omdat de kids dan net naar school zijn.)

Buurvrouw vertelde me dat ze regelmatig om 04:30 opstaat. Ik probeer haar uit te leggen dat dat in de rest van de wereld nog geen ochtend is, maar geldt als midden in de nacht. Alleen veemarkthandelaren zijn dan wakker. Raar volk, die Afrikaners. Zo vroeg op staan als je niet eens koeien hoeft te melken.

Draaimolen

2010-01-09T14:00:00.006+01:00

De schoolvakantie zit er – goddank!! – bijna op. Woensdag mag het spul weer naar school. Afgelopen week hadden we Dineo te logeren, dat hielp een beetje tegen het vervelen. Buurman Oom Wally heeft vandaag de jongste attractie toegevoegd aan z'n speelveldje, een draaimolen. Zelfgemaakt en loodzwaar, ze moeten flink wat werk verzetten om 'm aan de gang te houden. Dus of dit nu garant staat voor 'urenlang speelplezier'... We zien wel.

Om de vakantie op waardige wijze af te sluiten, werden we gisterochtend uitgenodigd voor een braaiontbijt bij de buren. Jacco staat hier dus om 9.00 vol overgave boerenworsten en speklappen te braaien. Gelukkig was er flink veel koffie bij...

Marcel is intussen bezig om via de site van de FNB-bank tickets te bestellen voor NL-Denemarken, voor vier man plek achter de goal à 580 rand, zeg dik 50 euro. Voor vier kaartjes dus! Dat is het voordeel van 'South African residents'. Maarrrr: dan moeten de kaarten wel aan ons worden toegewezen, het blijft een soort loting. Afwachten dus.

Net ook onze plug&play-kerstboom losgetrokken en in de doos geprakt, en dichtgetaped. Gek idee: de volgende keer dat-ie uit de doos komt, vieren we kerst in Nederland! Het komt voor ons gevoel nu snel dichterbij; eind augustus 2010 is nog maar even doorbladeren in de agenda.

Sani Pass

2010-01-04T10:41:00.023+01:00

Zaterdag zijn we nog een keer de Sani Pass opgereden. Omdat we nu niet door hoefden te rijden naar het noorden van Lesotho konden we het kalm aan doen en veel foto's maken. De pas is een onverhard rotspad en het is de enige verbindingsroute tussen KwaZulu-Natal en Lesotho.
Onderaan, op 1.900 meter hoogte bevindt zich de Z.Afrikaanse grenspost. 8 Kilometer verder en 900 meter hoger is de grensovergang met Lesotho, op 2.800 meter. Het is een prachtige route die je officieel alleen met een 4x4 mag doen, en dat trekt een hoop toeristen aan. Het was behoorlijk druk op de pas. Het is ook een enorm hotseknotspad - ontbijt kwam bijna weer omhoog - maar als je een auto hebt die hoog genoeg op de wielen staat kom je een heel eind. Alleen voor de laatste 13 haarspeldbochten heb je eigenlijk wel echt een fourwheeldrive nodig. Al kwam een gangbaar Nissan Navaro-bakkie met flink veel toeren en wegspattende keien toch ook boven.

Eenmaal op de top waan je je in een andere wereld. In Lesotho - het land waar Anthony's biologische moeder vandaan komt - heeft de tijd eigenlijk stil gestaan. Het Basuthu-volk leeft op het platteland nog heel traditioneel, vooral van de schapenhouderij. Ook achter het gebouwtje van de grenswachters loopt een koppeltje schapen. Die worden ter plekke geslacht en in een potjie gaar gestoofd, zodat de mannen tussen de middag iets warms te eten hebben. Officieel mag je bij de grenspost geen foto's maken - er staat zelfs een in het Duits gestelde waarschuwing 'Hier darft nicht fotografiert worden!' op de balie, maar gelukkig was ik toch al nooit erg goed in Duits.

Eenmaal bovenaan hebben we koffie gedronken in het Sani Top Chalet, naar het schijnt de hoogste pub van Afrika. Er liep ook een Suthu met een dooie ooievaar om z'n nek, ik weet niet of hij die had gevangen of opgeraapt, maar het zag er apart uit. Zouden ze die opeten, of voor muti gebruiken?
Vervolgens zijn we op ons gemakje weer naar beneden gekacheld, met veel fotostops, ook omdat het uitzicht veel beter was dan de vorige keer, toen we volledig in de mist/wolken zaten. Kijk zelf maar!

Nou is de Zuid-Afrikaanse regering vast van plan om de Sani Pass te asfalteren! Dat moet meer toeristen trekken en de regionale ontwikkeling boven en onder aan de pas stimuleren. Lijkt mij een stom plan, want het gros van de toeristen dat nu de pas op rijdt - het Sani Top Chalet krijgt jaarlijks twintig- tot dertigduizend bezoekers - zegt nu al dat ze niet meer komen als de route wordt geasfalteerd. Lees het in The Times. Kortom: wie de Sani Pass nog in al z'n ruige pracht wil meemaken, moet snel zijn.

Bedankje

2010-01-03T22:12:00.006+01:00

Deze foto's hadden alle gulle gevers nog tegoed. De zakken in het bakkie zitten vol met 44 paar schoolschoenen van het degelijke merk Toughees.
De bovenste foto hoort bij de bedankbrief van Myrtle (met dikke sigaar):
"Dear Gineke, Marcel, family + friends...
Thank you for all our school uniforms, school shoes and toiletries. We love you lots! From all at GGA." Ondertekend door Lungelo, Marcus, Londema, Vey, Amanda, Kwanele, Teleko, Nkosi, Chummy, Bongiwe, Zinhle, Nosipho, Siyanda, Likeleli en vele anderen.

Er is 750 euro meer binnengekomen dan we hadden uitgegeven (1.250 euro), dus dat geld kan nog mooi worden gebruikt om nog voor het nieuwe schooljaar - dat begint op 13 januari - de nodige schoolartikelen en uniform-aanvullingen aan te schaffen.
Een schooluniform klinkt misschien niet direct als een 'basic need', maar in Zuid-Afrika is het wel zo dat als een kind niet correct gekleed op school komt - bijvoorbeeld met blote voeten in de schoenen - het dan teruggestuurd kan worden. En een dag niet geleerd is weer een gemiste kans, en die hebben ze al niet zo veel. Een simpel paar witte sokken van omgerekend één euro kan dus echt een verschil maken!

Happy New Year!!

2010-01-01T20:11:00.023+01:00

Gelukkig nieuwjaar!

We hebben oud & nieuw ‘traditiegetrouw’ – in elk geval voor de derde keer – gevierd bij de familie Hoffman in Kokstad. Marcel kent Nigel en Clare al van 20 jaar geleden, toen ze beiden arts waren in het ziekenhuis van Rietvlei. De Hoffmans hebben ook een adoptiezoon (Sipho, zie foto boven) plus drie bio-kinderen; kan Anthony ook zien dat er meer zwarte jongens op de wereld zijn met witte zussen. Het huis zat weer vol met tieners en vooral Margriet vond het geweldig interessant om daar tussen te hangen. Volgend jaar moeten de Hoffmans maar naar Arnhem komen om de traditie voort te zetten.

Vanmiddag zijn we verder gereden naar Himeville. We zitten nu in de Sani Backpackers lodge, dezelfde waar pa en ma Mons begin september ook hebben gezeten met Jannes en Wil. Moe Mons had kennelijk heel wat afgebabbeld over Anthony en stapels foto’s laten zien, want hij werd (vier maanden later dus!!) nog gelijk herkend door de gids. Schoonmoeders heeft kennelijk een onuitwisbare indruk gemaakt...
Morgen gaan we de Sani Pas op. Effe in Lesotho een bakkie doen in de hoogste pub van Afrika. En dan zondag weer op huus an.

Ondertussen blijven de giften voor het aidswezentehuis GGA ook binnen stromen. Mede dankzij de mensen die de mail weer hebben doorgestuurd komt er zelfs geld binnen van voor ons totale onbekenden, en daarom ook ‘Dick Aa en de clan’ (??) en alle anderen: heel, heel hartelijk bedankt! Op 70 euro na hebben we nu 2.000 euro opgehaald; dat hadden we nooit gedacht. SUPER.

Super respons op de noodkreet!

2009-12-29T17:19:00.003+01:00

Het voelt een beetje als Mies Bouwman en daarom: "Lieve, liève mensen, allemaal héél gewéldig bedankt!"
De respons op de noodkreet die ik gisteravond rond heb gemaild voor het aidswezenproject van God's Golden Acre was formidabel: we hebben in één dag 1.250 euro binnen weten te halen!!

Gister kwamen we hier aan bij GGA en de stemming was ernstig mineur. Myrtle (zus van Heather) was helemaal in tranen. Net als alle hulporganisaties heeft ook GGA ernstig te lijden onder de economische crisis, maar dat er met de kerst NIKS maar dan ook helemaal NIKS was gedoneerd om kerstcadeautjes uit te kunnen delen aan de 30 weeskinderen die met kerst hier zijn - dat was nog nooit voorgekomen. En dat kwam hard aan.

We hebben Myrtle gevraagd wat we konden doen om te helpen, en wat het hardste nodig is. Nou, geen kerstcadeautjes, maar liever toiletspullen. De tienerjongens- en meiden die naar de middelbare school gaan, hebben geen zeep, shampoo en deodorant meer. En het is natuurlijk heel genant om straks als stinkerd in de klas te moeten zitten. (Denk maar even terug aan je eigen middelbare-schooljaren...) Zwarte kinderen moeten ook elke dag vaseline of bodylotion smeren, anders droogt hun vel uit en zien ze er grijs uit (en dat is vaak ook een teken van armoede.)

Voor de acute nood dachten we zo'n 250 euro nodig te hebben.

Dus met ons één-streepje-minimaal-bereik-mobiel internet heb ik gisteren zo veel mogelijk vrienden, familie en kennissen gemaild met de vraag om 25 euro over te maken. Het was in een woord geweldig hoeveel sms'jes gisteravond binnenkwamen.

Inmiddels hebben we de begroting dus 5 x overtroffen, en dat betekende dat er behalve de benodigde toiletspullen ook 44 paar schoolschoenen zijn ingekocht (ruim 600 euro) plus ongeveer 12 complete uniformjurken etc. (totaal ruim 400 euro) voor de meiden die dit jaar overstappen naar een nieuwe school. De rest kan nog wel even vooruit met hun uniform van vorig jaar, maar als je nieuw op school komt moét je echt een uniform hebben.
En ik denk dat er ook nog wel wat geld binnen komt voor schoolspullen voor het nieuwe schooljaar.
Zonder jullie was dit allemaal niet gelukt!

Natuurlijk blijft er hier altijd geld nodig. Die deodorant is over een paar weken ook wel weer op. Dus, als je GGA wat duurzamer wilt sponsoren - ook voor financiële adoptie van kinderen bijvoorbeeld - kijk dan op de Nederlandse website van GGA. Helemaal CBF goedgekeurd, dus nog aftrekbaar voor de belasting ook!

Super bedankt iedereen!!
liefs,
Gien.

Zoo

2009-12-27T16:42:00.004+01:00

Even een fotootje voor de opa's & oma's! Gemaakt in de Johannesburg Zoo, die qua opzet best veel wegheeft van Burger's Zoo in Arnhem. Mooie, parkachtig aangelegde dierentuin, leuk daguitstapje. De Joburg Zoo heeft behalve alle gangbare dierentuindieren ook nog de Red River Hogs, de Centraal Afrikaanse neef van de bushpigs. Met prachtige kwastjes aan de oren.
Maar mensen kijken blijft toch eigenlijk het leukst. Bijvoorbeeld naar de gegoede Zuid-Afrikanen die - gewend om alles maar dan ook alles met de auto te doen, dan wel te dik/te lui zijn om te lopen - zich ook in de Zoo met gehuurde golfkarretjes verplaatsen...

Ouwe doos

2009-12-23T17:07:00.004+01:00

De kinderen hebben meteen de doos ingepikt om er in de garage een auto van te knutselen - waaruit valt af te leiden dat we een nieuwe tv hebben van moers formaat. Moest ook wel, want een kleinere tv in het gapende keelgat van het Fransje Bauer-wandmeubel was ook geen gezicht.
Dus.
De afgelopen dagen hadden we Sizwe van GGA te gast, bij sommigen beter bekend als Edgar Davids. Zo’n jongen wil er ook wel eens tussenuit, maar wat hij nou hier kwam doen is me nog steeds niet helemaal duidelijk. Maar vooruit, er was nog plaats in de herberg. Vanochtend vroeg is hij- met de vleselijke restanten van de braai van gisteravond op schoot - weer op de bus geladen richting Durban. Hij wou wel graag met de kerst thuis zijn.

Huize Mons glijdt zo langzamerhand ook de kerststand in. Marcel is 2 weken vrij, de meeste verhalen die nog lagen zijn geschreven, declaraties zijn de deur uit, tijd om even een paar dagen te relaxen. We zijn gewoon thuis met de kerst, lekker een beetje in en om het huis rommelen. Het is ook te warm om veel anders te doen. Marcel heeft een potjiekos-pot aangeschaft, zo’n soort van gietijzeren heksenketeltje maar dan met anti-aanbaklaag. Na een geslaagd proef-skaappotjie zijn er nu plannen voor een kerst-potjie.

Stapel DVD’s geleend van de buren (van het jongetje op de foto) die nu ook op vakantie zijn. En als het goed is, wordt morgen het nieuwe adsl-modem bezorgd. Kunnen we in elk geval de geliefden in het koude kikkerlandje skypen met de kerst – mits het me voor die tijd is gelukt om het ding te installeren.

Rest me nu niets meer dan iedereen rustige, vreedzame en gezellige kerstdagen te wensen, en een goed, gezond en gelukkig nieuw jaar. Of, zoals ze hier zeggen (vrij vertaald): dat jullie in het nieuwe jaar maar tot vervelens toe gezegend mogen worden!

Bliksem # 2

2009-12-21T16:45:00.004+01:00

Frustratie, frustratie... Als de bliksem vorige maand was ingeslagen, konden we nog een nieuw modem krijgen van de Telkom. Helaas, we hadden een contract voor 2 jaar en dat was eind november verlopen. Geen garantie meer, niks aan te doen, konden voor die laatste 8 maanden ook geen modem meer lenen. Onverbiddelijk zijn ze bij de Telkom.
Dus via internet op zoek naar een draadloos ADSL-modem, wat ik online wilde bestellen maar de Telkom-webmail is ook weer eens zo traag als dikke stront, dus dat zal wel morgen worden voordat ze die mailtjes vinden. En voor een contract van minder als een jaar zullen we hier ook wel geen andere internetprovider vinden (plus dat je dan ook zit met veranderde nieuwe emailadressen etc etc.) Maar anders...

Bliksem!

2009-12-20T12:01:00.005+01:00

KLABAMMM! Het moest er een keer van komen, met de ysterkoppies (ijzerhoudende bulten) hier om het huis, en gisteravond was het zo ver. Blikseminslag. Gelukkig hadden we de stekkerbak van de laptops nét op tijd los; maar er zijn wel 2 tv's en een videorecorder gestorven. Ook de ene tv die unplugged was. Kennelijk via de antennekabel ingeslagen. En het Telkom-modem is ook dood. Daar was de stekker ook uit, zal wel via de telefoonlijn zijn gebeurd. Morgen maar proberen of we die kunnen omruilen bij de telefoon- en internetprovider.
De rest lijkt allemaal nog heel, en we kunnen nog internetten dankzij het dongeltje. Marcel speurt nu op de lokale variant van Marktplaats naar een 2e hands tv, en dan zien of we dat via de BAT terug kunnen krijgen. (Zo niet, dan nemen we 'm gewoon mee naar Nederland en moeten ze zelf maar een nieuwe kopen voor de volgende huurders.)
De rekening voor huishoudelijke apparatuur loopt mooi op voor de peukendraaiers...

Vakantie

2009-12-18T20:36:00.003+01:00

Hier alles rustig aan het front, vandaar de relatieve blogstilte. De kids hebben schoolvakantie maar met hulp van een lading huur-dvd’s probeer ik nog een en ander aan werk te verzetten. Afgelopen week hadden ze elke ochtend Holiday Club bij de Heidelberg Methodist Church, dat was ideaal. Met bloederig warme temperaturen boven de 30 graden was vooral de waterglijbaan een hit; met een flinke scheut afwasmiddel schuimt en glijdt dat geweldig. Ik heb nog nooit zulke schone kinderen thuis gehad. En bruin! Zelfs bij Toon z’n billen kun je precies zien waar de zwembroek zit.

Het is maf om te bedenken dat half Nederland nu onder de sneeuw ligt. Hier kennen ze alleen maar sneeuw van de etalageruiten – waar dus gewoon kersttaferelen met sneeuwmannen en alles op staan - en van de liedjes op de radio. "I’m dreaming of a whiiiite Christmas"... Als ze echt een witte kerst zouden krijgen, scheten ze compleet in de broek!

Marcel heeft vandaag ook z’n laatste werkdag gehad voor de kerstvakantie, die hier grote schoolvakantie is. De fabriek gaat twee weken dicht. Feitelijk ligt heel Zuid-Afrika vanaf nu tot half januari min of meer op z’n kont, denk Brabant tijdens de carnaval. Alles zit zo’n beetje dicht.

Het goede nieuws is dat Heidelberg in elk geval op de kaart komt: ik zag vandaag in het dorp een wagen rijden van Google Maps, met allerlei camera-en gps-apparaten op het dak. Het achterland wordt ontsloten!

Lift

2009-12-08T22:02:00.006+01:00

Liften - zie Flickr-foto - is in Zuid-Afrika een heel gangbaar alternatief voor de notoire combi-taxibusjes. Op min of meer vaste liftspots in en rond Heidelberg staan dagelijks forensen. Vrijwel allemaal zwarte Zuid-Afrikanen, af en toe een enkele verarmde blanke. Het is een goedkopere variant op openbaar vervoer, en – met Hopenhagen in het achterhoofd - ook goed voor het reduceren van je carbon footprint.

Omdat vrouwen risicotechnisch nu eenmaal beter met vrouwen mee kunnen rijden, pik ik regelmatig liftsters op. Soms levert dat geweldige gesprekken op over politiek en samenleving, soms zitten ze alleen maar ongemakkelijk naast dat witte wief (heb het idee dat er maar weinig blanken een lift aanbieden) of ze zitten stilzwijgend en hardnekkig te sms’en.

Maar doorgaans is het wel lachen. Zoals gisteren. Ons ommuurde witte township ligt een kilometer of twee buiten de dorpskern, en Toon moest aan het eind van de middag naar zwemles. Tegen die tijd zijn de zwarte huishoudsters uit onze blanke enclave ook uitgepoetst. Een aantal stond er langs de doorgaande weg richting dorp te liften. Ik stopte voor ééntje, maar ze gebaarde enthousiast naar haar collega’s, en die schoven er ook in. Ik geloof dat er uiteindelijk vijf of zes 'domestics' in de Jeep klommen - en niet bepaald de schraalste types. Anthony werd op schoot gehesen en met doorzakkende veren togen we richting dorp. De boordcomputer raakte in paniek en gaf met rood knipperende waarschuwingslampjes aan dat zowel het linker- als het rechterachterportier niet meer goed dicht zaten. De dames hadden er ook wel schik van.
Uiteraard haalden we probleemloos het dorp.
Kleine moeite, groot plezier.
Dat soort momentjes ga ik straks wel missen in Nederland.

WK2010

2009-12-04T20:13:00.010+01:00

Jawel, de spanning stijgt, de groepsindeling voor het WK2010 is bekend!
Nederland zit in groep E met Denemarken, Japan en Kameroen. Dat kan dus alle kanten op.
Zuid-Afrika (dat zich als gastland niet eens hoefde te kwalificeren) zit in groep A met Mexico en – eish! – voormalig WK-kampioenen Uruguay en Frankrijk. Ik hoop van ganser harte dat Bafana Bafana de eerste ronde overleeft. Maar de laatste paar oefenpotjes die ze hebben gespeeld eindigden treurig in doelpuntloze gelijkspellen...

De trekking was hier net op tv, met ZA’s nationale trots Charlize Theron als ballenmeisje, geflankeerd door prominenten als Jerôme Valcke (die zich schaamteloos liep te verlekkeren aan mevrouw Theron), Matthew Booth (de lokale evenknie van Jaap Stam) en David Beckham met zijn nieuwe coupe cavia. Becks mag wel oppassen - straks krijgt hij de anti-bontlobby nog over zich heen.

Chaos

2009-12-03T19:02:00.007+01:00

Dat er in Zuid-Afrika nooit een instantie terugbelt, zijn we inmiddels wel gewend. Je moet overal zelf achteraanzeuren tot je een ons weegt. Post kan er ook rustig drie maanden over doen; vandaag nog een bankafschrift van augustus in de bus.

Nee, dan Nederland.
Eén telefoontje of mailtje naar de elektronische helpdesk cq klantenservice, en promt is daar een hulpvaardig persoon aan gene zijde om antwoord te geven op alle vragen.
Dacht ik.
Zo stelde ik op 19 augustus via het klantenservice-emailformulier een vraag aan de waterzuiveraars van Locosensus. Want net als het gros van de (semi)overheidsbedrijven heeft Locosensus wel een fijn gratis 0800-nummer, maar dat is vanuit het buitenland onbenaderbaar. Dus een mailtje gestuurd over de aanslag zuiveringsheffing. Ik was de hele vraag al lang vergeten, maar kreeg tot mijn verbazing dinsdag 1 december een keurig een berichtje in de inbox - 3,5 maanden later!
Waarom dit zo lang moest duren? Dat antwoord kwam dan wel weer snel: '...onderbezetting binnen de afdeling...'

Anyway.
Hier begint na ruim 2 jaar tamelijk onbezorgd woongenot de gehele inboedel plotsklaps in te storten. De eerste teken dienden zich recent aan met het sneuvelen van de koffiepot. Vervolgens spatte de bodem uit de vissenkom (geen zorg, vissen leven nog) en zoals eerder gemeld kregen ook de koelkast en diepvries kuren. Provisorisch opgelapt, laat ze het nog driekwartjaar volhouden!
Daarbij waren 2 van de 4 elektrische kookplaten er al heel lang mee opgehouden maar vorige week verrekte de schijnbaar onverwoestbare SpeedQueen wasmachine het ook opeens. Wou geen water meer intappen. En voor de gezelligheid deed de skottelgoedwasser ook mee. Voor het eerst in jaren staan we weer handmatig af te wassen.

De handyman die we hadden besteld om de goeters weer reg te maak, moest ook afbellen: z’n kanker was terug. Was echt triest, zo’n ‘nou mevrouw, ik denk niet dat u mij nog gaat terugzien’-gesprek...
Tegelijkertijd speelde ook een oude lekkage in de badkamer weer op, en trapte ik zelf een gat in het plafond van de gang. Met m’n goeie bedoelingen. Tijdens de recente koudegolf was één van de jonge hopjes uit het nest onder de dakpannen gevallen, en ik wilde uitzoeken of z’n nest via de zolder was te bereiken zodat ik ‘m er weer terug in zou kunnen zetten. Zolder is onbevloerd, een wirwar van hanebalken, heel voorzichtig gemanoevreerd maar op 1 losliggend latje gestapt, dat wegschoot en zichzelf door het plafond spieste. En ergste van alles: jonge hopje het alsnog gevrek.

Inmiddels is de SpeedQueen gelukkig gefikst. En is er is dinsdag een nieuwe handyman langsgekomen die de lekkage verhielp en meteen ook de oven/kookplaatcombinatie én de vaatwasser meenam. Dinsdagavond daarom maar pizza gehaald, gisteravond Spur. Kookplaat zit er nu weer in - tot verdriet van de kinderen. Van Dorien mocht het best wel de hele week duren. Vaatwasser wacht nog op onderdelen. Dezelfde meneer kan ook het gat in het plafond herstellen.
Nou nog zien dat we het leeuwendeel van de reparaties kunnen verhalen bij BAT, want de verantwoordelijkheid voor de inboedel ligt bij de peukendraaiers. Alleen dat gat in het plafond, da’s toch echt m’n eigen schuld...

Nou vooruit, omdat dit toch een chaotisch blogje is: hier nog een foto van Anthony en de gezusters bij het kerstconcert van de kleuterschool. Alle kinderen werden in oeroude verkleedpakjes gehesen (poezen, konijnen, kabouters, feetjes) en moesten kunstjes doen op het podium. Precies zoals vorig jaar. Of eigenlijk: precies zoals in Nederland in de jaren '50. Mijn schoonmoeder had het vast heel schattig gevonden.
Was Toon vorig jaar nog kabouter, dit jaar was hij 'n Hanswors. Onze vriend was er ook niet erg gelukkig mee. Tis dat ze niet beter weten, maar je zou de leiding bijna van doelbewuste discriminatie betichten...

Stigma

2009-12-02T20:21:00.004+01:00

President Jacob Zuma gaat zich op publiekelijk op HIV laten testen, heeft hij gisteren op Wereld Aids Dag aangekondigd. Het Zuid-Afrikaanse staatshoofd neemt daarmee het voortouw in een nieuwe, ongekend grote overheidscampagne in de strijd tegen aids. “Want die winnen we nog niet”, aldus de president.

Zuid-Afrika behoort tot de zwaarst besmette landen ter wereld. Van de 49 miljoen inwoners leeft ruim één op de tien met HIV. Tussen de 15 tot 49 jaar is 17 procent besmet.
Zuma maakt zich dan ook ernstig zorgen. Steeds vaker is de sociale agenda van zijn onderdanen gevuld met aidsgerelateerde begrafenissen. Gemiddeld sterven ruim duizend mensen per dag aan het virus en komen er tegelijk 1.300 nieuwe besmettingen bij.

De gemiddelde levensverwachting ligt zo rond de 50 jaar. Bijna zes op de tien Zuid-Afrikanen overlijden voor hun vijftigste. Bij kinderen onder de vijf is aids zelfs de voornaamste doodsoorzaak. Hoewel vrijwel elke burger weet wat aids is en hoe je het kunt voorkomen, wordt die kennis in de praktijk niet consequent toegepast, volgens de president. “Er is een rigoureuze gedragsverandering nodig.”

De regering hoopt met de nieuwe bewustwordingscampagne dit tij te keren. Zo veel mogelijk mensen moeten zich laten testen, en indien nodig aan de aidsremmers. Stemlokalen zullen volgend jaar worden ingericht als testlokalen waar hele buurten zich vrijwillig kunnen laten onderzoeken. Die massale mobilisatie is hard nodig, want slechts een kwart van de Zuid-Afrikanen kent zijn HIV-status. Er hangt namelijk nog een hardnekkig stigma van angst, schaamte en ontkenning rond de ziekte. Dat stigma moet verdwijnen, vindt de president.

Zuma neemt hiermee radicaal afstand van zijn voorganger Thabo Mbeki. Deze aids-scepticus twijfelde ernstig aan het nut van aidsremmers. De medicijnen konden wel eens heel schadelijk zijn voor de gezondheid; dat moest eerst maar eens grondig worden onderzocht, vond hij. Terwijl pakweg 330.000 aidspatiënten hierdoor nodeloos vroeg overleden, propageerde Mbeki’s minister van Volksgezondheid een dieet van knoflook, citroenen en rode bietjes als aidsremmer. (NB: dit recept kwam van een Nederlandse verpleegster, Tine van der Maas!)

Hoewel Zuma zelf geen best voorbeeld heeft gegeven – hij werd in 2006 vrijgesproken van het verkrachten van een HIV-positieve huisvriendin, waarbij hij verklaarde dat hij na de daad ‘heet had gedouched’ om besmetting te voorkomen – is zijn ommezwaai door aids-activisten met gejuich onthaald.

Zuma onderging in november 2007 al een aidstest, en zal nu opnieuw bloed laten prikken. Maar: de uitslag wordt wederom niet openbaar gemaakt. Met alle respect voor ’s mans privacy, maar dit is een kolossale misser. Behalve dat we er nu nooit achter komen of zijn hete douche heeft geholpen, maakt het vooral pijnlijk duidelijk hoe groot het stigma rond aids is. Als Zuma dit écht wil doorbreken, moet hij als president ook het ultieme statement maken en zijn eigen HIV-status openbaren. Met de billen bloot, Jacob!

(Column in De Gelderlander, 21 november)

HUHH??!

2009-11-25T14:04:00.004+01:00

Marcel dacht zaterdag even dat de wereld verging. Rustig buiten een sigaartje rokend, 's avonds om elf uur, zag hij hoe de hele hemel plotsklaps oplichtte met een fel blauw/wit licht. Hij bereidde zich voor op de schokgolf, de paddenstoel aan de horizon en een ontmoeting met zijn Maker – maar die bleven uit.

Het fenomeen bleek achteraf toe te schrijven aan een meteoriet die ergens op de grens van Zuid-Afrika en Botswana moet zijn neergekomen. (Was misschien voor mij bedoeld, maar in elk geval een half etmaal te vroeg afgevuurd!)

Bewakingscamera’s in Joburg hebben het verschijnsel geregistreerd. Er staan twee korte filmpjes op YouTube. Filmpje 1. Filmpje 2.

Zim

2009-11-23T19:23:00.005+01:00

Afgelopen weekeinde samen met Deon meegereisd naar Zimbabwe. De trip was dit keer (gelukkig) niet zo enerverend als de eerste keer, in januari 2008, toen we een nacht vast zaten in een bakkie...

Vanuit Deons kerk rijden er nog steeds regelmatig dominees naar Bulawayo en Harare met een aanhanger vol hulpgoederen voor de nooddruftige hervormden en gereformeerden aan gene zijde van de grens. Maar nu de schappen in Zim weer aardig vol beginnen te raken, is het de vraag of dit nog veel langer nodig/nuttig is. Anders gezegd: of de kerk in ZA niet beter geld kan sturen. Want er is ondertussen wel genoeg van alles te krijgen - ik zag zelfs een dealer in speedboaten - maar je moet wel geld hebben. En dat heeft niet iedereen. De werkloosheid is gigantisch hoog (pakweg 90 procent) en vrijwel alles wat er te koop is, is geïmporteerd. En moet in US$ of ZA rand worden betaald, en niet iedereen beschikt over forex. Ook bijvoorbeeld elektriciteits- en waterrekeningen gaan in US dollars. Waarbij overigens het verbruik niet eens altijd bekend is - als je maar een symbolisch bedrag aan US$ overmaakt, is het al gauw goed!
Ook brandstof is weer beschikbaar, maar het bleek zondag toch nog verdraaid moeilijk om aan benzine te komen. Diesel was overal te krijgen, maar de benzine was op. Gewoon niet geleverd. Uiteindelijk kon Deon via-via toch nog een paar liter 'blend' scoren (een mix van gelode en ongelode benzine) maar het was anders nog best een stuk duwen geweest naar de grens.
Kortom: oppervlakkig bezien lijkt het een stuk beter te gaan, maar je hoeft maar ietsje met een nagel te krabben en de zwarte werkelijkheid ligt bloot.

Dat bleek ook wel in Musina (grensdorp aan de ZA kant). Op een koude en regenachtige vrijdagmiddag zijn we daar nog langs geweest bij een shelter voor alleenstaande minderjarige migranten. In het township van Musina worden die Zimbabwaanse jongens opgevangen. Ze zoeken allemaal naar een beter leven in ZA maar slagen daar niet in, en stranden dan in zo'n ranzig opvanggebeuren, met weinig andere bezittingen dan de kapotte kleren aan hun lijf. Ze hebben een bed/matras en ze krijgen eten, maar daar heb je 't wel mee gehad. Alles was vuil, vies en ellendig. Het jongste jongetje was 9 jaar. Als je dan zelf even later warm en droog aan de spare ribs zit, wringt dat behoorlijk...

Brrrrrrrrasta

2009-11-16T18:08:00.008+01:00

Nog even en de schaatsen kunnen uit het vet! Achtjes draaien op het zwembad. Zuid-Afrika maakt zich op voor een bizar koufront; er wordt zelfs sneeuw voorspeld in de Drakensbergen. Vanaf de Zuidpool buldert er een venijnige wind. In Joburg komt het kwik tot vrijdag amper boven de 13 graden. Kan het bier gewoon weer in de schuur ipv in de koelkast. Ineens komt de kerstversiering in winkels en dorpsstraten ook niet meer zo bizar over.

Beetje sneu wel voor mede-Hoogkamper Willem N., die zondagavond zomaar even op de koffie kwam. Hij vliegt eind van de week al weer naar huis. Als de wind zo blijft blazen, is-ie in vijf uurtjes thuis...

Maar waar heel Zuid-Afrika zich vandaag écht druk over maakte, is de verkrachting van het nationale volkslied door een gesjeesde Rastafari. De in Parijs woonachtige Zuid-Afrikaan Ras Dumisani en twee clowneske bongo-spelers gaven hun versie van het Nkosi Sikeleli Afrika ten beste, voorafgaand aan de rugbywedstrijd Frankrijk-ZA vrijdag in Frankrijk. Werkelijk tenenkrommend slecht, vals en onherkenbaar als de nationale hymne. Rugby-bokken collectief over de zeik. Worden zulke volksliedzangers niet van te voren gescreend? Achteraf verbaast het niemand dat Zuid-Afrika het oefenpotje verloor met 13-20.

Eén voordeel heeft het: de verbroederende factor is ongekend hoog. Nog nooit was de verscheurde regenboognatie het zó roerend eens: deze man mag nooit, nooit, nóóit meer zingen. Hasta la pasta, Rasta.

Hop

2009-11-12T15:28:00.007+01:00

Wat nou, mei - in november leggen alle vogeltjes een ei! Onder onze dakpannen aan de terraskant broedt een hop. Ik dacht dat hij (zij?) steeds onder het boeiboord op jacht ging naar insecten, maar het bleek een kwestie van brengen in plaats van halen.

Het zwaluwnestje boven de voordeur is ook weer verhuurd, aan de gierzwaluwen. Vooruit, voor de aardigheid nog een toepasselijk gedicht van Hilbrand Rozema:

Gierzwaluwen

Handenvol hoog opgegooide, dappere verzetskruisjes,
sikkeltjes die de zomeravond oogsten, wolk voor wolk.
In de Provence, als Alpengierzwaluwen, gaan ze gekleed
in herengilet. Franse obers, met volle dienbladen

struikelen ze over de terrassen, van terroir, mineralen
en warme steen. Bijna wil ik daar later heen, als kalk,
dat landschap in, een lege plek om dan het lijf maar
neer te leggen, een land om ooit in op te staan.

Een gierzwaluw leeft ervan, van uit de bocht vliegen.
Eindelijk thuis, ben ik voor hen een grotwandbewoner.
Op éénhoog broeden ze, de muur slokt ze op en nee,
je hoeft er niets voor te doen, het is genade,

alleen wachten, dat moet je wel, en thuis zijn, achter hun muren,
terwijl zij uit de bocht blijven vliegen, nu mede namens mij:
de kleine sikkels, die de zomers oogsten en de uren.

© Hilbrand Rozema

Verder zit het schooljaar er weer bijna op. Deze week stond in het teken van de jaarlijkse uitvoering van Anthony’s kleuterschool en de ‘award morning’ en ‘prestige evening’ van Dorien en Margriet. De dames hebben weer allebei een gouden certificaat in de knip als oorkonde voor geleverde prestaties. Plus een boekenbon voor Margriet.

Het begint onderhand weer aardig warm te worden overdag. De zwembadzak is weer gevuld en vooral Anthony heeft er veel plezier in. Hij heeft sinds een week of drie het zwemmen door, ineens is de knop om en vindt hij het hartstikke leuk. Ook zonder bandjes of noodle kan hij zich nu goed redden en het begin van de borstcrawl is er. Zwemles is ineens een feest!

Met het warme weer krijgen ook vrij essentiële huishoudelijke apparaten het moeilijk. Zowel de diepvries (van Swazilandse makelij...) als de koelkast kunnen het amper trekken. Onderste deel van de diepvries werd een beetje zompig, gesmolten en weer aangevroren bonte klonten van gelekte waterijsjes en halfbevroren brood.

Het bedrijf dat de airco van Marcel z’n jeep had gereviseerd, doet ook in ijs- en koelkastenherstel. De mannen kwamen gisteravond langs en wierpen er een deskundige blik op. Waarschijnlijk een kwestie van te veel stof op de achterste ribbelplaten en de warmte niet kwijt kunnen. Ding werd eens grondig schoongemaakt.

Ook de waterlekkende koelkast werd van alle stof en vlokken ontdaan en iets bijgesteld, en we kregen tips om het slecht sluitende rubber van de deur weer terug in model te krijgen. Alles bij elkaar waren ze wel een half uurtje bezig. Kosten: niks. Nul. Gratis. Mahala! Kom daar maar ’s om in Nederland! Marcel stak ze 50 rand toe voor de moeite, die durfden ze bijna niet aan te nemen.

Hollandse markt

2009-11-07T14:11:00.005+01:00

Hollandse hits vermengden zich met de geur van kroketten, oliebollen en poffertjes. Een beetje onwerkelijk was het wel, de Hollandse markt vanochtend in Benoni. Net of je in Achterveld over de braderie loopt. Kramen met dropjes, stroopwafels, tweedehands boeken, speelgoed, zoute haring en kaas, maar ook Albert Heijn-kapucijners en Euroshopper-beschuit. Wapperende oranje vlaggetjes en heel veel oude Hollanders. Plaats van handeling: het Nederlandse bejaardencomplex Oranjehof. Dat organiseert twee keer per jaar een Hollandse markt. Niet alleen goed voor Hollandse versnaperingen, maar ook voor verhaalideeën.
Onder het genot van Marco Borsato’s 'De meeste droooooomen zijn bedrog' en andere pareltjes (denk Vader Abraham, Lenny Kühr...) hebben we onder meer twee dozen met kroketten en bitterballen ingeslagen. En een stukje Italiaanse kruidenkaas gehaald bij een degelijke Zuid-Hollandse familie, die in Cullinan Nederlandse kaas maakt.

Ook nog een mooi oud beschuitblik gescoord, van Bosscher Beschuit uit Zuidwolde, met Dwingeloos tafereeltje. De blikkenverzamelwoede wordt er nog niet minder op!
Voor de nieuwe bus ook meteen maar een rol Bolletje beschuit meegenomen. Terug in Heidelberg direct door naar de Pick ‘nPay - helaas... Hebben we ein-de-lijk weer beschuit, zijn de aardbeien out of stock! Gelukkig ligt er nog een broodje zoute haring te wachten.

IJsbak

2009-11-04T18:08:00.006+01:00

De yoghurt en de schaaltjes staan al op tafel, maar Margriet heeft duidelijk andere plannen. "Mama, mogen we ijs toe?"
– "Hebben we dan nog ijs, schat?" Dat soort huishoudelijke zaken heb ik nooit echt op een rijtje, maar Margriet weet het zeker. "Nou, haal maar op dan." Ze schiet van haar stoel en komt even later triomfantelijk terug met een grote bak Nestlé aardbeienroomijs, die ze met een klap op tafel zet. Grote grijns. IJsbolletjeslepel erbij. "Zie je wel, mam!"
Deksel eraf – een diepgevroren macaronischotel lacht ons toe. Ik schiet hartgrondig in de lach, tot verontwaardiging van dochterlief. Gelukkig smaakt de yoghurt ook lekker...

Jaren geleden op de AgD-redactie in Zwolle is dit fenomeen al eens uitgebreid bespiegeld door collega Bert K.: "Zul je altijd zien, als je denkt dat je nog een kliekje in de diepvries hebt, vind je alleen maar ijs, en als je een keer zin hebt in ijs, vind je alleen maar boerenkool. Of erwtensoep."

Dit verschijnsel zit ongetwijfeld in dezelfde categorie als: hoe komt het dat wasgoed in de wasmachine altijd binnenin een dekbedovertrek gaat zitten; waarom zitten autosleutels altijd in de laatste jaszak die je nakijkt; en vind je een verloren geraakt voorwerp terug anderhalve dag nadat je een vervangend exemplaar hebt aangeschaft?

P.S. Quote: "Junk is stuff you'll need three weeks after you've thrown it away."

Door of Hope

2009-11-01T15:08:00.004+01:00

Laatst het tienjarig jubileum meegevierd van Door of Hope, het Johannesburgse kindertehuis waar onze zoon zijn eerste vier maanden heeft doorgebracht. De verhalen op de gala-avond waren mooi en verschrikkelijk tegelijk.
Mooi om te horen over de honderden kinderen die in de loop der jaren een liefdevol tehuis hebben gevonden.
Aan de andere kant worden er in Johannesburg nog dagelijks ongewenste baby’s achtergelaten. Vrijwel zonder uitzondering zijn het zwarte kindjes. De politie vindt ze soms ingepakt in plastic zakken. Van een flat gegooid. In een vuilniszak. Door een toilet gespoeld. Op treinrails gebonden. Achtergelaten in een park, soms met de navelstreng er nog aan.
Het aantal lijkt toe te nemen, vermoedelijk als gevolg van de stijgende armoede. Moeders in uitzichtloze situaties zien soms geen andere uitweg.

De Door of Hope probeert een alternatief te bieden via een babyluikje, waar radeloze moeders anoniem hun baby in kunnen deponeren. Gemiddeld gebeurt dat een paar keer per maand. Het merendeel van de baby’s wordt door de politie binnengebracht.
Zoals de naar schatting drie maanden oude Nathan. Hij werd gevonden langs de kant van de weg. Doodziek van de zonnebrand, ernstige huiduitslag. En volledig in shock vanwege de voorbijrazende vrachtauto’s. Nathan is inmiddels geadopteerd en maakt het goed.
Of Jabu. Hij was een paar uur oud toen hij werd gevonden in de tuin van een ziekenhuis. Later werd duidelijk dat hij uit een hooggelegen raam was gegooid. Met hem liep het niet goed af. Vanwege zijn hersenbeschadiging hield kon hij geen voedsel binnenhouden. Jabu werd maar zes weken oud.

Het zijn verhalen die ons diep raken. Hoe radeloos (of ziek?) moet je zijn om een baby zoiets aan te doen? En aan de andere kant zijn er talloze stellen die het maar niet lukt om kinderen te krijgen. Een en een is twee, zou je zeggen, adoptie is de optie. Maar ik heb natuurlijk makkelijk praten. Twee vlotte zwangerschappen achter de rug; wat weet ik van ongewenste kinderloosheid...

Ik ben wel adoptie-ervaringsdeskundige. En ik kan alleen maar zeggen dat we er geen seconde spijt van hebben gehad. Als u dit stukje leest, is hij net gisteren vijf geworden. Een grote kleine dondersteen, even ondeugend als lief, die regelmatig verkondigt dat hij wel ‘tienmiljoenduizendhonderd’ kusjes en knuffels heeft voor papa en mama. En voor z’n zusjes ook. Elke dag met hem is voor ons een cadeautje. Dit weekend brengen we door aan de grens met Lesotho, het land waar zijn biologische moeder vandaan komt. Zij stond hem daags na zijn geboorte af aan het tehuis, omdat ze wist dat ze niet voor hem kon zorgen.

Wat zou ik graag willen.
Wat zou ik verschrikkelijk graag willen.
Dat ze hem kon zien.

(Column in De Gelderlander, 24 oktober 2009)

Birdies

2009-10-29T15:42:00.002+01:00

De zomer is weer in het land en de daarmee ook de knalrode bisschopsvogeltjes (Euplectes orix). Samen met de gele gemaskerde wevertjes vormen ze een bont clubje op de voertafel.

September 2010 (waarschijnlijk...)

2009-10-28T08:21:00.012+01:00

Niks zo veranderlijk als het weer en de BAT. Vorige week maandag kregen we ineens te horen dat we einde van dit jaar naar huis moesten, vijf dagen later was de situatie compleet anders. Marcel mag langer blijven, krijgt inderdaad een andere functie (als trainer/opleider) en voor zover het er nu naar uitziet, mag hij tot september 2010 blijven.

Was dus wel een heftig weekje. Had de eerste sollicitatiebrief al de deur uit gedaan, maar moest gisteren de uitnodiging voor het sollicatiegesprek toch weer afblazen. Voorlopig kunnen we ons dus nog bijna een jaar richten op Zuid-Afrika.
Als alles volgens plan verloopt - door schade en schande wijs geworden houden we een slag om de arm - gaan we eind augustus 2010 weer terug naar NL. Kunnen de kids mooi aan het begin van het nieuwe schooljaar weer naar 't Panorama en kunnen we hier het WK2010 nog meepikken. Niet alleen interessant voor de voetballiefhebber maar ook voor de freelance journo...

Zo.
Over dus tot de orde van de dag.
Broer & schone zuster zijn inmiddels weer terug op Hollandse bodem, het was super gezellig.

Afgelopen weekeinde hebben we samen doorgebracht in een prima backpackerslodge aan de rand van de Noordelijke Drakensbergen. Zondag meegeweest met een excursie naar Lesotho, het land waar Anthony's biologische moeder vandaan kwam voordat ze naar Jo'burg trok. Daarbij oa een lokaal schooltje bezocht.

De pakweg 40 euro p.p. die de backpackerslodge vraagt voor de dagtrip, komt voor een deel weer ten goede aan het schooltje, voor oa les- en bouwmaterialen. Dat is wel nodig ook, want zelfs de schooldirectrice die typische mini-Leshotho-hoedjes verkocht (gemaakt door de hoogste groepen) had nog moeite met het optellen van de bedragen. Ze rekenen ook nog met telramen gemaakt van bierdopjes.

Ook nog - helaas wel hele vage - rotstekeningen gezien van de San-mensen, en een sangoma (natuurgenezeres) bezocht, en met een groep locals aan het maisbier gezeten.
De community krijgt voor elke excursie een paar knaken en dat mag ook wel. Lesotho is als ik het goed heb onthouden het op drie na armste land ter wereld. De mensen leven er van de bestaanslandbouw (zelf opeten wat je hebt geteeld/gefokt) en that's it. En volgens de schooldirectrice zijn 8 op de 10 volwassenen zijn hiv+. Daar helpt zelfs geen sangoma meer aan. Die verwijst ze wel netjes door naar de kliniek, maar die is ruim 50 km verderop en dat is best ver lopen...

Ploegen met een span ossen.
kindertjes kijken nieuwsgierig naar al dat volk dat bij de sangoma binnen zit...

Dus. Zoals gezegd, over tot de orde van de dag. Sigaretten draaien en stukkies tikken. De 'logeeragenda' is nu helemaal leeg. Heeft er nog iemand zin om voor de verandering eens Kerst en Oud&Nieuw te vieren bij 30 graden Celsius??

Het was erg gezellig met boetie & skoonsussie!!

5 jaar!

2009-10-23T09:58:00.004+02:00

Vandaag een heuglijke dag, onze Anthony is 5 jaar geworden. Traditiegetrouw gevierd met cadeautjes uitpakken op bed, onder toeziend oog van de zusters Mons. Vooral de mega-doos Safari-playmobil was een hit. Playmobil kennen ze hier niet, dus via internet in NL besteld en meegenomen door mijn broertje. Bleek die doos dus 4 x zo groot te zijn dan we dachten...

Vanmiddag komen er als het goed is nog wat vriendjes langs voor zijn kinderfeestje. Toon wil graag koekjes bakken, dus dat programma gaan we dan maar draaien.

Verder is het nog steeds hopeloos onzeker wat de BAT betreft. Eerder deze week kregen we (zomaar tussen neus en lippen door) te horen dat Marcel z'n contract als productietechnicus is verlengd tot einde van dit jaar. Dat zou betekenen dat we rond de jaarwisseling terug moeten naar Nederland. Dat hebben ze unilateraal bedacht, hij is niet uitgenodigd voor een gesprek, geen briefje thuis gehad, helemaal niks.

Maarrrr: er wordt nog wel geprobeerd om hem nog wat langer hier te houden in een andere functie, als opleider. Schijnt dat daar vandaag pogingen toe in gang worden gezet. Enige verlenging van het contract zou wel goed uitkomen omdat het verhuurcontract van ons huis in Arnhem pas eind februari vervalt; we kunnen dat ook niet eerder opzeggen, dus voor 1 maart kunnen we er gewoon niet in (tenzij de huurders zelf eerder zouden verkassen.)

Kortom: onzekere toestanden. We weten nog steeds niet waar we aan toe zijn; dat hakt er ook voor de kinderen best in. Heb ondertussen wel helemaal tabak van de BAT. Zo nonchalant ga je gewoon niet met je medewerkers om!

Anyway, we zien wel waar het schip strandt. Als we van tevoren hadden geweten dat we hier (bij aankomst) 11 maanden op Marcel z'n werkvergunning moesten wachten, zonder inkomen, dan hadden we het ook nooit gedaan, en achteraf is dat ook allemaal goed afgelopen. We vertrouwen er maar op dat dit ook wel weer ergens goed voor zal zijn.

Wijze koe en jonge os

2009-10-21T20:38:00.003+02:00

Dat er in Zimbabwe een hoop dingen scheef zitten, weet u onderhand.
Vandaag kwam ik op de website van ZimOnline een mooi gesprek tegen tussen een wijze koe en een jonge os. Het is een hele lap Engelse tekst, maar ik wil het u niet onthouden. Het verklaart een hoop.

Why are we so greedy?

A young ox meets the Wise Cow on the pasture of (Grace Mugabe's, GM) Gushungo Farm

Ox: Wise Cow, please explain something to me which I do not understand.

Wise Cow: Of course, if I can help you further. What is your question?

Ox: Wise Cow, I have never understood and do still not understand why human beings here are so greedy that they destroy the country and even the people’s lives rather than control their greed and selfishness.

Wise Cow: You will find greed deeply rooted in human beings all over the globe. Does the greed among our regional people seem special to you?

Ox: Yes, I see signs that there is something special about greed here. Why is it so disastrous?

Wise Cow: Let me think a bit over that question and how to put the answer.

Ox: Of course, take your time.

The Wise Cow chews the cud for a little while.

Wise Cow: OK. Do you know what a social role is? Human beings can exist only within a pattern of social roles.

Ox: A social role is being a father, a brother, a son, a friend, a lover, an artist, a craftsman, a boss, a servant; I think I know the concept.

Wise Cow: Yes, for a human being it is very important to understand what the society is expecting of him. If he does not fill his most important social roles he cannot be a member of the society, he cannot have his secure place within the society and he does not know who he is in the first place.

Ox: But how can he find out what the society is expecting and what his most important social role is all about?

Wise Cow: The society constantly tells him that. He is told that from the beginning of his life. Before he can understand anything else he understands the meaning of social roles. Perhaps he understands that already when he still seems to slumber in his mother’s womb.

Ox: Really, how could that be?

Wise Cow: Because his mother has also internalised her social role. Because the baby is a member of the society and nothing without the society. It suckles the notion of social roles with the motherly milk from the first day.

Ox: But I doubt that being greedy is a social role for humans.

Wise Cow: No, no, they clearly understand that greed is a sin even when they are not religious at all. But if a certain social role is very important it can bring with it utterly greedy behaviour.

Ox: The social role pattern is so overwhelming that it can easily beat the desire not to be perceived as a greedy person?

Wise Cow: Exactly that. It can even shift the view of a person about what greed is and what a sound thriving for commodities is. The latter may be grossly exaggerated and catch a whole nation in a quagmire but it seems the best thing for the person to carry on with.

Ox: But how can that be?

Wise Cow: In this society here there is an old tradition that for males the most important role is considered as to be an acknowledged breadwinner.

Ox: But that’s good.

Wise Cow: Of course, but it’s bad if the other social roles’ importance is insignificant in comparison to the breadwinner role.

Ox: You mean it is bad if all the other social roles of the man are rather meaningless or neglected compared with the breadwinner role?

Wise Cow: Yes. Since uncountable generations in this society young boys have learned as soon as they have understood the concept of social role that they are expected be breadwinners in the first place. Only filling that role will secure them their undisputed place in their society. Without achieving such place they will feel undignified and in fact without dignity, a human being is just withering away.

Ox: I see. But what has greed to do with that? I still don’t understand.

Wise Cow: Well, the overwhelming power of the role of a breadwinner while at the same time other social roles are marginalised makes the ordinary man greedy.

Ox: But what balance would the other social roles bring into account?

Wise Cow: Look, the role of a breadwinner does not necessarily include the role of a caretaker. A man in this society is a caretaker only concerning breadwinning and only insofar as he is doing that for his family. He is not a caretaker in terms of feeding the baby, of nursing his sick wife, of comforting his kids, in terms of feeling responsible for their grievances and all the small or big odds of daily life they face, in terms of being a sensitive and imaginative lover.

You will see him going around with his boyfriend at his hand. You will not see him with his wife at his hand in public. He is not backing her and helping her in public. He is only a helping hand when it comes to breadwinning but in most other respects he is himself asking for helping and caring hands.

He is not a caretaker when solidarity is demanded outside his house. He does not take care for his neighbours. He is not a caretaker for the reign of principles. He is not a caretaker when it comes to protect the law. He is a caretaker when his house toilet is blocked but not when sewage water is flowing openly in the streets. He cares when it comes to load shedding in his house but doesn’t when neighbours disappear.

He is convinced that he deserves every respect and service as long as he fills his breadwinner role – the society has taught him so since many generations. And in his role as a breadwinner he is in fierce contest with other breadwinners.

This role gives him the more respect and dignity the more commodities he can provide to his family. On the other hand his baby never feels his caring hand changing his nappies, holding the feeding bottle, it never hears its father’s heartbeat because he does not carry it around. The teenage kids have to stay without his guidance in the most parts of their precarious daily lives because he feels not obliged to deal with their worries, inner problems and puberty conflicts and there are no social patterns available in his surroundings he could just adopt for such purposes. If he really would care he would have to go out of his way and would even be regarded suspiciously for such behaviour and attitude.

Ox: And as he has almost nothing to offer from that side for his family – the average man – he is concentrating on his breadwinner role?

Wise Cow: Now, can you see the inevitable reason for him to become greedy, as he has to provide enough commodities to fill in all the emotional gaps?

Ox: I understand, but what if circumstances whatsoever do not allow him to be a decent breadwinner?

Wise Cow: That will drown him in anxiety and disintegration. In the worst case he will leave his family behind in dire straits and go to foreign countries claiming to find the bread for them somewhere. He in fact prefers to leave his family in limbo if he cannot fill his hereditary role as a breadwinner with them.

Ox: I understand. He will in this case rather abandon his family all together although he could be the fatherly centre and buttress of the family house in many other respects. But as he has nothing to offer here and otherwise cannot fill in his normal social role as a breadwinner he is forced to leave the field of his defeat. And the woman will not even plead with him to stay?

Wise Cow: Yes, in such a loser situation he could even become criminal or even a dictator’s bootlicker.

Ox: Beah!! But why are the wives so greedy, too?

Wise Cow: Their attitude is growing on the same branch. Wives in this tradition feel strongly that their average husbands are not profound and reliable partners in any emotional respect. They are constantly disappointed, as they do not get what they really need from their husbands. Since commodities is all they can get from the average husband and as they are starved of everything else, they want to have as much commodities as possible from their husbands and therefore get greedy themselves. Their self-respect as wives simply depends on those commodities. It is common for them to stand independent, work and do business themselves to fend for their kids, and they will look with disrespect at their husbands if they are failing their most important social role as breadwinners. To be an exceptional wise, amicable, man and far-sighted caretaker may help a man in such cases. But this is what only too few of them represent under the said circumstances.

Ox: If you put it like that, it can explain the abnormal greed we see in that country. But is there any hope for a change among those human beings to ease their personal distress and at the same time ease the woes of the country?

Wise Cow: Yes, if an ox would talk to them and made them thinking about the problems caused by traditional social roles and if the not average people would create and try out better-tailored social roles – then yes – it could make a difference. Mind you, to be a trendsetter is the most difficult social role all together.

Ox: But they will say it’s just not true all together – your analysis. They will feel insulted!

Wise Cow: Of course!

Ox: But they will slaughter me for that.

Wise Cow: They will slaughter you anyway.

(Iona Viertheiler, ZimOnline)

Brengen en halen

2009-10-15T20:25:00.004+02:00

Zojuist hebben we opa en oma uitgezwaaid op het vliegveld, de laatste veertien dagen vlogen weer voorbij. Het was goed en gezellig.

Morgen kunnen we de volgende gasten weer ophalen: Aldert & Saskia en - minstens zo belangrijk - hun zelfgemaakte Frans-Nederlandse kazen. Komt precies goed uit, want de fenegriek is weer bijna op. Aldert & Sas komen 11 dagen, waarvan ze een groot deel in de wildernis zitten. We zien ze dus kort, maar krachtig, we zien er erg naar uit.

De onzekerheid over Marcel z'n contract neemt intussen toe; BAT zucht ook onder de crisis, productievolumes dalen, en in dat soort situaties vliegen contractors er doorgaans het eerste uit. Z'n werkvergunning is wel tot en met december volgend jaar verlengd en voorlopig werkt hij nog gewoon door met z'n verlopen contract. Maar of en hoe of wat dit verlengd gaat worden, is een groot vraagteken.
Duimen maar allemaal!! We kunnen wel weer een wierookje gebruiken...

Keurslijf

2009-10-06T20:51:00.004+02:00

Oudste dochter moet een nieuwe schooluniformjurk. Ze is hard gegroeid, de zoom van het rood-wit gblokte jurkje hangt zo’n twintig centimeter boven haar knieën. Onze tienjarige style queen vindt zo’n kort rokje precies goed. Ook al draagt iedereen hetzelfde uniform, het gaat er toch om je te onderscheiden in de massa. Dus probeert ze er een vlotte hipster onder aan te trekken, in plaats van de verplichte bordeauxrode schoolshorts. Helaas - moeders hanteert een streng deurbeleid. "Zó ga jij niet naar school! Als je bukt, kijkt iedereen recht tegen je onderbroek aan!"

Op naar Hoosen dus, de Indiër op het dorp die alle lokale schooluniformen levert. In de volgepakte winkel stommelen we een versleten trap op en zoeken de juiste maat jurk uit het rek. Ze wil passen. De paskamer op Hoosens rommelzolder bestaat uit een smoezelig gordijn, op strategische plekken gescheurd. Ernaast ligt een hoop afgeschreven paspoppen. Losse plastic ledematen doen denken aan protheses. "Mama, deze is wel een beetje wijd. Hebben ze ook smallere?" Ze trekt de cupnaden naar voren - het uniform maat 144-149 is berekend op lichaamsrondingen waarvan alleen nog maar vermoedens bestaan. "Eh, nee, one size fits all, vrees ik."

De lengte keurt ze gelukkig goed. Ik moet wel beloven de knoop op haar ceintuur te verzetten, zodat de jurk wat strakker aansluit. Maar ze kan niet wachten tot we weer in Nederland wonen. "Lekker geen uniform meer aan, elke dag gewoon in m’n eigen kleren naar school."

Maar is dat wel zo? Of gelden er in Nederland alleen maar andere uniformregels? Vriendinnen die allemaal dié skinny jeans dragen, met déze flatjes eronder, en zo’n kort jasje erbij? En als je je afzet tegen de fashionista’s, beland je bij de alternatievelingen die weer hun eigen regels hebben. Emo-punkers, lolita’s, metal, gothic. Allemaal hun eigen keurslijf.

Van mij mogen ze in Nederland het schooluniform invoeren. Al was het alleen maar omdat het ’s morgens heel veel tijd en ‘ik weet niet wat ik aan moet’ -gezeur scheelt. Omdat kinderen in een uniform direct herkenbaar zijn als leerlingen van school X of Y. Dat kweekt verbondenheid met de school. Bijkomend voordeel: overlast veroorzakende schooljeugd is ook makkelijker te traceren!
Maar bovenal: omdat het helemaal geen kwaad kan om in elk geval aan het idéé te wennen dat het niet om gaat wat je aan hebt, maar wie je bent. Echte vrijheid zit in je kop, niet in je kleren.

Maar daar is onze aankomende tienerdochter nog niet aan toe. Na één keer wassen ligt de zoom van haar nieuwe jurk eruit. Rok vijf centimeter langer. "Ja dáhág, die ga ik dus echt niet aantrekken! Ik doe morgen lekker m’n oude weer aan."

Column in De Gelderlander, 26 september 2009

Jembisa

2009-10-05T20:54:00.006+02:00

Afgelopen weekend mochten opa en oma even rustig bijkomen van de trektocht met Jannes & Wil. We zaten in een huisje in het Waterberg gebied, zo’n uur of vier noordelijk van hier. Het was er heerlijk rustig (lees: verrekte afgelegen) en relaxed. Zaterdagavond laat scharrelden er zelfs twee neushoorns door de achtertuin, en schoonpa zag vannacht een fraaie kudu-bul bij de slaapkamer naar binnen loeren.

De paden in het kleine Jembisa game reserve waren bij stukken wel ernstig 4x4. Marcel vindt dat geweldig, Ginus altijd minder wegens permanente vrees voor pech onderweg. Kreeg verdorie nog gelijk ook; Marcel reed een scheur in de wang van de achterband. Plat. Band ter plekke verwisseld en vervolgens de Palala rivier doorgestoken. Stond als pad getekend op de kaart, dus het moest kunnen... Wat scherpe keien verlegd en diepe gaten met andere keien gevuld... Onze sissy 4x4 heeft het nog gered ook. Gescheurde band is gerepareerd, maar alleen nog bruikbaar als reserve reserve-reserveband. Nou nog een goedkope nieuwebandenboer zoeken ...

Umfolozi

2009-09-25T21:16:00.007+02:00

Ik tik dit stukkie vanuit Mpila kamp in Umfulozi Game Reserve, terwijl de hyena in het donker om de hut scharrelt. Wonderlijk toch, dat mobiel internet - al is de ontvangst in de rimboe minimaal.

We zijn een lang weekend weg; de meiden hebben donderdag schoolvakantie gekregen, béste rapporten ook weer alletwee. Nu hebben ze een weekje vrij, straks nog een week of vijf naar school en dan hebben ze alweer grote vakantie. Die begint pakweg half november.

We weten nog steeds niet of we in de grote vakantie even terugkomen in Nederland; Marcel heeft wel weer een nieuwe werkvergunning gekregen tot december 2010, maar hoe z'n verlengde contract eruitziet, is nog één groot vraagteken. Dat had al lang geregeld moeten zijn - officieel liep z'n oude contract op 31-08-09 af. Maar dan gaan er weer cruciale beslissers in de BAT-voedselketen op vakantie en ligt alles weer op z'n kont. Altijd hetzelfde liedje met die gasten. Volgende week maar weer achter de broek zitten.
Ook de ziektenkostenverzekering is nog steeds niet weer operationeel, duimen maar dat we voorlopig gezond blijven.

Eén lichtpuntje is er echter: het interview met het childheaded household is ein-de-lijk gelukt! Dinsdag op pad geweest met iemand die via-via verbonden is aan de landelijke organisatie van jeugdwelzijnswerkers. Plan is om dat dit weekeinde uit te werken, tussen de gamedrives door...

Vandaag onder meer een troep wilde honden gezien, erg gaaf. Ze gelden als bedreigde diersoort. Verder krioelt er van alles om ons huisje heen; in tegenstelling tot bijvoorbeeld het Kruger Park zit er hier geen hek om de huisjes. Nyala's, wrattenzwijnen, bushpigs, er komt van alles voorbij!

De boer op

2009-09-16T22:08:00.004+02:00

De afgelopen tijd weer eens ouderwets de boer op geweest.
Eerst een reportage gemaakt bij een gigantisch vleesveebedrijf (feedlot) hier op het dorp, met 130.000 stuks vee. Gaat allemaal aan de groeihormonen - maar dat moet volstrekt veilig zijn. Al heb ik nu wel een idee hoe die Afrikaner braaikerels met het formaat van een koelkast aan die enorme pensen komen. Of je er ook kleine pikkies van krijgt, weet ik niet, maar aangezien er in de schaduw weinig groeit...

Vandaag zat ik bij een grote Afrikaanse varkensboer die een joint venture is aangegaan met de Nederlandse voerjongens van De Heus. Staat er zomaar in een noordelijk dorpje langs een typisch Zuid-Afrikaans stofpad ineens een bordje met ‘De Heus’ en een spiksplinternieuwe voerfabriek. Blijft grappig. De Heus heeft trouwens nog twee fabrieken in ZA.
Ook nog op het varkensbedrijf zelf wezen kijken & foto’s maken. Van (ook een beetje Nederlandse) Topigs varkens.
Keurig 2 x gedouched, hygiënesluis in en hygiënesluis uit, maar het mocht niet baten volgens de kinderen. “Ieeeeuuuuw mama, je stiiiiiiinkt!!”
Tja, risico van ’t vak. Varkenslucht heeft ook een enorm hoge kleefkwaliteit. Van de politieagent die me op de terugweg op de N1 aanhield voor een routinecontrole, mocht ik ook zó weer doorrijden!!

Doortjes verjaardag

2009-09-12T19:14:00.008+02:00

Dorien hield vandaag haar haar verjaardagsfeestje en had Prya, Preyeshka, Deneshka, Renée en Tamia uitgenodigd, plus de buurmeisjes Botle en Naledi. Op de een of andere manier klikt Dorien vooral goed met de Indiër-meisjes. En tegen de verwachting in kwamen ze ook állemaal opdagen. Plus nog twee Zimbabwaanse meisjes uit de buurt die zomaar even langs kwamen.
Maakte allemaal niet uit, we hielden het gewoon lekker thuis. Zet een groep achtjarige meisjes bij elkaar met een grote doos Barbiespullen + prinsessenverkleedjurken, en je hoeft zelf weinig meer te organiseren. De oude prinsessenjurken vallen zo ongeveer uit elkaar van ellende, maar er wordt nog steeds regelmatig mee gespeeld! Het is een van de beste investeringen in meidenspeelgoed, wat mij betreft. (Tip: koop ze na de carnaval, in de opuiming!)

Grote zus Margriet had zelfs met Botle en Naledi nog een speurtocht uitgezet; niks meer an doen. Na de echte Hollandse pannenkoeken alles weer veilig thuis afgeleverd, met een setje Delftsblauwe mini-klompjes van Keetje Knus als afscheidscadeautje.
Onze achtjarige Dorus – die in tegenstelling tot haar grote zus totaal niet zenuwachtig is voor haar verjaardag en het allemaal lekker laat gebeuren - kan terugkijken op een uiterst geslaagd partijtje.

ADSL-duif

2009-09-09T15:39:00.005+02:00

Een bestand versturen? Gaat hier nog het snelste per postduif, zo heeft Winston bewezen.
Deze postduif schreef historie door met gemak de ADSL-lijn van Telkom te kloppen. De duif was voorzien van een usbstick met een bestand van 4G. Die bracht hij in 2 uur, 6 minuten en 57 seconden van Howick naar een kantoor in Hillcrest; een afstand van 70 kilometer.
Telkom (dat nog 26 minuten voorsprong had ook) had in die tijd net iets onder de 4 procent van het bestand gedownload. Waarmee nog maar weer eens bewezen is dat we hier qua internet nog steeds diep, diep in het stenen tijdperk zitten.

Seniorenclub

2009-09-04T21:14:00.006+02:00

Het blijft een komen en gaan van gasten; dinsdag zwaaiden we de familie Mikmak uit en diezelfde avond kwamen de schoonouders aan, met ome Jannes en tante Wil. Donderdag is de seniorenclub weer vertrokken; ze gaan met z’n vieren een maandje rondtoeren. Ze zitten nu in de Drakensbergen.

Dit weekeinde zijn we ook onder de pannen met allerlei feestelijkheden. Zaterdag de bruiloft van Brendan & Monique in Howick, vlakbij Pietermaritzburg, en zondag per kerende post terug naar Pretoria, voor de verjaardag annex zevenjarige bruiloft van Jannes & Wil. We vieren tegelijk ook maar de verjaardag van Dorien, die wordt maandag 8. Ja, 8 alweer!

Vandaag heb ik ook een persoonlijke pedagogische drempel overschreden: we zijn overgegaan tot de aankoop van een dvd-speler voor in de auto, met twee van die schermpjes voor op de hoofdsteunen. Op sterk aandringen van echtgenoot, vanwege een serie lange autoritten die eraan zit te komen. Ik was (en ben eigenlijk nog) er ergens op tegen. Waarom zouden kinderen zich alleen maar rustig en normaal kunnen gedragen als ze tv kijken? Wat is er mis met een boekje lezen, muziek luisteren, auto’s tellen? Of bavianen tellen? Straks zitten die verwende blagen ín het Kruger Park te kijken naar The Lion King – terwijl ze er middenin zitten. Dat staat me tegen.
Maarrr... Feit is dat het regelmatig heibel is tussen het drietal op de achterbank, dat we nogal eens (dreigen met) een mep uitdelen met de wegenkaart en dat ik jaloers kijk naar Afrikaners die hun oncontroleerbare kroost achterop in het bakkie van de pick-up vervoeren, en zelf voorin in de geluidsdichte cabine zitten. Qua verkeersveiligheid slaat het natuurlijk helemaal nergens op, maar ik kan het me zó goed voorstellen... Stressvrij rijden en ondertussen gewoon een gesprek kunnen voeren is ook wat waard.
We gaan het apparaat morgen (4,5 uur naar Howick) uitproberen. Wee de gene die ruzie durft te maken om het schermpje, de koptelefoon of de afstandsbediening.

Bijgaand nog een foto van Anthony met z’n mooie nieuwe Winnie de Poe-trui, hausgemacht volgens oma’s recept. Hij was er geweldig blij mee (ook met de oranjepet) en hij wou zelf graag dat ik 'm op de foto zette.
Het is hier nu volop lente, met 27, 28 graden overdag, maar van Toon mag het wel weer winter worden. "Mama, wanneer wordt het weer koud? Want ik wil zo graag mijn nieuwe trui aan." Ach wat maakt dat uit, dan ga je toch gewoon in je trui naar school!!

NB:
nog de complimenten voor Jan van De Kaashoeve uut Doetinchem, de nieuwe voorraad komt precies op tijd!!

Brand

2009-08-30T20:34:00.004+02:00

Het is weer kerstmis! Zo lijkt het tenminste, nu de berg aan de overkant weer wordt afgebrand. Ziet er geweldig mooi uit, ’s avonds in het donker. Alsof er een slinger van lichtjes omheen is gedraaid.

Het blijft een rare gewoonte, die veldbranden. De zwartgeblakerde velden overal zien er ook niet gezellig uit. Maar het is nou eenmaal de gangbaar om al het dorre gras in velden, bermen en op de heuvels af te branden, zodat er niks meer spontaan aan de brand kan raken bij een ongunstige windrichting.

Vandaag kwamen we er ook achter dat er toch echt een limiet zit aan ons internetgebruik. We hebben het zwaarst beschikbare pakket (van 3G nog wel, nounou...) maar kwamen het internet niet meer op. Telkom gebeld: sorry, u heeft voor deze maand uw maximum downloadhoeveelheid bereikt.
Dat krijg je dus met opgroeiende dochters die onder het hyven gezellig online muziek luisteren en tussendoor uitgebreid youtuben. Daar moet voorlopig maar even de rem op.
Gelukkig hebben we nog een wankel mobiel internetpakketje. Kan ûs mem nog net even mee bloggen.

Vervolg...

2009-08-27T20:25:00.003+02:00

Hoe het afliep met het child headed household...
Woensdagochtend weer naar het districtshoofd van onderwijs in Alberton, om permissie te vragen om een leerlinge van de school in Z. te mogen interviewen. "Daar ga ik niet over", zegt het districtshoofd, "daarvoor moet je naar het provinciale departement." Zo werkt dat hier, niemand neemt hier zelfstandig een beslissing, je wordt altijd doorverwezen naar hogerhand.
Maar ik had geen zin om de hele voedselketen af te stropen. Na enig soebatten de man weten over te halen om de schooldirecteur te bellen. Het zou alleen een probleem wezen als ik haar onder schooltijd zou interviewen, en dat was niet mijn bedoeling: ik wilde haar bij school opvangen als de school uit ging, en haar vervolgens thuis interviewen.
Vooruit dan maar.
Districtshoofd belt de directeur, uitgelegd, ok.
’s Middags weer naar de middelbare school. Directeur gevraagd naar de leerling van grade 11. Zandile Ndaba. "Wie zei je?" Lijsten erbij gepakt van alle vijf de elfde klassen: geen Zandile Ndaba. Geen een van de onderwijzers kende haar ook. Kortom: het kind zit hier niet eens op school. Ik vermoed een administratieve fout van het social development department, die me zo hulpvaardig aan haar naam had geholpen.
Ik ga nu maar op zoek naar een kindergezin via de landelijke organisatie van jeugdzorgwerkers. Betreffende mevrouw is maandag weer op kantoor.
Zucht.
Zelden nog zoveel tijd kwijt geweest aan één verhaal! En dan nog niks opgeschoten! Leergeld heet dat...;)
Wordt ongetwijfeld vervolgd.

NB:
Vanavond weer een andere Gast aan Tafel. Stond ineens een vriendinnetje van Margriet huilend aan het hek. Van huis weggelopen wegens moeder met te losse handen en te zware soldatenlaarzen. Vader afwezig. Ze had de Kindertelefoon gebeld en was bang dat die haar moeder zouden bellen, durfde niet naar huis.

Gelukkig had ik toevallig het mobiele nummer van de schooljuf die ze het meest vertrouwde. Die regelde dat er binnen een uur twee sociaal werksters op de stoep stonden, een witte en een zwarte. De zwarte belde moeder, die geheel naar verwachting ontplofte. "Lijkt me niet dat ze naar huis moet, we hebben deze maand al drie dode kinderen gehad, anders hebben we morgen de vierde", zuchtte de witte sociaal werkster.
Ze bleef dus hier. Nou moet ik haar morgenvroeg bij het kantoor van de sociaal werksters afleveren. Ben benieuwd hoe dit afloopt. Meiske wil gewoon dat ik haar nieuwe moeder word, maar zo makkelijk gaat dat niet... Noodopvang oké, maar het is echt een ongeleid projectiel, geen kaders, geen remmingen en zo onthecht als wat. Laat social development zich hier maarn in vastbijten. Voorlopig ben ik nog niet toe aan pleegzorg.

Typisch Zuid-Afrika dagje

2009-08-20T18:42:00.004+02:00

Ik wil een reportage maken bij een child headed household, oftewel een kindergezin. Het aantal daarvan is de laatste twee jaar behoorlijk toegenomen, daar zit een mooi verhaal in. Nou zijn er child headed households te over in KwaZulu-Natal, de Oostkaap en Limpopo, maar dat gaat kilometertechnisch ernstig in de papieren lopen. Zoeken dus naar eentje in de buurt.

In onze provincie (Gauteng) valt dat niet mee, met 0,3 procent van het totaal aantal kindergezinnen. Weken terug al diverse ijzers in het vuur gelegd, uiteindelijk na veel bellen en achter de broek zitten iemand van het provinciale departement van sociale zaken gevonden, die de naam kon verschaffen van een meisje dat alleen woont met haar broertje of zusje. Geen telefoonnummer, wel de naam van de middelbare school in het township waar ze naar toe gaat. Via vriend Ivan, die toevallig bij de bijbehorende gemeente werkt, het telefoonnummer van de school achterhaald. Aantal keren gebeld, zonder resultaat. Telefoon wordt niet opgenomen.

Vandaag op de bonnefooi op pad dan maar. Eerst Ivan oppikken bij het gemeentehuis, want die weet de weg in de uitgestrekte townships en krottenwijken achter Vosloorus. Voor mijn navigatiesysteem houdt de wereld buiten de witte woonwijken op. Achterlijk natuurlijk, maar kaarten van de townships staan er niet in. De beschaafde dame in de mobiele telefoon die mij professioneel van reisadvies voorziet, zou het niet in haar gecoiffeerde hoofd halen om zich in die rimboe te wagen.

Maar bij het gemeentehuis kan ik niet het terrein op. Hele kruispunt is geblokkeerd door een menigte boze krottenbewoners die staan te demonstreren. Ze eisen dat de straten in hun informal settlement worden geasfalteerd, plus riool, stromend water, stroom en wat dies meer zij. Verderop Ivan gebeld, instappen en voort maar weer.

Op de middelbare school (waar de telefoon inderdaad buiten werking was) bleek de directeur iemand van onkreukbare principes: zomaar een interview afnemen bij een leerling? Dat gaat niet. Daar zijn protocollen voor. Eerst toestemming vragen aan het hoofd van het regionale departement van onderwijs. Want wie weet wat er allemaal in de kranten komt anders, op de ambassade lezen ze ook mee. Dan bellen ze de minister van onderwijs, die belt de provinciale minister van onderwijs, die belt het regionale hoofd van het departement, en die belt mij. Niks d’r van. Kom maar terug met een brief ondertekend door die man dat je toestemming hebt.

Het regionale departement van onderwijs was echter net verhuisd. Naar een nieuw kantoorpand bij Alberton. Alwaar de telefoons nog niet waren aangesloten. Bellen geen optie. Erheen rijden dus. Kantoor gevonden, secretaresse gevonden: departementaal hoofd afwezig. Morgen waarschijnlijk ook. Ze zal me bellen (met haar eigen mobieltje) wanneer ik op audiëntie kan komen om de zaak voor te leggen. Toestemming zal ik hoogstwaarschijnlijk wel krijgen, maar ik moet daarvoor wel persoonlijk naar kantoor komen. Bij het verlaten van het terrein bleek dat de secretaresse was vergeten mijn papieren bezoekers-strookje af te stempelen voor de bewakers. Terug dus.
Thuis was ik bij elkaar 2,5 uur en 120 autokilometers verder.

Achteraf had ik natuurlijk een paar uur kunnen wachten en bij het uitgaan van de school bij het hek moeten posten, en proberen om dat meiske te pakken te krijgen - als ze al aanwezig zou zijn. Maar goed. Nu ik de officiële weg bewandel, krijgt zij in elk geval niet van het schoolhoofd op de kop, en die krijgt er ook geen problemen mee.
Nou nog hopen dat ze wil meewerken aan het interview straks.

Rampetampen

2009-08-18T20:57:00.004+02:00

Naar aanleiding van de gehackte website van het Afrikaans Nationaal Congres postte ik onlangs een blogje met als kop: Gratis Porno. En inderdaad, dat trekt volk. Er wordt nogal op die combinatie gegoogled, kan ik u melden.

Ik heb ongetwijfeld velen teleurgesteld. Zuid-Afrika is nou eenmaal een preuts land. Zelfs te diepe décolletés op de tv worden hier rond prime time met wazige blokjes aan grijpgrage blikken onttrokken. Zo constateerden wij onlangs bij een aflevering van Survivor (20.00 uur) bij een in bikinitopje gehulde dame.

Later op de avond kan er wel méér. Maar de incidentele sexy scènes uit de politieserie Silk Stalkings van begin jaren negentig (dat háár!) zijn voor de publieke omroep SABC tot middernacht wel zo’n beetje de grens. Zie foto. Pas na twaalf uur gaan ze los. Dan kun je al zappend op onvermoed rampetampen stuiten. Maar ja. Om 21.00 uur ligt de gemiddelde Zuid-Afrikaan al lang op bed.

Shaiks wederopstanding

2009-08-11T20:43:00.005+02:00

Vijf maanden geleden werd hij vervroegd vrijgelaten uit de gevangenis. Hij zou dodelijk ziek zijn, in de laatste levensfase; het werd hem gegund om thuis waardig te sterven. Schabir Shaik, 52. Gewiekst zakenman en vrindje van president Jacob Zuma.
In 2005 veroordeeld tot 15 jaar cel wegens fraude in het omvangrijke Zuid-Afrikaanse wapenschandaal. Hopen smeergeld had hij van de wapenfabrikanten opgestreken. Daarmee had hij als financieel adviseur van (zijn oude ANC-strijdmakker) Jacob Zuma diens omvangrijke huishouden van voor tot achter gefinancierd. Van verbouwingen en auto’s tot en met tien rand voor parkeerkaartjes aan toe.

Shaik had – uche, uche - wat vage pijntjes op de borst, hoge bloeddruk, lag in de gevangenis meer in de ziekenboeg of in het ziekenhuis dan in zijn cel. Beter eten ook in het ziekenhuis.
Na 28 maanden kwam hij vervroegd vrij. Wegens bijna dood. Hij mocht zijn laatse dagen doorbrengen te midden van zijn familie in Durban, werd per ambulance thuis afgeleverd.

Dat was in maart dit jaar – volgens critici niet geheel toevallig kort voor de verkiezingen van april waarbij Jacob Zuma presidentskandidaat was. Een leuke opsteker voor de ANC-campagne, beweerden boze tongen. Cartoonisten hielden Shaik al voor dat er maar één ding op zat om zijn vervroegde vrijlating geloofwaardig te maken: binnen drie weken doodgaan.

Het liep echter anders. Er lijkt sprake van miraculeus herstel. Sinds maart zijn er al heel wat kerngezonde 'Shaik-sightings' gemeld. Schabir die jolig staat te dollen met pompbedienden. Schabir die gezellig meedoet op het verjaardagsfeestje van mevrouw Shaik, in een Frans restaurant in Umhlanga.
En maandag zag een gemeenteraadslid van de oppositiepartij meneer Shaik vrolijk rondtoeren in zijn bling-BMW uit de 7-serie, met zoontje Yunis (3) op de achterbank. Nog knap, voor iemand die vanwege z’n hart- en bloeddrukproblemen maar 50 % van z’n gezichtsvermogen over zou hebben.
Shaik kocht langs de kant van de weg ook nog wat ballonnen voor het ventje. De fraudeur zag er allerminst uit als een terminale patient, volgens het gemeenteraadslid. Sterker nog: fris, energiek, blakend van gezondheid. De Democratische Alliantie vindt het nu mooi geweest, en eist dat de vervroegde vrijlating van Shaik wordt herzien. Zeker in het licht van alle arme hiv- en aidslijdende gedetineerden die nooit in aanmerking komen voor vervroegde vrijlating op medische gronden, en eenzaam sterven in de bak.

Maar wat zegt het Department of Correctional Services? 'Tja, mensen die vervroegd zijn vrijgelaten mógen op zon- en feestdagen de deur uit.' Maar de uitsmijter was het mooiste: 'Wij kunnen hem toch moeilijk dwingen om te sterven??'

Gast aan Tafel

2009-08-07T19:17:00.005+02:00

Niet alle Zimbabwanen in Zuid-Afrika zijn arme sloebers op de vlucht voor het regime van Mugabe. In een kast van een keet in onze wijk woont ook een Zimbabwaans gezin dat zogezegd verdacht goed in de slappe was zit. Onze zwarte buurkindertjes waren er al eens op een champagne-en-kaviaar kinderfeestje uitgenodigd. Ze kwamen met grote ogen terug. "Inloopkasten zo groot als onze woonkamer!" Dochtertje (9) had alle denkbare speelgoed en elektronische apparatuur op haar kamer, plus een Blackberry.

Vanavond kwam dat meisje via de buurtjes met onze meiden mee naar huis. Ze wou wel mee-eten. Aan tafel ratelde ze honderduit. Mijn moeder is een zangeres en ze kent Byoncé. Papa is een zakenman, vliegt de hele tijd op en neer naar Zimbabwe. Hij gaat nog een huis kopen hier. En ik krijg binnenkort een nieuwe Blackberry!

Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar heb wel het sterke vermoeden dat Zimbabwanen die zo goed boeren, uiterst vriendschappelijke banden moeten onderhouden met de kliek rond de oude krokodil. Te meer daar de kleine kletstante vertelde dat ze thuis Shona spraken. En Shona is wel de stam van president Mugabe en van zijn Zanu-PF ratten. Heb ik dat regime indirect nog gesponsord met een bord pastasalade...

Nieuwe trekker

2009-08-03T20:47:00.005+02:00

De week begon weer ouderwets lekker hectisch. Eerst de familie Mikmak de deur uit, toen naar de bank want er is een nieuwe trekker gekocht.

Marcel was al een tijdje op zoek naar een auto met het stuur aan de (Nederlandse) linkerkant, om mee terug te nemen naar NL. Bij de autokoning in Boksburg kreeg hij de ietwat horkige oudere broer van onze Jeep Cherokee in het oog. Het heeft een paar maanden geduurd maar uiteindelijk ging er voldoende van de vraagprijs af.
Contante betaling graag en garantie tot aan de stoeprand.
Vandaag konden we 'm ophalen.
Eerst naar de Nedbank.
Is 3.200 euro in Nederland nog te doen, in Zuid-Afrika betekent dat 35.000 rand, en het grootste briefje dat er bestaat is van 200 rand (18 euro). Maar die hadden ze niet.
Ik had verwacht dat zo’n cashopname een beetje discreet geregeld zou worden, uit het zicht en in een kantoortje, in verband met lepe criminelen. Het gebeurt wel eens dat die vanuit de bank hun collega’s buiten tippen als er iemand met een dik pak geld de bank uitloopt.
Maar niks hoor. Aan de andere kant van het kogelwerende glas van de balie worden stapels met geld te voorschijn getrokken, allemaal briefjes van 100 rand op de telmachine (maakt ook lekker lawaai), en dan per pak van 10.000 rand een elastiekje erom. Of er ook een discrete envelop om kon? Geen probleem, baliemedewerkster grijpt een joekel van een officiële witte geldzak waar met grote groene letters NEDBANK op staat en propt er de 350 briefjes van 100 in. Alstublieft en een fijne dag nog. Wij als twee schijtbroeken met dat hele postcodeboek in de binnenzak als de donder naar de auto en wegwezen!

Op naar de autokoning. Aldaar het gevaarte opgehaald. Uit 1985, toen Michael Jackson nog zwart was en ik posters van Wham, Duran Duran en de Dolly Dots op m’n kamer had. Hij lijkt precies op onze andere Cherokee uit ’99, zelfde kleur groen, maar lelijk overgespoten. Denk er een imitatiehouten sierstrook bij langs de zijkant en hij is helemaal Chevy Chase. Gaat allemaal goedkomen, belooft Marcel.

Als we teruggaan naar Nederland stouwen we Chevy vol met alle meuk die niet in de koffer past en dan gaat hij in Durban op de boot naar Knokke. Hier in ZA worden ook Volkswagens geassembleerd voor de EU markt en de VW shipping agent zei dat ze wel vaker auto’s verscheepten voor expats. Met inklaren en alles erbij kost dat zo’n 1500 US dollar, maar dan heb je ook wat... Een mooi souvenir, en belastingvrij (want uit 1985). Het schakelen is nog wel even wennen, evenals de crème gemeleerde kunstgras binnenbekleding...

Vanmiddag moesten we ook nog door naar de BAT om – voor de tweede keer – een set aanvraagpapieren voor het vernieuwen van de werkvergunning te ondertekenen. De vorige papieren waren getekend met zwarte pen, dus dacht Home Affairs dat het ongeldige kopiën waren. Luidt het verhaal. Als je een document ondertekent, kun je toch altijd zien of desnoods voelen aan het papier dat die handtekening niet gekopiëerd is?
Ons vermoeden is dat de incapabele niksnutten op dat Gordiaanse departement het hele Monsendossier gewoon zijn kwijtgeraakt in hun eigen zwarte gat.

Anyway. Kom je aan bij het HR-kantoor, de rokersafdeling nog wel, een behóóórlijke rookontwikkeling in de gang... staat de sigarettenfabriek in brand. "Ja, euh, binnenbrandjie, ons moet nou-nou die brandweer bel."
Ik denk dat de spuitgasten ook niet meer bijkwamen.

Mikmak en alles wat er op de bezem past...

2009-08-01T13:47:00.003+02:00

De bezemsteel is geland! Vrijdag arriveerden Saskia (ooit bijgenaamd de filterheks, als vrouwlijke monteur op de filterafdeling van BAT Zevenaar), Roel, Stijn & Biko. Marcel had geregeld dat de exfilterheks meteen een rondleiding kon krijgen door peukenfabriek in Heidelberg. Ze was het kunstje echt nog niet verleerd. Tot grote verbijstering van de zwarte filtermonteurs legde dat 'mlungu' vrouwtje nog vlotjes effe een rol filterpapier om. "Haw! Haw!"

Tijmen en Willeke & kids zijn daarvoor ook nog geweest; kwamen dinsdagavond laat aan. Woensdag zijn we nog de koppies achter Overkruin opgelopen, want Aalt (7) zag 'bergen' en daar wou hij op. Zuid-Afrika zag er toch wel heel anders uit dan hij had verwacht: helemaal geen ronde hutjes met rieten daken! Toen maar uitgelegd dat ze die echt nog wel zouden zien, onderweg. Donderdag zijn ze aan hun grote trek begonnen. Roel & Sas en de jongens reizen maandag ook weer verder.

Saskia werkt nu bij Wegener in Apeldoorn en drukt daar oa het Agrarisch Dagblad. "Alle collega’s in de drukkerij grijpen altijd naar het AgD voor het weerbericht. Die boeren hebben er de meeste kijk op, zeggen ze", aldus Sas. Ook de complimenten voor de fraaie foto’s in het AgD. Bij deze...

Marcels relaas

2009-07-28T16:39:00.005+02:00

Gineke vond dat ik nou maar een keertje moest schrijven. Ik kom bijna elke dag van m'n werk thuis met verhalen thuis over dingen waar ik me na een jaar nog steeds over verbaas.
Ik weet niet waar ik moet beginnen maar ik kan tegen al mijn oud-collega's zeggen dat BAT hier net iets anders is. De machines zijn hetzelfde maar de mensen zijn ietsje anders.

Bezuinigen is hier het grote ding. De mensen in het magazijn krijgen hun jaarlijkse bonus als ze zo min mogelijk onderdelen hebben liggen. Lekker goedkoop, maar de machines staan lang stil omdat er geen onderdelen zijn. Laatst stond een Focke 550 vier dagen stil omdat er geen standaard kogellager lag en niemand er aan dacht dat zo’n ding ook in een winkel gekocht kan worden. "Ze bezuinigen de plek bankroet", hoor ik hier veel mensen zeggen.

Half juli werden er vlekjes op de sigaretten gevonden. Vanaf die donderdag stond de hele fabriek 10 dagen stil. Niemand had een idee van wat er aan de hand was of waar het vandaan kon komen. Iedereen speculeerde maar wat en ik kreeg niet het idee dat er een structurele aanpak was.
Woensdag kwam onze - Duitse - directeur speciaal terug van vakantie, en diezelfde avond nog zat er iemand van Heidelberg per vliegtuig naar Londen met een paar monsters. Bleek dat er olievervuiling zat in de Amerikaanse fines (= bijmengproduct van tabaksstof). Vanaf donderdag begonnen de machines langzamerhand weer te lopen, één voor één, want alle vervuilde tabak was geblokkeerd en weggegooid.

Ik had die probleemweek nachtdienst. Wat je dan meemaakt is niet te geloven. Overal sliepen mensen op stiekeme plekjes. Niemand wilde meer werken (als er wat proeven gedraaid moesten worden) want: ‘als híj niets hoeft te doen, dan doe ik ook niks!’ Vawege dit fenomeen moesten de PT’ers en teamleaders zelf proeven doen op de machines. Het was net of iedereen aan het staken was.

Opleiding is hier ook wat anders. Een PT’er krijgt hier na 6 weken draaien een gereedschapkist en een klopje op de schouders: "succes ermee".
Kan nog wel een poosje doorgaan maar dat doe ik maar niet want eigenlijk heb ik er prima naar mijn zin. Lekker werken, dollen, ouwehoeren en véél rust uitstralen.

Jacht
Elke Afrikaner die je hier een beetje leert kennen, nodigt je uit voor een jacht. Iedereen heeft een geweer en bijna allemaal gaan ze er regelmatig op uit om te jagen. Onze buurman Jacco had ook al gezegd dat ik een keer met hem mee moest.
We zijn op de schietbaan wat gaan oefenen en het ging me eigenlijk best wel goed af, op 100 meter alles in de roos. "Marcel, jy sal definitief een bok kap."

Frikkie, een collega van me, is een soort beroepsjager. Van alles wat hij schiet maakt hij biltong en droge worst en dat verkoopt hij. Ik had Frikkie verteld dat ik ook kon schieten en gelijk moest ik mee op jacht Dat vindt Alex vast ook leuk, dacht ik, en daarom afgelopen weekend sanen met mijn broer met Frikkie mee naar de Vrijstaat om te jagen - sorry Truus...

Met de gehuurde Landrover 4x4 rammelbak van Alex (Laro noemt hij dat ding) naar de Vrijstaat. Lekker weekeindje met veel vlees en eieren. Oscar (14, zoon van Alex) en Diaan (13, zoon van Frikkie) gingen ook mee. Na een koude nacht (-10) en een indoor braai op de open haard gingen we 's ochtens om 8 uur inschieten. Alex, Oscar en ik mochten target schieten op 150 meter en alle 3 schoten we goed. We mochten alle drie officieel mee op jacht - Sorry Truus.

Op de wildplaas van een vriend van Frikkie werd ik achter op een bakkie gezet met een 'schietstoel' en het geweer met telescoop en demper van Frikkie. Ik was er helemaal klaar voor. Op jacht naar de springbok die bij mij aan de muur in Arnhem gaat hangen. Na een poosje achtervolgen kreeg ik hem te pakken. Een schot op 100 meter, hij sprong in de lucht (inderdaad, dat doen springbokken) en viel in een keer dood neer. Ik kreeg aan alle kanten schouderkloppen en handen en zo reden we naar het bokje.
Volgens de kenners had ik hem recht in zijn hart geschoten en Frikkie smeerde mij onder het bloed van het arme beestje (nogmaals, sorry Truus.)

Toen zijn we naar een andere wildboerderij gegaan want Alex zou nog een blesbok schieten en Frikkie wilde ook nog een blesbok en zes swart wildebeesten 'kappen'.
Alex zag af van het genoegen want hij had de spanning al met mij gedeeld, het schieten had voor hem geen toegevoegde waarde meer.
Op de andere boerderij werden we opgewacht door zes bakkies en negen Vrijstater boeren die een vuurtje hadden gemaakt en waren begonnen met braaien. "Hey, Hollandertjie, het jy jou eerste bokkie geskiet?" Allemaal zaten ze te lachen vanwege het bloed op mijn kop.

Frikkie is verder gaan jagen en wij zijn met hem mee gegaan. Een van de beesten die Frikkie schoot zou een trofee worden (opgezette kop) die ik zou krijgen maar hij kwam erachter dat hij een ‘wereldrecord’ had geschoten, een swart wildebeest met de grootste hoorns ooit gemeten.

Oscar heeft ook nog lekker mee gebraaid en de lever en de ballen van het swart wildebeest gegeten. Diaan was ondertussen bezig om de beesten te ontvellen en de ingewanden er uit te snijden. Oscar was helemaal verbaasd want Diaan is nog maar 13 jaar.
Op de terugweg had Alex nog een duikertje overreden (= klein hertje, sorry Truus), beestje in doodsstuipen, Diaan sprong gauw uit de auto en sneed het arme beestje rap de keel door om meer lijden te voorkomen. Oscar stond perplex, zo’n jochie van 13 en kijk eens wat hij doet...

s’Avonds weer heerlijk gebraaid, kudu, giraffe en zebra en wat wildebeest gegeten (sorry Truus).
Alles bij elkaar een leuk weekeindje gehad. En een kilo of drie aangekomen...

Grote trek

2009-07-27T11:40:00.007+02:00

En ze zijn weg!
De Monsen uit Elst zijn vanochtend aan de grote trek begonnen, na een goed gevuld weekeinde.
Donderdagavond laat geland; Alette werd meteen door medemotormuis Deon opgehaald en de rest ging met ons mee naar huis.
Vrijdagmiddag zijn Marcel, Alex en Oscar vertrokken naar een jachtlodge in de Free State, of liever de freeze state, want arctische temperaturen op de toendra, het was er zeker min 8 ’s nachts. Daar gingen ze jagen met een collega van Marcel (Frikkie, kan hij ook niet helpen) en buurman Jacco.
Marcel heeft inderdaad een bok geschoten. Gelukkig had hij de springbok in één keer keurig geraakt, KLABAM, recht door het hart. En toen was het een sprongbok. Marcel als jager ontmaagd. Traditioneel wordt je dan geïnitieerd door een mede-jager die je insmeert met het bloed van het gesneuvelde beest. Toemaar. Oscar heeft wildebeestballen gegeten, dus het kan erger. Marcel zal de details binnenkort nog wel eens opschrijven.

Zaterdag zijn Alette en Deon op de motor gaan toeren, door de Magaliesbergen. Ingepakt als Michelinmannetjes want het was voor Zuid-Afrikaanse begrippen berekoud met een graad of 12 overdag. Wel kraakhelder en zonnig. Ze hebben een mooie rit gemaakt. De rest van de dames zijn zaterdag kleren wezen shoppen in de Carnival Mall.
Zondag was het grote weerzien bij Deon & Tersia, uiteraard weer heerlijk onthaald met super lekker eten – ons sit net een bietjie room in – en heerlijk in het zonnetje in de tuin gezeten. Konden de Monsenmannen een beetje ontdooien.

Vanochtend is het hele spul gaan rijden, nou gauw de bedden verschonen want morgenavond komt míjn broertje met vrouw & kinders, die worden vrijdag opgevolgd door een oud-collega van Marcel, bijgenaamd Mikmak, en alles wat er op d'r bezem past. We krijgen het nog druk deze winter. Tot eind oktober zit Casa Mons min of meer volgeboekt... Maar wel gezellig!